بسم الله…
نشسته ام، پایِ تمام دلتنگی‌ها. این روزها عکس ها و خاطرات هم دیگر جوابگوی دل تنگی‌هایم نیستند. برای به تو رسیدن باید ایستاد، اما دیگر رمقی برایم نمانده است. منتظرم شاید این‌ها که به سراغت می‌آیند یک نفرشان پیام دلتنگی‌ام را برایت بیاورد. میخواهم  از تمام شان سراغِ تو را بگیرم. 
که شاید اذنى و نگاهى.

به قلم : فاطمه بانو

یک وقت هایی هست که یک غم ربا غم های ریز و درشت دلت را یک جا جمع می‌کند و باهاش یک کوه غم درست می‌کند . گاهی در دل ، گاهی در میانه‌ی گلو ، گاهی پشت پلک ها ، هر جا که دستش برسد . و یک حالتی می‌شود که فقط می‌دانی مغمومی و دقیقا نمی‌دانی چرا ! بعد اگر این کوه فرو نریزد ، اگر حل نشود ، اگر در مرکز دلت جا خوش کند ، کم کم بهش عادت می‌کنی ؛ کج خلق می‌شوی ، بی حوصله ، بی برنامه و هزار و یک بی . . . منفی ناخوب . مثلا حرف می‌زنی با رفیق تازه ولی بعدش که رفت به خودت لعنت می‌فرستی که این چرندیات بی ربط چی بود که من گفتم ؟ چرا نتوانستم “خوب ” باشم .

روزهایت می‌گذرند - روزهای قوه دار برای فکر کردن و نوشتن مثلا همین ایام - و تو چون به دلیلی یک کوه غم در دلت است هیچ اتفاقی برایت نمی افتد . دستت به سمت قلم نمی‌رود و موقعیت ها و فرصت هایت مثل باد از کنارت می‌گذرند و تو چون مغمومی . . . . .

بعد چون مغمومی ، یک اتفاق کوچک حالت را خراب می‌کند . نمی‌توانی نامرادی هایت را مدیریت کنی، چون تو کلا یک مدتی هست که مغمومی . کافیست یک “نه ” جدید از روزگار بشنوی تا مرز فروریختن پیش می‌روی . بعد وسط این حال بد یک وقتی ، در خلوتی به این فکر می‌کنی که “یادت می آید دفعه ی قبل چقدر عقب انداختی خودت را ؟بخاطر همین حس بدی که این غم به تو القا کرد؟ آخرش هم هیچ که هیچ! چه چیزی را حل کرد فرو رفتن در این حالت غم بار؟ یادت  می آید سر آخر فهمیدی همه بهانه هایت توجیه بوده؟ اصلا بالاتر از این ها همه ، اصلا فایده ی ورودت به این مسیر تازه چیست ؟ اگر قرار باشد غم هایت برگردد و حالت برگردد و دنیایت تیره شود و تیره بماند و . . . باز روز از نو و . . . ؟ کسی ، چیزی ، کاری سراغ نداری که کشف کربت کند از این دل بی قراری که دارد کوه غمش جا خوش می‌کند؟ “

و همین سوالها کافی هستند برای این که بگردی دنبال کاشف الکربت ! و همین سوالها ، یعنی جناب کاشف الکرب به دلت نظر انداخته که بیفتی دنبال غم-زدایی دلت . و همین نگاه کافیست تا کوه غمت شروع کند به فروریختن . و درک این نگاه خودش هزار هزار امید در دلت می‌نشاند . . .

به قلم : قبس

فهمیده ام؛ آدم عاقل خودش رو در مظان و موقعیت اتهام و بدگمانی بقیه قرار نمیدهد.

* مسخره است کسی که چنین چیزی را رعایت نمیکند؛ از برداشت های دیگران دلخور شود و بگوید: “چرا قضاوت میکنند؟! مگر خدا نگفته فلان و بهمان و اجتنبوا من الظن؟”
اینها برای کسی ست که خودش رعایتش را کرده!

* گمانم قبل ترها آن اشاره را به عنوان حدیث شنیده بودم که؛
مؤمن خودش در موضع تهمت قرار نمیدهد…. اتقوا من مواضع التهم

امام علی علیه السلام میفرمایند:
کسی که خود را در جایگاه تهمت و بدگمانی قرار دهد، نباید کسی جز خود را سرزنش نماوایساید و نکوهش کند، زیرا که خود   سبب شده تا به او گمان بد برند.

نهج البلاغه-حکمت ها-باب159

به قلم : تلخ و شیرین

یک لیست تهیه کرده از چیزهایی که لازم دارد،  یا دوست دارد داشته باشد.

توش همه چیز نوشته. از آباژور فلان مدل و شلوار بهمان مدل،  تا تبلت چند اینچ و ماشین اتومات و خانه و  لوازم دیگر.

این لیست را نصب کرده به دیوار. یک جایی که همیشه چشمش بخورد به آن.

بهش گفتم : خب آباژور که خریدی ، پس چرا از لیست خطش نمی زنی؟

گفت: آخه یه مدلای جدیدتری اومده.

و این لیست روز به روز چاق تر و پر پیمانه تر می شود.

$$$$$$

یک کاغذ برداشتم. توش از چیزهایی که دارم نوشتم. چیزهایی که دارم و به کارم نمیاید.

یا  چیزهایی  که بعد از  گذشت چندسال هنوز یکبار هم استفاده نکرده ام.

یا دارم و درست ازش استفاده نمی کنم.

یا چیزهایی که  دارم و بیشتر از آنکه خوشحال باشم از داشتنش، دلم می خواهد یکجوری سربه نیستش کنم. یا چیزهایی  که دارم و کسی دیگر بیشتر به آن احتیاج دارد . یا. …

این لیست من روز به روز  چاق تر و پر پیمانه تر می شود.

به قلم : زهرا بانو