گفته بودم که اهل شعر نیستم. نه؟ نه که نباشم یا نخوانم البته، مجبورم به خاطر رشته ام و دوست هم دارم. ولی آن لذتی که خواندن متن به من می دهد خیلی بیشتر از شعر است. برای همین هم بیشتر اشعار هایکو مانند را دوست دارم. (مثل همین آهسته خوانی یا از لب برکه ها که پایین معرفی کردم.) با این همه، معدود شاعرانی هم هستند که از خواندن اشعارشان سیر نمی شوم و میتوانم مثل یک متن پرکشش کتابشان را پشت سر هم بخوانم. (کاری که برای اکثر قریب به اتفاق کتاب های شعر نمیتوانم انجام دهم.)

یکی از آنها محمدمهدی سیار است که قبلا هم اینجا کتاب هایش را معرفی کرده بودم. حالا با یک کتاب جدید آمده که الحق خواندنی است. حرف ها و فکرها و دغدغه هایش خیلی شبیه ماست و همین کتابش را برای من خاص می کند. نگاه جالب کسی که فلسفه خوانده و البته اهل مغلق گویی نیست. روان است.

به هرحال رودخوانی از آن معدود کتاب های شعری است که من دلم می آید بابت خریدنش پول بدهم.

کتاب شعر را خیلی نمی شود تعریف کرد

با یک عزیزی رفته بودیم اعتکاف. همان شب اول این دوستان معتکف هله‌هوله‌های خوش‌مزه‌شان را درآوردند و جلوی چشمان بهت‌زده‌ی ما مشغول خوردن شدند. ما هم که بچه‌مثبت!، حرف‌های جلسه‌ی توجیهی را جدی گرفته بودیم و هیچ چیز با خودمان نبرده بودیم غیر از چهار بسته ویفر، که یکی را شب اول خوردیم و سه تای دیگر همین‌طور ماند دست نخورده!. خب آخر ویفر کجا می‌تواند جای گوجه‌سبز و لواشک و پفک و چیپس و … را بگیرد؟

همین‌طور که انگشت حسرت می‌گزیدیم با خودمان گفتیم ای کاش حداقل قبل از آمدن چند تا از این دست‌نوشته‌های خاطرات معتکفین را می‌خواندیم، بلکه اوضاع دست‌مان می‌آمد و این‌طور عقده‌ای نمی‌شدیم. حالا هله‌هوله یک طرف، این خانم‌های سن‌بالا که از شب اول بساط سالاد شیرازی و سبزی خوردن راه انداخته بودند و بویش تمام مسجد را برداشته بود. به همراهم گفتم باید حتما از این‌جا که بیرون رفتیم یک کتابی جزوه‌ای چیزی در رابطه با آداب و اعمال نانوشته‌ی اعتکاف تنظیم کنیم تا عبرت سایرین شود!

…

پسرها و پدربزرگ‌شان رفته بودند سفر. از سفر که برگشتند لواشک آورده بودند و گوجه‌سبز و … . همراهم گفت کاش همه‌ی دعاهای دیگرمان هم مستجاب شده باشد! :)

• یک تجربه: اگر به همان وعده‌ها و میان‌وعده‌هایی که مدیریت مسجد برای افطار و سحر در نظر گرفته است بسنده کنید، بهتر است. از خیلی نظرات بهتر است.
  
  ز.موسوی

اگر کسی در بیابان بی انتهای تاریک و ظلمانی تنها و سرگردان باشد، چه

حالی می شود وقتی به نوری می رسد که راه را به او نشان می دهد؟ یا

به کاروانی می رسد که چراغ دارند و او را با خود از راه های امن می برند؟

می شود کسی در ظلمت بودن خویش را بفهمد و وقتی به «مصابیح الدجی»

می رسد، نگرید؟ نمیرد از ذوق؟

امشب یکی از همان شب هاست که آدم حس می کند در نهایت حیرت

و بیچارگی در ظلمت، به چراغ و نوری رسیده است که تا عرش را

برایش روشن می کند. در یکی از زیارت های مطلقه امیر المومنین علیه السلام

آمده که خودت را به قبر بچسبان و بگو: بابی انت و امی یا نور الله التام…

بقلم حبیب

این بار یواشکی آمده اند تا برایت هجی کنند برده بودن را .برده بودن برای چشم های ناپاک و دل های هوس ران را .امده اند برایت سر مشق کنند عریانی را تا سفره عیش و عشرتشان پررنگ و لعاب تر شود. امده اند تا معمای پیچیده هستی را زیر کلاه گشاد ازادی بدون هیچ تکلفی حل کنند .امده اند تا نگذارند تو بنا بر خواسته حق راز الود ترین موجود هستی باقی بمانی تا مردان برای کشف تو به مشقت نیفتند و تو همیشه مثل غول چراغ جادو در خدمتگذاری اماده باشی دست به سینه و فرمان بردار .

یواشکی امده اند تا یواشکی توی گوشت مرد سالاری را نجوا کنند تا این نجوای مکرر نگذارد تو از خود بپرسی ایا مردی که بهای زیبایی مرا نپرداخته حق استفاده از آن را دارد؟آمده اند تا یواشکی سخاوتمندت کنند تا بی هیچ توقعی چوب حراج بزنی به تمام دارایی های زنانه ات.تا یواشکی این حماقت را برای خودت ازادی تعریف کنی .امده اند یواشکی به تو بقبولانند که تا جوانی و زیبا کانون توجهی و زمان پیری باید سفره تنهاییت را در پستوی غم پهن کنی و حسرت طروات از دست رفته را بخوری.

کلاویخو جهانگرد اسپانیایی زن ایرانی را با روبنده سفید و چادر مشکی ،ماه درخشان میان ابرهای سیاه توصیف کرد.درپی هر نوایی رخ عیان نکن .راه وصال اسان نکن.

رخ عیان کنی دیگر هیچ بیژنی برای وصال تو به درون چاه نمی رود .

رخ عیان نکن دختر نجیب اریایی!

رخ عیان نکن آفتاب مشرق زمین!

پی نوشت :هفته خوابگاه ها با این شعار آزادی یواشکی برای من یک کارزار بی مثال بود.

بقلم  میس طلبه

می گویند اولین قهرمان کودکان، پدر هایشان هستند و همان ها می گویند وقتی کودک بزرگ تر می شود و می فهمد و می یابد، پدر دیگر برایش قهرمان نیست یا بین قهرمان های شناخته شده دیگر نام آوری ش چنگی به دل نمی زند.

اما خدا را شکر!

پدرم برای من همیشه قهرمان بوده و هست. خدا را شکر که این مردِ قوی گفتار ِ درست ایمان، همیشه اعجاب مرا برانگیخته و دلِ مرا قرص کرده است.

باید بگویم، ایمانم را از او دارم و شیوه فکر کردنم را و اینکه از هیچ کس نخواهم جز خدا، را او به من آموخته است.

تنش هیچ گاه به ناز طبیبان نیازمند مباشد و همچنین وجودش آزرده گزند که امید و تکیه گاه قبیله ای است مردِ نازنین تمام روز های من.

پی نوشت:

خدا صبر بدهد به فرزندان شهدا …
بقلم کیمیا