بچه بد اخلاقی نیست اما آن شب عجیب تند خو شده بود! قهر کرد و رفت توی اتاق و در را بست!

رفتم پشت در و گفتم: به نظر میاد خیلی عصبانی هستی!

صدای خش خش شنیدم که آرام از پشت در رفت کنار!

در را باز کردم و گفتم اجازه هست بیام؟

و رفتم داخل اتاق. پشت در نشسته بود و زانوهاشو بغل گرفته بود.

گفت: بشین کنارم با هم صحبت کنیم.

خنده ام گرفت ولی سعی کردم احساسش را درک کنم. نگاهش کردم. خودش ادامه داد

- از خودم ناراحتم! شیطون داره بهم می خنده! می خواد من برم دختر او بشم!

هنگ کردم! این حرفهای دختر منه؟ فقط گفتم: جدی؟

- اوهوم! می خوام از دستش فرار کنم. نمی خوام منو با خودش ببره!

نمی دونستم چی بهش بگم!

- به نظرت چکار کنیم؟

- نمی دونم.

منم نمی دونستم چی باید بهش بگم! توی دلم یه بسم الله گفتم و …

باید شیطونو دورش کنیم. بهش بگو لعنت به شیطون!

با چشمهای معصومش نگام کرد، دماغشو بالا کشید و گفت: تو بگو! می ترسم من بگم، فکر کنه دارم الکی می گم! بهم می خنده!

هنوز خودش را باور نداشت! کوچکی خودش را حس کرده بود. باید بهش قدرت می دادم.

- من بگم که فایده نداره. خودت باید بگی! بگو بسم الله الرحمن الرحیم

- بسم الله الرحمن الرحیم

صورتش باز شد.

- یه لااله الا الله هم بگو

- لااله الا الله

لبخند روی لبش نشست

حالا بگو لعنت به شیطون!

- لهنت به شیطون بی معرفّت!

ف را با یک شدت و تنفری ادا کرد که نگو!

سریع بلند شد. دستهاشو دور گردنم حلقه کرد و صورتم رو بوسید. بعد هم رفت از باباش معذرت خواست.

داشتم فکر می کردم، چطور چشمهای چهار ساله دخترم توانست لبخند شیطان را ببیند، من با این همه ادعا، دستهایش را بیخ گلویم حس نمی کنم؟

——————————————-

پ ن: خدایا تو هم بیا کنارم بنشین کمی با هم صحبت کنیم. کمکم کن تا من هم شیطان را همینطوری از خودم دورش کنم!

ر.مشق عشق

رفت پیش امام صادق (ع)،  گفت پسرم خیلی وقت است از مسافرت برنگشته خیلی نگرانم.حضرت فرمود صبر کن پسرت برمی گردد. رفت و چند روز دیگر برگشت و گفت پس چرا پسرم برنگشت؟! حضرت فرمود مگر نگفتم صبر کن؟خب پسرت برمی گردد دیگر.. رفت اما از پسرش خبری نشد…
اما از پسرش خبری نشد، برگشت؛ آقا فرمود مگر نگفتم صبر کن؟!دیگر طاقت نیاورد، گفت آقا خب چقدر صبر کنم؟نمی توانم صبر کنم،به خدا طاقتم تمام شده. حضرت فرمود برو خانه پسرت برگشته،رفت خانه دید واقعاً پسرش برگشته؛ آمد پیش امام صادق(ع) گفت آقا جریان چیست؟ نکند مثل رسول خدا به شما هم وحی نازل می شود؟

آقا فرموده باشند: به من وحی نازل نشده اما «عند فناءالصبر یأتی الفرج» صبر که تمام بشود فرج می آید..

پ ن: ظاهرا ما خیلی صبور شده ایم! صبور شدن ما معنای امروزیش میشود: ضخامت پوست و گردن ولاغیر!

ما را به جبر هم که شده سر به زیر کن/خیری ندیده ایم از این اختیارها..

بقلم تیساپه

و قد علمتم موضعى من رسول الله (ص) بالقرابة القريبة و المنزلة الخصيصة،و ضعنى فى حجره و انا وليد،يضمنى الى صدره و يكنفنى فى فراشه…

(نهج البلاغهـ خطبه قاصعه)

ابوطالب پدر على عليه السلام در ميان قريش بسيار بزرگ و محترم بود،او در تربيت فرزندان خود دقت وافى نموده و آنها را با تقوى و با فضيلت بار ميآورد و از كودكى فنون سوارى و كشتى و تير اندازى را برسم عرب بآنها تعليم ميداد.

چون پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم در كودكى از داشتن پدر محروم شده بود لذا آنجناب تحت كفالت جد خود عبدالمطلب قرار گرفته بود و پس از فوت عبدالمطلب فرزندش ابوطالب برادر زاده خود را در دامن پر عطوفت خود بزرگ نمود.

فاطمه بنت اسد مادر على عليه السلام و زوجه ابوطالب نيز براى نبى اكرم صلى الله عليه و آله و سلم مانند مادرى مهربان دلسوزى كامل داشت بطوريكه در هنگام فوت فاطمه رسول اكرم صلى الله عليه و آله نيز مانند على عليه السلام بسيار متأثر و متألم بود و شخصا بر جنازه او نماز گزارد و پيراهن خود را بر وى پوشانيد.

چون نبى گرامى در خانه عموى خود ابوطالب بزرگ شد بپاس احترام و بمنظور تشكر و قدردانى از فداكاريهاى عموى خود در صدد بود كه بنحوى ازانحاء و بنا بوظيفه حقشناسى كمك و مساعدتى بعموى مهربان خود نموده باشد.

اتفاقا در آنموقع كه على عليه السلام وارد ششمين سال زندگانى خود شده بود قحطى عظيمى در مكه پديدار شد و چون ابوطالب مرد عيالمند بوده و اداره هزينه يك خانواده پر جمعيت در سال قحطى خالى از اشكال نبود لذا پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم على عليه السلام را كه دوران رضاع و كودكى را گذرانيده و در سن شش سالگى بود جهت تكفل معاش از پدرش ابوطالب گرفته و بدين بهانه او را تحت تربيت و قيمومت خود قرار داد و بهمان ترتيب كه پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم در پناه عم خود ابوطالب و زوجه وى فاطمه زندگى ميكرد پيغمبر و زوجه‏اش خديجه نيز براى على عليه السلام بمنزله پدر و مادر مهربانى بودند.

ابن صباغ در فصول المهمه و مرحوم مجلسى در بحار الانوار مى‏نويسند كه سالى در مكه قحطى شد و رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بعم خود عباس بن عبد المطلب كه توانگر و مالدار بود فرمود كه برادرت ابوطالب عيالمند است و پريشانحال و قوم و خويش براى كمك و مساعدت از همه سزاوارتر است بيا بنزد او برويم و بارى از دوش او برداريم و هر يك از ما يكى از پسران او را براى تأمين معاشش بخانه خود ببريم و امور زندگى را بر ابوطالب سهل و آسان گردانيم،عباس گفت بلى بخدا اين فضل كريم وصله رحم است پس ابوطالب را ملاقات كردند و او را از تصميم خود آگاه ساختند ابوطالب گفت طالب و عقيل را (در روايت ديگر گفت عقيل را) براى من بگذاريد و هر چه ميخواهيد بكنيد،عباس جعفر را برد و حمزه طالب را و نبى اكرم صلى الله عليه و آله و سلم نيز على عليه السلام را بهمراه خود برد. ⁽¹⁾

نكته‏اى كه تذكر آن در اينجا لازم است اينست كه على عليه السلام در ميان اولاد ابوطالب با سايرين قابل قياس نبوده است هنگاميكه پيغمبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را از نزد پدرش بخانه خود برد علاوه بر عنوان قرابت و موضوع‏تكفل،يك جاذبه قوى و شديدى بين آندو برقرار بود كه گوئى ذره‏اى بود بخورشيد پيوست و يا قطره‏اى بود كه در دريا محو گرديد و باين حسن انتخابى كه رسول گرامى بعمل آورده بود ميل وافر و كمال اشتياق را داشت زيرا.

على را قدر پيغمبر شناسد 
بلى قدر گهر زرگر شناسد

البته مربى و معلمى مانند پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم كه آيه علمه شديد القوى ⁽²⁾ در شأن او نازل شده و خود در مكتب ربوبى (چنانكه فرمايد ادبنى ربى فاحسن تأديبى) تأديب و تربيت شده است شاگرد و متعلمى هم چون على لازم دارد.

على عليه السلام از كودكى سر گرم عواطف محمدى بوده و يك الفت و علاقه بى نظيرى به پيغمبر داشت كه رشته محكم آن بهيچوجه قابل گسيختن نبود.

على عليه السلام سايه صفت دنبال پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم ميرفت و تحت تربيت و تأديب مستقيم آنحضرت قرار ميگرفت و در تمام شئون پيرو عقايد و عادات او بود بطوريكه در اندك مدتى تمام حركات و سكنات و اخلاق و عادات او را فرا گرفت.

دوره زندگانى آدمى بچند مرحله تقسيم ميشود و انسان در هر مرحله باقتضاى سن خود اعمالى را انجام ميدهد،دوران طفوليت با اشتغال باعمال و حركات خاصى ملازمه دارد ولى على عليه السلام بر خلاف عموم اطفال هرگز دنبال بازيهاى كودكانه نرفته و از چنين اعمالى احتراز ميجست بلكه از همان كودكى در فكر عظمت بود و رفتار و كردارش از ابتداى طفوليت نمايشگر يك تكامل معنوى و نمونه يك عظمت خدائى بود.

على عليه السلام تا سن هشت سالگى تحت كفالت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم بود و آنگاه به منزل پدرش مراجعت نمود ولى اين بازگشت او را از مصاحبت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم مانع نشده و بلكه يك صورت تشريفاتى ظاهرى داشت و اكثر اوقات على عليه السلام در خدمت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم‏سپرى ميشد آنحضرت نيز مهربانيها و محبت‏هاى ابوطالب را كه در زواياى قلبش انباشته بود در دل على منعكس ميساخت و فضائل اخلاقى و ملكات نفسانى خود را سرمشق تربيت او قرار ميداد و بدين ترتيب دوران كودكى و ايام طفوليت على عليه السلام تا سن ده سالگى (بعثت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم) در پناه و حمايت آنحضرت برگزار گرديد و همين تعليم و تربيت مقدماتى موجب شد كه على عليه السلام پيش از همه دعوت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم را پذيرفت و تا پايان عمر آماده جانبازى و فداكارى در راه حق و حقيقت گرديد.

پى‏نوشتها:

(1) فصول المهمه ص 15ـبحار الانوار جلد 35 ص .118

(2) سوره نجم آيه .5

چند چيز موجب بيمارى مى شود: 

بعد از امتحانات مجالی پیدا شد تا در چایی و سریال شبانه همراه خانواده شوم و در این دم که دوباره مهار تلویزیون افتاده دست فیلم وسریال کره ای ، چایمان را با چانشنی ایسان نوش جان می کنیم!

اینجا می خواستم یک عکس از سریال بذارم، سرچ کردن مرا به توبه وا داشت!

دیدن این فیلم همان و انگار کردن دولت دکتر م. همان! از وزرا و اعاظم و ملتزمین گرفته تا کنیز و خدم و حَشَم و حتی دست های پشت پرده و خود خود ایسان هرکدام نماینده ای اند از سردمداران دولت دهم!

و این تصورات اخراجی های ۳ را بر ژرده ی خیالم می اندازد و کاراکتر هایش هرکدام نماینده ی شخصیتی حقیقی در عالم واقع بودند و حرف و حدیث های بعد از آن که فیلمی سفارشی بود و سراسر سیاه نمایی بعضی ها بود و بس.

اما حالا که ایسان دارد جولان می دهد در تلوزیون، آیا صداییاز کسی بلند نشده؟ که این فیلم دارد پته ی خیلی ها را می ریزد روی آب و دارد از بعضی ها بی خود سوپر من می سازد و الخ … ؟!؟

از این خرفها گذشته ایسان حالا یک شخصیت اسوه در تاریخ مملکت خودش، خیلی هم خوب! بماند که بعداز n شب صرف جومونگ دیدن فهمیدیم که او فقط به اندازه ی ۱صفحه در سرگذشت تاریخ تاریخ کره نقش داشته و بقیه اش عصاره ای از توهمات فیلم نامه نویس مخترم، آن هم با دزدی از تاریخ ایران بود!

با چشم غیر مسلح داریم می بینیم کشوری که این طوری قدر تاریخش را دانسته و نگذاشته حتی یک صفحه از آن بین ورق های زمانه گم شود چه جایگاهی پیدا کرده است.

تاریخ ما هم عنی است، در مملکت ما هم هر کس تاریخ خواند و عبرت گرفت ره درست را انتخاب کرد و ب هجایی رسید. خدا را صد هزار مرتبه شکر، فراوان اند اسوه ها و الگوهای ریز و درشتتاریخمان که زندگی یکی شان بشود خوراک سریال شبانه چند سال تلوزیون. نمی خواهد خیلی دور برویم و خیلی دنبال آدم های عجیب و غریب بگردیم. بیست و چند سال از رحلت امام گذشته و اصحاب رسانه هنوز یک فیلم درست و درمان ندارنداز او  ابعاد شخصیتی شان. هر سال ۱۵خرداد که می رسد صدا و سیما یک پکیج فیلم تلوزیونی آبکی و تکراری می چلاند بین برنامه ها. مثلاً ویژه برنامه های ۱۵خرداد اند.

حالا شخصیت نه، واقعه ی مهم!

می گوییم فیلم سازان و فیلم نامه نویسان امروز جبهه وجنگ و انقلاب را درک نکرده اند، لمس نکرده اند، زیر دندان نچشیده اند تا بتوانند حی های درونی شان در قالب هنر فیلم سازی و نویسندگی پیاده کنند؛ ۸۸ را که همه دیدیم و با گوشت و پوستمان لمسش کردیم.

۱۳سال بیش امریکا یک برج دو قول اش ترکید، n تا فیلم سینمایی و سریال با موضوع مستقیم ۱۱سبتامبر و هزار تای دیگر هم در حاشیه به آن پرداخت.

تلوزیون مملکت ما می خواهد ملت ماهواره را کنار بگذارند و کانال های محدود گیرنده دیجیتال را بچسبند؛ تا می تواند فیلم هالیوودی می ریزد در شبکه ی نمایش. حالا فرقی نمی کند جیمز کامرون آن را ساخته باشد و اصول پنجگانه ی دین را از بیخ در فیلمش شسته باشد یا دیگری. فرقی نمی کند در فیلم ایرانی را تروریسم بخواند و امریکایی را منجی عالم بشریت…

فرقی نمی کند چون اهمیت ندارد که ۲۰۲۵ رقم بخورد یا نخورد. بگذار بچه های هر کارتونی دوست دارند ببینند، پر از نماد و نکت مخفی و پس زمینه، بگذار ناخود آگاهشان آماده شود برای فرمانبری از طاغوت زمانه…

آوینی نوشت : دوستان عزيز ما، آنان كه مي‌خواهند پاي در عرصه هنر متعهد بگذارند و خود را نسبت به ايجاد تحول اخلاقي در انسان‌ها مسئول مي‌دانند، بايد بدانند كه اولين شرط كار “‌تزكيه نفس” است. كار هنري، و بالاخص فيلم، باطن صاحب خويش را “لو” مي‌دهد و او را رسوا مي‌كند. اگر “ديده‌بان” بوي بسيج مي‌دهد، بوي شهيد مي‌دهد، بوي تربت مي‌دهد، بوي مهرباني، بوي غربت و مظلوميت و گمنامي… اگر “انسان و اسلحه” و “عبور” نيز عطر صلوات گرفته‌اند و گلاب و اسپند… از آن است كه سازندگانشان خود رزم‌آور و بسيجي بوده‌اند و با جبهه‌ها انسي غفلت‌ناپذير داشته‌اند.

بقلم زیرباران