بردن نام تو عبادت است^* و هر نفسی که به نام تو برمی آید، تسبیحِ آفریدگار… دانه دانه یا علی ^{علیه السلام}، جرعه جرعه بر عطش عشق تو می‌نوشاند و تشنه می‌شود باز، جانی که هر دمش به ولایت و به امامت و به عاشقی‌ت اقرار می‌کند…

و شهادت می‌دهم که تو خود عشقی. همه عشق… که با این همه، این همه عشق، هنوز از ازل تا به ابد، عاشقی محتاجِ اذنِ بردن نام توست.

دستان تو ادامه‌ی بیکرانگی دریاست بر بخشندگی سخاوت و چشمان تو انتهای کهکشان لامتناهی مِهر بر رنجِ روزگار سخت نبودنت… وصله‌ی نعلین‌هایت رشته‌ی اتصال بهشت خداست بر غبار دل‌های جامانده در مکان و ردای معطر جانت، بشارتِ سبز ِ رویش است بر قعر تاریک‌های زمان.

در عین نام تو می‌توان هزاران بار عاشق شد، یا علی ^{علیه السلام} و کدام روح و جان است که تا همیشه و تا هنوز تشنه‌ی از تو شنیدن و از تو خواندن و از تو گفتن و در تو غرق شدن نباشد…؟

* ذکر علی ^{علیه السلام} عبادة


بقلم بانو زهیر