ضیافت افطار امسال دانشجویان با رهبر معظم انقلاب به دیداری بی‌سابقه تبدیل شد. دیداری که برای اولین بار بعد از نماز و افطار نیز ادامه یافت و نزدیک به ۵ ساعت به طول انجامید.

دانشجویان از ساعت ۱۵ بعد از ظهر دیروز آرام آرام در حسینیه امام خمینی(ره) حضور یافتند و این دیدار رأس ساعت ۱۸ با حضور رهبر معظم انقلاب آغاز شد. در ابتدای این دیدار تعدادی از اعضای تشکل‌های دانشجویی و همچنین نخبگان دانشجویی به بیان نطق‌ها و اظهارات خود پرداختند. و در ادامه نیز از ساعت ۲۰ مقام معظم رهبری سخنان خود را آغاز کردند.

پس از گذشت ۴۵ دقیقه از سخنان ابتدایی رهبر معظم انقلاب، پیرو فرارسیدن اذان مغرب، امام خامنه‌ای خطاب به دانشجویان اعلام کردند که بخشی از مطالب را ایراد کردند و البته بخش بزرگی از این سخنان نیز باقی مانده است. پس از این اظهارات رهبر معظم انقلاب، دانشجویان یکپارچه خواهان ادامه دیدار پس از نماز و صرف افطار شدند که رهبر معظم انقلاب نیز با آن موافقت کرد.

پس از اذان مغرب، نماز جماعت دانشجویان به‌امامت رهبر معظم انقلاب و همچنین صرف افطار، دانشجویان مجدد به حسینیه امام خمینی(ره) برگشتند و امام خامنه‌ای نیز سخنان خود را ادامه دادند و نهایتاً این دیدار شیرین و کم‌سابقه پس از نزدیک به ۵ ساعت پایان یافت.

در این دیدار نمایندگان اتحادیه‌های دانشجویی و همچنین برخی تشکل‌های دانشجویی و نخبگان به ایراد سخنرانی پرداختند. دفتر تحکیم وحدت اولین اتحادیه دانشجویی بود که خانم زینب‌السادات حسینی دانشجوی پلیمر دانشگاه امیرکبیر به نمایندگی از این اتحادیه به ایراد سخنرانی پرداخت. وی در سخنان خود از مشلات فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کشور گفت و در همان بندهای ابتدایی صحبت‌هایش از بی‌عملی مسئولان اجرایی در اجرای حقیقی اقتصاد مقاومتی به شدت انتقاد کرد.

انتقاد از عدم عملیاتی سازی مناسب اقتصاد مقاومتی توسط مسئولان اجرایی تقریباً در سخنرانی اکثر دانشجویان به چشم می‌خورد.

صفحات: 1· 2

رهبر انقلاب:
امروز کشور به جوانهایی نیاز دارد که بتوانند بازوان پُرقدرتی باشند برای پیشرفت کشور، سرشار از انگیزه‌ی ایمانی، بصیرت دینی، همّت بلند، جرئت اقدام، اعتمادبه‌نفس، اعتقاد به اینکه «ما_میتوانیم»، امید به آینده، افقهای آینده را روشن و درخشان دیدن، روح استغناء نه به معنای اعراض از فراگیری از بیگانگان، که این را ما هرگز توصیه نکرده‌ایم و نمیکنیم؛ حاضریم شاگردی کنیم پیش دیگران که از ما بیشتر بلدند روحیّه‌ی استغناء از تأثیرگذاری، تحمیل و سوءاستفاده‌ی از انتقال دانش که امروز در دنیای دانشمند که دنیای قدرت استکباری است این معنا رایج است این روحیّه‌ی استغناء باید در جوان وجود داشته باشد روحیّه‌ی فهم درست از موقعیّت کشور که ما در کجا هستیم و کجا میخواهیم برسیم و چگونه میتوانیم این راه را طی کنیم.

۱۳۹۴/۰۴/۱۳

Ayatollah Khamenei:
Today, the country needs those youth who can become strong arms for the progress of the country, who are full of religious motivation and insight, who have firm determination, the courage to take action and self-confidence, who believe in “we can", who are hopeful about the future, who see future horizons clearly and lucidly and who have the spirit to be self-sufficient. Self-sufficiency does not mean refusal to learn from foreigners. We have not recommended and will not recommend this at all. We are willing to learn from those who have more knowledge than us. The spirit to be self-sufficient means refusal to be influenced, to accept others’ impositions and to become victims of sharing knowledge - this is fairly common in today’s world of science which is the world of arrogant power. This spirit should exist in youth. They should gain a correct understanding of where we are, where we want to go and how we want to make it.

7/4/2015

نظارت و كنترل در امر مديريت و اِعمال آن در هر سازمان و تشكيلات و نيز در سطح گسترده‌تر، در هر حكومتى اجتناب‌ناپذير است. اگر در تشكيلاتى نظارت و كنترل صورت نپذيرد، دچار هرج و مرج مى‌شود و به اهداف از پيش تعيين شده خويش دست نخواهد يافت. مقاله حاضر با رويكردى دينى و با استفاده از سيره و گفتار حضرت على(ع) و نوع نگرش آن بزرگوار به امر خطير نظارت، و هدف از آن مى‌پردازد.
كليد واژه‌ها: ناظر، نظارت، كنترل، عدالت، نظارت در نهج‌البلاغه.
مقدمه

با قاطعيت و جرئت مى‌توان ادعا كرد كه هيچ سازمانى به درصد بالاى هدف ترسيم شده خود دست نخواهد يافت مگر آنكه كنترل يك مدير قادر را به همراه داشته باشد تا نسبت به تحقق و انجام عمليات آگاهى پيدا نموده و قدرت پى‌گيرى و سنجش و اصلاح امور مربوط را پيدا كند.
نظارت و كنترل، ابزار كار مديران از رده‌هاى عالى تا رده‌هاى سرپرستى است و لزوم اين امر را در مراتب مختلف سازمان به سادگى مى‌توان لمس كرد. همچنين بدون وجود يك سيستم كنترل و نظارت، هر سازمان در دسترسى به اهدافش با مشكل رو به رو خواهد شد.
مهم‌ترين مسأله‌اى كه لزوم كنترل و نظارت را در سازمان ايجاب مى‌كند، وجود درصدى خطا در امور سازمان است كه در راه رسيدن به هدف وجود دارد و براى جلوگيرى از اين خطا و رفع اشكالات احتمالى، لزوم كنترل و نظارت ضرورى به نظر مى‌رسد.
مسأله نظارت و كنترل در امور حكومتى نيز از ضروريات است و حاكمان براى رسيدگى دقيق به امور كاركنان و مديران در رده‌هاى مختلف، ناچار به نظارت و كنترل دقيق و مستمر مى‌باشند و اگر اين نظارت در رده‌هاى مختلف سازمان‌ها و دستگاههاى حكومتى صورت نپذيرد، چه بسا زيان‌هاى جبران ناپذيرى به بار خواهد آورد و نتيجه آن بى عدالتى، رشوه خوارى و حيف و ميل بيت‌المال و ايجاد مفاسد اقتصادى خواهد بود.
در مقاله‌اى كه پيش رو داريد، نظارت و كنترل در حكومت حضرت على(ع) و ديدگاههاى آن حضرت درباره نظارت بر امور زيردستان و كاركنان و مديران و استانداران و تعامل آنان با مردم مورد توجه قرار گرفته است.
اميد آنكه مديران نظام اسلامى با پيروى از فرامين آن حضرت، بتوانند آن نظارتى را كه شايسته يك مدير مسلمان است مورد توجه قرار داده و دستورات آن حضرت را سرمشق خويش قرار دهند.

صفحات: 1· 2

علامه مجلسی در توضیح وجه نامگذاری امام علی(ع) به ابوتراب می‌گوید: از آن جهت که شیعیان علی(ع) در برابر اوامر خدا فرمانبرداری دارند، به خاک نامیده شده‌اند. چون علی(ع) پیشوای شیعیان است، ابوتراب نامیده می‌شود.

 یکی از کنیه‌های حضرت علی علیه‌السلام «ابوتراب» است اما اینکه این لقب از کجا و توسط چه کسی به ایشان داده شد؟ مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی، به این سؤال پاسخ می‌دهد.

از مجموع روایات استفاده می‌شود در مکان‏‌ها و زمان‏‌های مختلف پیامبر(ص) به طور مکرّر علی(ع) را با کنیه «ابوتراب» خطاب کرده و این کنیه را پیامبر(ص) به علی(ع) داده است.

در این جا به دو مورد اشاره می‌شود:

1- پیامبر اکرم(ص) با گروهی از یارانش در نیمه جمادی الاولی سال دوم هجری به تعقیب کاروان قریش که به سرپرستی ابوسفیان عازم شام بود، تا نقطه‏‌ای به نام «عشیره» پیش رفتند، اما اثری از کاروان قریش نیافتند. در یکی از روزها که در عشیره بودند، پیامبر بر بالین علی(ع) و عمار آمد، دید خوابیده‌‏اند و بر سر و صورت علی(ع) خاک نشسته است.

حضرت آن دو را با مهربانی و ملاطفت بیدار کرد و خطاب به علی(ع) فرمود: ای ابوتراب (آغشته به خاک) برخیز! آیا نمی‏‌خواهی شقی‌‏ترین مردمان روی زمین را به تو خبر دهم! یکی به نام احمیر (لقب قدار بن سالف) است که ناقه صالح پیامبر را پی کرد. دیگری کسی است که شمشیر بر فرق تو می‌زند و محاسن تو را به خون سرت رنگین می‌کند.(1)

علامه امینی بعد از ذکر این وجه تسمیه، منابع این حدیث را اینگونه ذکر کرده‌اند:

و این حدیث صحیح السنه از اخباری است که حاکم ابو عبد الله نیشابورى استدراک نموده آن را در کتابش و هیثمى صحیح دانسته آن را، امام حنبلى‌‏ها در مسند، جلد 4، صفحات 263- 264 نقل کرده و حاکم در مستدرک، جلد سوم، صفحه 140 و طبرى در تاریخش، جلد دوم، ص 261 و ابن هشام در سیره نبویّه، ج 2، ص 236، و ابن کثیر در تاریخش،‏ جلد سوم، صفحه 247 و هیثمى در مجمع، جلد 9، صفحه 136،…

از آن پس علی(ع) میان مسلمانان به ابوتراب معروف شد. این کنیه را حضرت علی(ع) بسیار دوست می‌داشت، زیرا پیامبر او را به چنین کنیه‏‌ای خطاب کرده بود. (2)

2- عبایة بن ربعی در وجه دیگر این نامگذاری می‌گوید: به ابن عباس گفتم: چرا رسول خدا علی(ع) را «ابوتراب» نامید؟ گفت: چون علی(ع) صاحب زمین است و پس از پیامبر(ص) حجت خدا بر اهل زمین بوده و به وسیله او زمین و آرامش آن باقی است، از این رو او را «ابوتراب» نامید.

از رسول خدا(ص) شنیدم: وقتی روز قیامت به پا می‌شود، آن قدر ثواب و کرامت نصیب شیعیان علی(ع) می‌شود که کفار با دیدن این صحنه می‌گویند: ای کاش ما از خاک، یعنی از شیعیان علی بن ابی طالب(ع) بودیم.

علامه مجلسی در توضیح این وجه نامگذاری می‌گوید: از آن جهت که شیعیان علی(ع) در برابر اوامر خدا فرمانبرداری دارند، به خاک نامیده شده‌اند. آیه می‌فرماید: «یا لَیتَنی کُنتُ تراباً؛ ای کاش خاک بودم» یعنی از شیعیان بودم، چون علی(ع) پیشوایان شیعیان است، ابوتراب نامیده می‌شود.(3)

3- روزی پیامبر اکرم(ص) آن حضرت را دیدند که بر روی خاک خوابیده است. پیامبر (ص) نشستند و گرد و غبار از پشت آن حضرت پاک نموده و فرمودند: برخیز، پدر و مادرم فدای تو باد ای ابا تراب ! ..(4)

پی‌نوشت‏‌ها:

1. ابن سعد، طبقات الکبری، ترجمه محمود مهدوی دامغانی، انتشارات فرهنگ و اندیشه، تهران، ج2، ص6؛ کامل ابن اثیر، ترجمه ابو القاسم حالت و عباس خلیلى، تهران، مؤسسه مطبوعاتى علمى، 1371ش. ج‏7،ص 126؛ علامه امینی، الغدیر، ترجمه جمعی از نویسندگان، انتشارات بنیاد بعثت‏، تهران، ج‏12، ص 269.

2. البلاذرى، انساب الاشراف، تحقیق محمد باقر المحمودی، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ط الأولى، 1974/1394، ج‏2، ص89.

3. علامه مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسة الوفاء بیروت، 1404 ه.ق، ج 35، ص 51.

4. قاضی نورالله شوشتری، إحقاق الحق، مکتبة آیت‌الله المرعشى النجفى‏، قم‏، 1409 ق، ج‏32، ص 32.
/2759/