بسم الله الرحمن الرحيم

معضل سن زنان!

مشهور است كه غير از خدا كسي سن زنان را نمي داند و هميشه نسوان محترم جوان تر از آني هستند كه همه فكر مي كنند حتي اگر شناسنامه شان رسوايشان كند! به حكم «‌طلبگي»‌ كلاس احكام خانم ها به ما واگذار شده بود.در خدمت جمعي از زنان روستاي «چوكتو» ‌بوديم و دوست داشتيم نام و سن و سطح سوادشان را بدانيم. همگي زنان نامشان را مي دانستند. از باسوادي و بي سوادي خود هم مطلع بودند اما هيچ كدام سن واقعي خود را نميدانستند! مثلا خانمي مي گفت شايد 30 و يا 40 سال دارم! دختر بي سوادي مي گفت 18 سالم است ولي اطرافيانش تاكيد داشتند كه بيشتر از 20 سال دارد! زنان بالاي 40 سال هم با نگاه به چهره ي دوستانشان سني براي خود تخمين مي زدند و رقمي مي گفتند كه يك وقت دل ما نشكند!!نمي دانستيم به اين معضل بزرگ بي سوادي بگريم يا به اين بي خيالي طايفه ي نسوان نسبت به سنشان بخنديم!

يك لحظه بي دقتي،‌ چند دقيقه استرس!

يك روز با تني چند از دوستان جهادي در حياط مدرسه نشسته بوديم و بي خودي از خنكي هواي روستا لذت مي برديم. يك هو چشممان به يك گله ي چند صدتايي گوسفنداني افتاد كه از تپه ي مجاور مدرسه عبور مي كردند. تعدادي از گوسفندان گله دقيقا به ستون يك حركت مي كردند و ما به عنوان عكاس مجموعه حيفمان آمد از اين موجودات بي شعورِ منظم عكسي هنري نگيريم! سريع عكسي گرفته و بدون فوت وقت به بالاي تپه ي مذكور رفتيم تا از زواياي مختلف هنر گوسفندان را به ثبت برسانيم.

حدود 10 دقيقه اي طول كشيد كه هنرمندانِ منظم بيايند و از كنارمان رد بشوند و ما عكس هاي هنري ديگري به ثبت برسانيم . بعد از رفتنشان كه ما هم شديدا بوي گوسفند گرفته بوديم! ميخواستيم به مدرسه برگرديم اما چشمتان روز بد نبيند! ناگهان ديديم حيوانات باوفاي  گله ي مذكور از قفا رسيدند. به عمرمان نه آن همه حيوان باوفا را از نزديك ،‌ يك جا ديده بوديم و نه آن قدر ترسيده بوديم! حيوانات باوفا يكي يكي از كنارمان رد  مي شدند و ما از ترس  فقط لبخند هاي ممتد زوركي تحويلشان مي داديم و ندايي در درون بهمان مي گفت:‌ ترس گواراي وجودت باد! عكاسي كه  بدون احتساب حيوانات باوفاي گله ، ‌سراغ هنرمندان گله را بگيرد،‌  طعمه ي همان ها مي گردد! 

مستند كبلايي عزيز!

با دوست مستند ساز دنبال سوژه بوديم براي عكاسي و فيلم برداري. پيرمردي عين اقاي پور مخبرتلويزيون! را نشسته بر دم در خانه اش كشف كرديم. اين كه بينمان چه ها گذشت و چه ها بارمان كردند بماند! ولي عجب پيرمرد باحالي بودند كبلايي عزيز! اكيدا"‌ اصرار داشتند از همسر و عروس و نوه شان حتما فيلم و عكس بگيريم و البته غير از قبول چاره اي نداشتيم زيرا در صورت مخالفت ممكن بود كف گرگي و يا مشتي حواله مان شود! اجبارا تمام 2 ساعت و نيمي را كه براي فيلمبرداري در نظر گرفته بوديم وقف ايشان و خانواده شان شد! هنگام صرف چايي در منزل كبلايي عزيز ازشان  پرسيديم در خانه عكسي از حضرت امام رحمه الله داريد ؟ و ايشان با قاطعيت گفتند بله! و به نوه شان امر فرمودند ما را به طبقه ي بالاي منزل راهنمايي كند تا عكس را نشانمان دهد و ما در طبقه ي بالا عكس مرحوم شريعتمداري را ديديم!

پروانه رامیان

نُطعِمُکُم لِوجهِ الله لا نُریدُ مِنکُم جزاءً ولا شکوراً
ما برای خشنودی خداست که به شما می خورانیم و پاداش و سپاسی از شما نمی خواهیم
سوره مبارکه انسان / آیه 9
یاران ! اینجا حیرت کده ی عقل است .. و تا خود باقی است این حیرت باقی است .
پس کار را باید به ” می ” واگذاشت ؛ آن می که تو را از خویش می رهاند و من و ما را در مسلخ او به قتل می رساند .
گاه هست که کس از ” خویشتن ” رسته ، اما هنوز در بند تن خویش است .
و تن هم که مقهور دهر است . آن گاه از دهر می نالد که :
یا دهر ! افٍ لک من خلیل
کم لک بالاشراف و الاصیل * من صاحب او طالب قتیل * والدهر لا یقنع بالبدیل * و انما الامر الی الجلیل * و کل حی سالکی السبیل
این جاذبه عشق است که او را با عنان توکل به خورشید بسته است .
و خورشید نیز در طواف شمسی است و آن شمس نیز در طواف شمسی دیگر و ..
و همه در طواف شمس الشموس عشق ، حسین ابن علی …
سید شهیدان اهل قلم سید مرتضی آوینی

انسان، روزی موفق است که از گناه هجرت کند .

شهید سیف ا.. سینجلی

ز.س حسام

اين بار برايت تحفه‌اي از امام زمان را آورده‌ام.

آن عزيز مي‌فرمايد: هرگاه خواستي حسين عليه السلام را زيارت كني، بايست و بگو… (زيارت ناحيه مقدسه).

اما من مي‌خواهم در اين مجموعه، در هر شماره قطعه‌اي از اين زيارت را كه دريايي از نور و معرفت است برايت بياورم و البته من چند خطي از نكته‌اي كه به ذهنم آمده براي تو خواهم نوشت و تو نيز همين كار را بكن. هرگاه كه خواندي بي‌معطلي آنچه برايت پر رنگ شد، از من دريغ نكن. تو نيز براي من بنويسيد.

____________________________

قسمت پنجم

أَلسَّلامُ عَلَيْك َ وَ عَلى ابآئِك َ الطّاهِرينَ ، سلام برتو (اى حسين بن على) و بر پدرانِ پاك و طاهِـرَت

أَلسَّلامُ عَلَيْك َ وَ عَلى أَبْنآئِكَ الْمُسْتَشْهَدينَ ، سلام برتو و بر فرزندانِ شهيدت

أَلسَّلامُ عَلَيْك َ وَ عَلى ذُرِّيَّتـِك َ النّـاصِرينَ ، سلام بر تو و بر خاندانِ يارى دهنده‌ات (به دين الهى)

أَلسَّلامُ عَلَيْك َ وَ عَلَى الْمَلآئِكَةِ الْمُضاجِعينَ ، سلام بر تو و بر فرشتگانِ مُلازمِ آرامگاهت

أَلسَّلامُ عَلَى الْقَتيلِ الْمَظْلُومِ ، سلام بر آن كشته مظلوم

أَلسَّلامُ عَلى أَخيهِ الْمَسْمُومِ  ، سلام بر برادرِ مسمومش

أَلسَّلامُ عَلى عَلِىّ الْكَبيرِ ، سلام بر على اكبر

أَلسَّلامُ عَلَى الرَّضيـعِ الصَّغيرِ ، سلام بر آن شير خوارِ كوچـك

أَلسَّلامُ عَـلَى الاَْبْدانِ السَّليبَةِ ، سلام بر آن بدن هاى برهـنه شده

أَلسَّلامُ عَلَى الْعِتْرَةِ الْقَريبَةِ ، سلام بر آن خانواده اى كه نزديك (و همراه سَروَرشان) بودند

أَلسَّلامُ عَلَى الْمُجَدَّلينَ فِى الْفَلَواتِ ، سلام بر آن به خاك افتادگان در بيابانها

أَلسَّلامُ عَلَى النّازِحينَ عَنِ الاَْوْطانِ ، سلام بر آن دور افتادگان از وطنها

أَلسَّلامُ عَلَى الْمَدْفُونينَ بِلا أَكْفان ، سلام بر آن دفن شدگـانِ بدون كفن

أَلسَّلامُ عَلَى الرُّؤُوسِ الْمُفَرَّقَةِ عَنِ الاَْبْدانِ ، سلام بر آن سرهاى جدا شده از بدن

أَلسَّلامُ عَلَى الْمُحْتَسِبِ الصّابِرِ ، سلام بر آن حسابگر (اعمالِ خويش براى خدا) و شكيبا

أَلسَّلامُ عَلَى الْمَظْلُومِ بِلا ناصِر ، سلام بر آن مظلومِ بى ياور

أَلسَّلامُ عَلى ساكِنِ التُّرْبَةِ الزّاكِيَةِ ، سلام بر آن جاى گرفته در خاكِ پاك

أَلسَّلامُ عَلى صاحِبِ الْقُبَّةِ السّامِيَةِ ، سلام بر صاحـبِ آن بارگـاهِ عالى رتبه

أَلسَّلامُ عَلى مَنْ طَهَّرَهُ الْجَليلُ ، سلام بر آن كسى كه ربّ جليل او را پاك و مطهّر گردانيد.

در اين زيارت تا به علي كوچولوي آقام حسين مي‌رسم ديگر تاب نمي‌آورم.

بلند بلند زار مي‌زنم و چشمهايم را مي‌بندم.

* * * ‌* *

در آن سو حسين را مي‌بينم كه علي را به روي دو دستش به آسمان گرفته است و در اين سوي تمام آدمهاي تاريخ را كه به صف ايستاده‌اند.

تيرها پياپي مي‌آيند و گويا علي مدام زنده است و مدام شهيد مي‌شود.

آدمها برخي به علي تير مي‌زنند و برخي خود را سپرش مي‌كنند.

 آنها كه فداي عليِ كوچك مي‌شوند حسيني‌اند و آنانكه تير مي‌زنند حرمله‌هاي تاريخند.

نوبت كه به من مي رسد، فرياد مي زنم

نه ، نه ! من علي را دوست دارم، من حسينيم!

* * * ‌* *

چشمهايم را باز مي‌گشايم!

اشكم را پاك مي‌كنم و تصميم مي‌گيرم كه ديگر از امروز آدم خوبي باشم تا در صف حرمله‌هاي روزگار نباشم.

مهتاب ابیان

…تلفیق عشق و معرفت با هم، تعالی و تكامل و سازندگی را به همراه می‌آورد و بالاترین مظهر احساس‌های عاشقانه اشكی است كه بر چشم‌ها جاری می‌شود. گریه‌ بر اباعبدالله الحسین عليه‌السّلام و اهل بیت و اصحابش مظهر عشق و دلباختگی به یك قهرمان حماسی است، نه مظهر ترحّم نسبت به یك انسان ضعیف و زبون و ذلیل؛ العیاذ بالله.

دلسوزی نسبت به یك ضعیف ستم‌كش یك چیز است و احساس عاشقانه نسبت به یك قهرمان بزرگ چیز دیگری است. باید این دو كاملاً تفكیك شود. اشك بر اباعبدالله اشك بر یك قهرمان است نه بر یك انسان ضعیف ستم‌كش.

این عشق در قلب همه‌ی مؤمنین وجود دارد فقط تفاوت آدم‌ها در این است كه در بعضی‌ها این عشق ظاهر شده و در بعضی‌ها مخفی است والاّ هیچ مؤمنی نیست كه عشق و محبّت اباعبدالله عليه‌السّلام، تكویناً در وجود او نباشد.

در حدیث است كه ان للحسین عليه‌السّلام محبةً مكنونةً فی قلوب المؤمنین: در تكوین و خلقت همه‌ی مؤمنین نسبت به اباعبدالله الحسین عليه‌السّلام یك محبّت پنهانی مخفیی هست و شهادت اباعبدالله الحسین عليه‌السّلام، آتشی در جان مؤمنین روشن كرده كه هیچ راهی برای خاموش شدن آن نیست جز ظهور ولی عصر ارواحنافداه و گرفتن انتقام این خون به ناحق ریخته شده.

وقتی اباعبدالله الحسین عليه‌السّلام از مركب به زمین افتادند و لحظه‌های آخر عمر حضرت بود، آن دشمن پلید روی سینه‌ی حضرت نشست برای اینكه سر حضرت را جدا كند. زمین و آسمان به لرزه درآمد. ملائكه در عرش به غوغا در آمدند. نظام عالم داشت بر هم می‌ریخت. خدای متعال برای اینكه ملائكه را آرام كند فرمود به طرف راست عرش نگاه كنید. ملائكه نگاه كردند و آقای بزرگواری را دیدند كه ایستاده است، قیام كرده است. خدای متعال فرمود: آرام باشید. من انتقام این خون را به دست او خواهم گرفت. ولی تا پیش از ظهور این آتش فروزان است. قلب همه‌ی شیعیان مجروح است.

ان لقتل الحسین حرارة فی قلوب المؤمنین لا یبرد ابداً : آتشی در جان مؤمنین به خاطر شهادت اباعبدالله عليه‌السّلام برافروخته شده كه ابداً خنك شدن و سردی ندارد. مرور زمان نمی‌تواند آن را سرد كند.

خود اباعبدالله فرمود: انا القتیل العبرة: من كشته‌ی اشكم. در روایات داریم كه همه‌ی زمین و آسمان در روز عاشورا گریستند. همه‌ی اهل آسمان‌ها گریستند.

امام رضا عليه‌السّلام فرمود: لقد بكت السموات السبع و الأرضون لقتله‏:^[۱] همه‌ی آسمان‌های هفت‌گانه و زمین‌ها بر شهادت اباعبدالله گریستند. همه‌ی انبیاء از آدم تا خاتم صلوات‌الله‌علیهم‌اجمعین و همه‌ی اهل بیت از امیرالمؤمنین و حضرت زهرا سلام‌الله‌عليها تا امام عصر ارواحنافداه، كه فرمود: ای جدّ بزرگوارم! آن‌قدر در مصیبت تو گریه می‌كنم كه اگر اشك‌های چشمانم تمام شود، در ماتم و مصیبت تو با خون می‌گریم؛ همه گریستند.

از آدم گرفته آنجایی كه خواست توبه‌اش پذیرفته شود و آن كلمات را خدای متعال به آدم القاء كرد و آدم با آن كلمات شروع كرد به طلب مغفرت كردن از خدا، یا حَمیدُ بّحَقِّ مُحَمَّد، یا عالی بِحَقِّ عَلی، یا فاطِرُ (فاطر السموات و الارض) بِحَقِّ فاطِمَة، یا مُحسِنُ بِحَقِّ الحَسَن، تا رسید به یا قَدیمَ الاِحسان بِحَقِّ الحُسَین؛ یكباره دلش شكست و اشك از چشم‌های آدم جاری شد.

به جبرئیل گفت این آخری كه بود؟ آن چهار نفر اوّل را كه اسم بردم، بهجت و سروری قلبم را فرا گرفت امّا تا نام حسین را بردم، اشك از دیدگان من جاری شد. بعد جبرئیل برای آدم روضه‌ی عاشورا را خواند: یا آدم صَغِیرُهُمْ یمِیتُهُ الْعَطَشُ: در روز عاشورا كودكان اینها از شدّت تشنگی جان خواهند داد وَ كَبِیرُهُمْ جِلْدُهُ مُنْكَمِش‏:^[۲] و بزرگ‌هایشان هم از شدّت تشنگی پوست‌های بدنشان به هم جمع می‌شود و می‌خشكد كه آدم گریست و به بركت گریه‌ی بر اباعبدالله توبه‌ی او پذیرفته شد.

تا همه‌ی انبیای دیگر. همه‌ی ملائكه، همه‌ی جن‌ها گریستند. داستان نوحه‌ی جن در عصر عاشورا را روایات ما نقل كرده‌اند.^[۳] همه‌ی ائمّه بر اباعبدالله الحسین عليه‌السّلام گریستند و در ماه محرّم مجلس عزا بر پا كردند و یاد مصائب اباعبدالله را زنده ‌كردند و ‌گریستند و دیگران را هم تشویق به گریستن كردند.

به هر حال گریستن بر اباعبدالله الحسین عليه‌السّلام گوهر بسیار بزرگی است كه خدای متعال نصیب اهل ایمان كرده است و این عشقی كه در قالب این گریه‌ها ظهور پیدا می‌كند با آن معرفتی كه در درس‌آموزی از مكتب عاشورا به دست می‌آید این دو با هم تلفیق می‌شود و آن كمال را می‌آفریند…*

[۱]- حجازی، دررالاخبار، ص ۶۹۶.

[۲]- مجلسی، بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۳۰۸.

[۳]- در یكی از سفرهایی كه بنده مشرّف بودم، خدای متعال عنایت كرد همان زیر قبّه‌ی اباعبدالله الحسین عليه‌السّلام به انسان بزرگی برخوردم كه ساكن كربلا بود. آدم اهل دل و بسیار بزرگ و عارفی بود. او به من گفت: بروید شكر كنید كه چشم‌هایتان نمی‌بیند. اگر می‌دیدید كه این هزاران ملكی كه اینجا جمعند چطور دارند ضجّه می‌زنند، از شدّت این داغ سنگینی كه اینها متحمّلند و گریه‌های فراوانی كه می‌كنند یك لحظه نمی‌توانستید زنده بمانید. چون این ملائكه به نصرت اباعبدالله آمدند، ولی دیر رسیدند. وقتی رسیدند كه كار از كار گذشته بود و از همان‌جا سوگواری و ماتم را شروع كردند. هنوز آنجا تحت قبه‌ی اباعبدالله مشغول سوگواریند.

* بخشی از سخنرانی استاد مهدی طيّب در جلسه‌ی اهل ولاء
به کوشش مهتاب ابیان