قال: ما اسمُ هذِهِ الأرضُ؟

قیل: کَربَلأءُ

قال: اَللهُمَّ اَعُوذُبِكَ مِنَ الْكَرْبِ و َالْبَلاء؛

وقتی این جمله هایت را می خوانم٬ یکی انگار به دلم چنگ می زند. ساعت هاست دارم به همین سوال ساده ی کوتاهت فکر می کنم. بیشتر از آن که سوال باشد و منتظر جواب باشد٬ پُر است از یک حس عمیق صبرآلود…مثل وقت هایی که یک مرد تنهای مهربان می رسد به یک قدمی اندوه هایش. می رسد به روبرویی با حقیقت اندوه هایش. می خواهم برای آن لحظه ات بمیرم. نباشم…نخوانم…که از اندوه هایی که ما برایت ساخته ایم پناه می بری به آسمان!

مریم . د