پیش نوشت:

یاعلی!رفتم بقیع اما چه سود؟…هرچه گشتم فاطمه آنجا نبود…

بوی غربت در تک تک سلول هایت نفوذ میکند

فقط چند دقیقه زمان احتیاج داری تا ببینی حتی دیگر نای اشک ریختن هم نداری،چه رسد به اینکه ثانیه های دیگری را پشت این میله های نفرین شده بایستی

دوست داری فقط چندلحظه سرت را برسنگ های کنار قبرستان بکوبی تا آرامش از دست رفته ات را باز یابی

اما در نهان به خود افتخار میکنی ،که چنین رهبران صبوری را برای راه پرپیچ وخم زندگی ات انتخاب کرده ای وافتخار میکنی که تو خود را پیروشان میدانی هرچند شاید فقط در کلام این گونه بوده باشد…

بازمی گردی و در مدینه قدم میزنی …

گوش هایت آنقدر لبریز گناه شده که صدای آه وناله فاطمه (س) که در کوچه های بنی هاشم می پیچدرا نمی شنود

شاید هم علی (ع) دست مهربانی اش را روی دل سیاهت کشیده تا مبادا صدای زهرایش را وقتی که پهلویش بین در و دیوار ماند بشنوی چون می دانسته طاقت درک حتی یک ثانیه ازآن ثانیه ها را نداری

آنقدر برای درک آن بانوی بانوان عالم کوچکی که حتی نباید بدانی پیکر اسوه زنان عالم زهرای اطهر(س)کجا آرام گرفته

یا علی رفتم بقیع اما چه سود

هرچه گشتم فاطمه انجا نبود

یا علی قبر پرستویت کجاست

قبرآن گل خوش بویت کجاست

هرچند شاید اگر میدانستی پریشانی خاطرت چندبرابر میشد…بودی ومی دیدی مثل ائمه بقیع چه رفتاری با آن مزارپاک میکنند

شاید خواست پیامبر بود که هتک حرمت به مزار تندیس پاکی را نبینی…

ز.هدایتی

عجب بار امانتی را خدا گذاشت روی دوش های نحیف آدم که اگر ظلوم و جهول

بعنی عاشق نبود او هم  چون سایرین ابا می کرد..

و حالا که ما را آورده در این دیر خراب آباد، تنها کسانی می توانند این امانت را به

سلامت به دست اهلش برسانند که همچون پدرشان از اهالی وادی محبت باشند

و درد عشق چشیده…

………………………………………………………………………………

یادمان داده که در زیارات بگوییم

اللهم اجعل نفسی مطمئنة بقدرک راضیة بقضائک

و نشانمان داده آنجا که عاشقی فرمود

الهی رضا برضاءک و تسلیما لامرک، لا معبود سواک

و معشوقی در جواب گفت

یا ایتها النفس المطمئنة ارجعی الی ربک راضیة مرضیة

………………………………………………………

ته خط امانتداری برای ما رسیدن به همین رضایت است.

حبیب

مثل اينکه کسی يک مهمانی بدهد، بعد بعضی از حضار بخواهند بروند، می‌گويد نه من اجازه نمی‌دهم کسی برود، در را هم می‌بندم تا غذايتان را نخوريد هيچ کسی از اينجا نمی‌رود، لا يمکن الفِرار مِن حُکومَتِک يعنی اين؛ منتهی حالا آن کسانی که صاحب مجلس را دوست دارند، همين که خبردار می‌شوند که در را قفل کرده است و ديگر کسی نمی‌شود بيرون برود، کيف می‌کنند، می‌گويند عجب پس اينجا هستيم ديگر، مهمانيم اينجا سر اين سفره، کلی کيف می‌کنند، ذوق می‌کنند که الحَمدُ لِلّه پس فعلا حالا حالاها پيش اين ميزبان و صاحب سفره هستيم. خوشحال می‌شوند از اين خبر که لا يمکن الفِرار مِن حُکومَتِک، ولی آنهايی که خوششان نمی‌آيد از اين صاحب سفره، بهشان بد می‌گذرد، اين بد گذشتن مال اين است که اقرار ندارند مال اين است که قلباً قبول نکردند، اينکه بد می‌گذرد فقط مال همين است و الاّ اگر دوست داشته باشند که چه خبری خوش‌تر از اينکه لا يمکن الفِرار مِن حُکومَتِک، خبر از اين بهتر هم هست؟ شما اگر خبر خوش‌تر از اين جايی داريد برای من بياوريد، که هيچ جايی از پيش خدا نمی‌شود رفت، امکان رفتن وجود ندارد، خوب کسی عاشق خدا باشد، کسی خدا را دوست بدارد چه خبر خوشی از اين بهتر؟؟

همه سر اين سفره هستند، آنهايی که اقرار کردند با لذّت می‌خورند، خودشان می‌خورند، آنهايی هم که اقرار نکردند بالاخره به زور به خوردشان می‌دهند. يعنی آنقدر خودش را به در و ديوار می‌زند تا خسته می‌شود، بعد مثل بچه‌ی آدم خودش می‌نشيند و می‌خورد؛ قرآن به پيامبر فرمود: فلا يحزُنکَ کُفرُهُم کفر اينها تو را محزون نکند، اِلَينا مَرجِعُهم اينها بالاخره برمی‌گردند پيش خود ما، حالا يک خرده می‌روند به در و ديوار می‌زنند فکر می‌کنند حالا چی کار دارند می‌کنند. پيغمبر از کفر آنها محزون نشو، آنها هيچ جای ديگر جز پيش ما ندارند، يک خرده شلنگ تخته می‌اندازند، خسته می‌شوند بعد دوباره می‌آيند و سر جای خودشان می‌نشينند، يعنی قبول می‌کنند، فلا يحزُنکَ کُفرُهُم اِلَينا مَرجِعُهُم. *

استاد طیب
به کوشش مهتاب ابیان

اینجا دنیاست!

اصل های فلسفی ثابت می کنند هر چیز وقتی پایش به اینجا رسید،

یعنی وقتی شد «مادی» بی قراری هایش شروع می شود

اصلا وجودش می شود «عین بی قراری»، «عین حرکت»..

چون خیلی دور افتاده از اصلش

هر کسی دور ماند از اصل خویش/ باز جوید روزگار وصل خویش

و آدمی می افتد در یک پروسه عظیم حرکت تا برسد به ثبات یعنی تجرد!

یا ایها الانسان انک کادح الی ربک کدحا فملاقیه

حرکت بدون شوق و غایت نمی شود

و شوق بدون رنج نمی شود (الشوق لایخلو من اذی)

حرکت بدون محرک و مسیر نمی شود

و محرک قطعا باید کسی غیر متحرک باشد و هست.

و چه باشد سرانجام آدمی در این تب و تاب ها و تقلاها و رنج ها

و اینکه در این انقلاب هایی که اسم مقلب القلوب در قلب آدمی

ایجاد می کند سرانجام دستش روی کدام ور سکه ایمان و کفر

و یا شک و یقین ثابت می شود خدا می داند و بس…

پ.ن: اهل فن برای تعمق بیشتر رجوع کنند به بحث های حرکت

و حرکت جوهری در فلسفه.

ح.الف

قَالَ مَا مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قَالَ أَنَاْ خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِى مِن نَّارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِن طِينٍ‏ (۱۲)اعراف

(خداوند به ابليس) فرمود: وقتى كه من (به سجده) فرمانت دادم، چه چيز تورا از سجده كردن باز داشت؟ (شيطان) گفت: من از او بهترم، مرا از آتش و او را از گِل آفريدى. (۱۲)اعراف

 Allah ] said, “What prevented you from prostrating when I commanded you?” [Satan] said, “I am better than him. You created me from fire and created him from clay."(12) Al-’A`rāf

پیام ها و نکته ها:

نكته ها:

دليل سجده‏ى فرشتگان بر آدم، فرمان خداوند و لياقت ذاتى انسان بود نه جنسيّت و ساختمان وجودى او.
شيطان در مقام توجيه نافرمانى خود، با مغلطه و قياسى نابجا ادّعا كرد: من از آدم برترم، زيرا من از آتشم و آدم از خاك، گرچه هركدام منشأ اثرى خاص مى‏باشند، امّا در حقيقت او با اين ادّعاى غلط، به جاى اطاعت از فرمان خداوند حكيم وتوجّه به جايگاه آدمى نزد خداوند، «انّى جاعل فى الارض خليفة» [21] و ناديده گرفتن روح الهى در انسان، «نفختُ فيه من روحى» [22] در مقابل فرمان خداوند گردنكشى كرد. چنانكه بسيارى از ما نيز در بسيارى موارد، احكام و دستورات دينى را بدون توجّه به حكمت و فلسفه‏ى آن، به ظاهر با عقل خود مى‏سنجيم و چون دليل آشكارى براى آن نمى‏يابيم، آن را نمى‏پذيريم و بدان بى‏اعتنا مى‏شويم، يا در برخى موارد از مقايسه‏ى موضوعاتِ متشابه با يكديگر، حكم يكسانى براى همه‏ى آنها صادر مى‏كنيم.
لذا قياس در استنباط احكام جايز نيست و امام صادق عليه السلام همواره از قياس‏هاى ابوحنيفه به شدّت انتقاد مى‏كرد. [23]

21) بقره، 30
22) حجر، 29
23) تفسير نمونه‏

پيام ها:

1- قبل از صدور حكم، محاكمه و بازپرسى لازم است. «قال ما منعك»
2- شيطان، پايه‏گذار نافرمانى و گناه است. «ما منعك… اذ امرتك» چون اوّلين نافرمانى توسّط او صورت گرفت.
3- عقاب بدون بيان قبيح است، تا حكمى و مطلبى بيان نشده، بازخواست و مجازات نمى‏توان كرد. «قال ما منعك… اذ امرتك»
4- شيطان در برابر خدا ايستاد، نه در برابر حضرت آدم. «اذ أمرتك» چنانكه در آيه‏ى ديگر مى‏خوانيم: «ففسق عن امر ربّه» [24]
5 - شيطان نيز همچون انسان داراى تكليف و اختيار است. «ما منعك الاّ تسجد اذ امرتك قال…»
6- ميزان، اطاعت امر خداست. سنّ و نژاد و سابقه و… هيچ كدام معيار نيست. «اذ أمرتك قال أنا خير…»
7- در قضاوت، به مجرمان نيز فرصت اظهارنظر بدهيم. «قال أنا خير منه»
8 - ناديده گرفتن بعد ملكوتى انسان و تنها چشم دوختن به جسم او كه مرام و مسلك مادّيين مى‏باشد، شيطان‏صفتى است. «قال أنا خير منه»
9- خودبرتربينى مى‏تواند مخلوق را به جبهه‏گيرى در مقابل خالق ودار مى‏كند. «أنا خير منه»
10- قبول خالقيّت خدا به تنهايى كافى نيست، اطاعت و تسليم هم لازم است. «خلقتنى… خلقته» شيطان، خالقيّت خدا را پذيرفته بود، ولى از او اطاعت نكرد.
11- نژادگرايى، از ارزشهاى شيطانى است. «خلقتنى من نار»
12- شيطان در برابر فرمان روشن و صريح خداوند، به سليقه شخصى خود عمل كرد و به اصطلاح، اجتهاد در برابر نص نمود. «اذ امرتك قال… خلقتنى من نار…»
13- شيطان، از قياس استفاده كرد كه اساس علمى ندارد، بلكه بر مبناى گمان است. «خلقتَنى من نار و خلقتَه من طين»

24) كهف، 50

س.ل.م.ا.ن