…وَ مَنْ وَصَلَ فِيهِ رَحِمَهُ وَصَلَهُ اللَّهُ بِرَحْمَتِهِ يَوْمَ يَلْقَاه‏:

كسی كه در اين ماه صله‌ی رحم كند، به ديدار خويشاوندان خود برود، روزی كه به ملاقات خدا می‌رود، در قيامت خداوند با او پيوند برقرار می‌كند و به ديدار او می‌رود و به رحمت خدا واصل می‌شود.

وَ مَنْ تَطَوَّعَ فِيهِ‏ بِصَلاةٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بَرَاءَةً مِنَ النَّار:

و كسی كه در اين ماه نماز مستحبّی بخواند، خدای متعال برای او جواز معافيت از دوزخ صادر می‌كند،

وَ مَنْ أَكْثَرَ فِيهِ مِنَ الصَّلَوَاتِ عَلَیَّ ثَقَّلَ اللَّهُ مِيزَانَهُ يَوْمَ تَخِفُّ الْمَوَازِين:‏

و كسی كه در اين ماه بر من فراوان صلوات بفرستد، خداوند در روزی كه كفه‌ی اعمال انسان‌ها سبك است، كفه‌ی اعمال او را سنگين می‌كند و بر كفه‌ی سيّئه‌ی او می‌چرباند.

وَ مَنْ تَلا فِيهِ آيَةً مِنَ الْقُرْآنِ كَانَ لَهُ مِثْلُ أَجْرِ مَنْ خَتَمَ الْقُرْآنَ فِی غَيْرِهِ مِنَ الشُّهُور:

و كسی كه در اين ماه يك آيه قرآن تلاوت كند، اجر كسی را دارد كه تمام قرآن را در ماه‌های ديگر سال تلاوت می‌كند. اين حرف‌ها خيلی بزرگ است. در ماه‌های ديگر سال ما غالباً فرصت يا همّت يك ختم قرآن را نداريم. همه‌ی ما حدّاقل يك آيه يا يك سوره از قرآن را كه حفظ هستيم، همان بسم الله الرّحمن الرّحيم را كه حفظ هستيم، همان را در اين ماه مرتّب بخوانيم. در هنگام راه رفتن و در فرصت‌های فراغت و غيره مرتّب بخوانيم. خدا در اين ماه كارهای عجيبی كرده كه عقل انسان به آن راه پيدا نمی‌كند…*

* بخشی از سخنرانی استاد مهدی طيّب در جلسه‌ی اهل ولاء

به کوشش مهتاب ابیان

وقتي حدود ده صفحه ي اول «ارميا» را خوانديم،‌ نتوانستيم كتاب را كنار بگذاريم و تا از تبريز به منزل برسيم كتاب را تمام كرديم و در كف نويسندگي اميرخاني مانديم! فرداي آن روز «‌من او» ‌را خوانديم و از قلم روان و پرمغز و پرشور نويسنده لذت وافر برديم. انقدر از قلم امير خاني لذت برديم كه «بيوتن»‌ را اينترنتي خريده و خوانديمش! تا مدتي « آلابالا ليل والا» ورد زبانمان شده بود و از لذتي غيرقابل وصف سرشار بوديم!
«داستان سيستان»‌ را هم از دوستمان امانت گرفتيم اما از دلمان نمي آمد بخوانيمش! مي ترسيدم با تمام شدن كتاب احساس خلاء اميرخاني كنيم!‌ اما با خواندن چند صفحه ي اول كتاب متوجه شديم مقاومت بي فايده است و تسليم كتاب شديم!
«‌جانستان كابلستان»‌ امير خاني هم بسيار خواندني و تاثير گذار بود و جزگفتن «قهار نويسنده ايست امير خاني»‌ از دهانمان نمي افتاد! البته اگر از قسمت توصيه هاي سياسي کتاب فاكتور بگيريم! خلاصه! شيرين و پرمغز بودن آثار اميرخاني از دلايل اصلي اميرخواني خوان شدن ما بود.
وقتي شنيديم «‌قيدار»‌ امير خاني در نمايشگاه كتاب تهران عرضه خواهد شد،‌ به رفيقي نمايشگاه رفته! سپرديم 2 جلد قيدار برامان بخرد كه خواندن و هديه كردن،‌دارد رمان هاي اميرخاني!
كتاب در فصل امتحانات به دستمان رسيد و با تورق چند صفحه ي اول جذابيت آثار پيشين اميرخاني را در «قيدار» نديديم! و اين بي میلی چنان بود كه ما تا آخر فصل امتحانات سراغ كتاب را نگرفتيم اصلآ و ابدآ !
بعد فراغت از امتحانات كتاب را خوانديم كه اي كاش نمي خوانديم! امير خاني و نوشتن كتابي مثل«‌قيدار»‌ ؟! كتابي كه توصيفات مكررش از ماشين هاي ليلاند و كروك و … شايد احاطه ي نويسنده بر ذهن یک گاراژدار را نشان دهد اما براي مخاطب،‌ بيشتر خسته كننده و ملالت آور است! حداقل براي طايفه ي محترم نسوان چنين میتواند باشد.
ما كه نفهميديم «شهلاجان» چرا سراغ آن پير زن رفته بود و عاقبت «شاهرخ خان»‌ چه شد را هم نفهميديم!«شاهرخ خان»‌ را هم بي خيال شويم كه نميتوانيم «شهلاجان» را بيخيال شويم!‌ اصلا چرا قيدار خان عاشق «شهلاجان» شده بود؟ با همون قد و بالا؟! امثال «شهلاجان» کم بودند؟!
البته مرام و معرفت بي مانند قيدار خان براي جامعه ي نسبتا «‌خود بين» ‌امروزي ما الگوي خوبي است اما آيا دهه ي «‌لوطي مرامي»‌ نگذشته اقاي اميرخاني؟ شخصيت «سيد گلپا» هم تا حدودي تصنعي به نظر مي رسيد. ما كه «درويش مصطفاي»‌ «من او» را به سيد گلپاي قيدار ترجيح مي دهيم! حق مددی!
خلاصه اين كتاب اصلا چنگي به دلمان نزد و احساس كرديم آقاي اميرخاني شتاب زده اين كتاب را نوشته اند كه اي كاش نمي نوشتند!
البته عده ي زيادي از اهل قلم تعاريف زيادي از اين كتاب كرده اند ولي ما بي تعارف بگوييم كه كتاب را نپسنديديم و به کسی هم توصیه نمیکنیم! شايدم سطح كتاب انقدر بالا بود كه ما كلا نگرفتيم!

——————————————————————————–

پ.ن۱: بعضي پست هاي وبلاگي اگر نوشته نشن بهتره!‌ مثل «قيدار» اميرخاني كه نوشته نمي شد بهتر بود.

بقلم بانو رامیان

روایت است که دوستی صد درجه دارد که 99 بخش آن مخصوص خدا است…

و یک درجه آن بین مخلوقات تقسیم شده و خدا در همان یک بخش نیز، سهم دارد…            

وقتی سکوت محض تمام باورت را به کام یاس می کشاند،

تنها تو می مانی و تـــــــو…

و آنجاست که نجوای فیروزه ای شب از پس پرده ی تیره ی ظلمت ها تو را به تنها طریق عاشقی می کشاند…

و تو در دل افسانه ای سپیده، فریاد بلند عشق را به رخ سکوت می کشی،

و نوای دلت بانگ بر می آورد که ؛ وقتی از تمام عالم بریدم تازه به او رسیدم…

و او تنها عشقی است که می توان او را در دل رازها و تمناها به خلوت دلتنگی ها راه داد…

و تنها با او اوج رسید… کافیست اراده کنی، پریدن ربطی به بال ندارد…

فقط حضور قلب می خواهد…حضوری که بماند میان من و تــــــــــو…

حضوری عاشقانه…

بقلم بانو سپهرا

جملاتی از خطبه‌ی شعبانيه‌ی پيامبر اكرم صلی‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم

فرمودند:

أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ حَسَّنَ مِنْكُمْ فِی هَذَا الشَّهْرِ خُلقَهُ كَانَ لَهُ جَوَازٌ عَلَى الصِّرَاطِ يَوْمَ تَزِلُّ فِيهِ الأَقْدَام:‏

ای مردم! هر كس در اين ماه خوش‌خلق باشد، اين خلق خوش جوازی برای عبور از پل صراط است در روز قيامت، در روزی كه پاها روی آن می‌لرزد تا از روی پل صراط رد شود.

وَ مَنْ خَفَّفَ فِی هَذَا الشَّهْرِ عَمَّا مَلَكَتْ يَمِينُهُ خَفَّفَ اللَّهُ عَلَيْهِ حِسَابَه‏:

كسی كه در اين ماه بار زيردستان خود را سبك كند، خداوند حسابرسی روز قيامت را بر او سبك خواهد كرد.

وَ مَنْ كَفَّ فِيهِ شَرَّهُ كَفَّ اللَّهُ عَنْهُ غَضَبَهُ يَوْمَ يَلْقَاه‏:

و كسی كه شرّ خود را از ديگران باز دارد، ديگران را اذيت نكند، زبانش را نگه دارد، زخم زبان نزند، خداوند در روزی كه در محضر خدا حاضر می‌شود و از دنيا می‌رود و به ملاقات خدا می‌رود، پس از مرگ بر او غضب نمی‌كند.

وَ مَنْ أَكْرَمَ فِيهِ يَتِيماً أَكْرَمَهُ اللَّهُ يَوْمَ يَلْقَاه‏:

كسی كه در اين ماه يتيمی را تكريم و احترام كند، روزی كه به ملاقات خدا می‌رود، خداوند او را اكرام می‌كند. به يك معنا ما همه ايتام آل محمّد عليهم‌السلام هستيم. يعنی در دوران غيبت سايه‌‌ی پدر را بر سرمان نمی‌بينيم. پس بايد يكديگر را اكرام كنيم. از اين نزديك‌تر خودمان هم يتيم هستيم، پس حرمت خود را نگه داريم كه اين نيز می‌تواند مصداق اين جمله باشد…*

* بخشی از سخنرانی استاد مهدی طيّب در جلسه‌ی اهل ولاء

به کوشش مهتاب ابیان

همیشه سر سفره خدا نشستیم …

هر لحظه مهمان و مرزوق لطف و رحمت خدا بوده، هستیم و خواهیم بود

ولی وقتی می گوید ضیافت و مهمانی من، مهمانی خاص است

یعنی پذیرایی اش، خوردنی و آشامیدنی هایش فرق می کند

حالا وقت آن است که خود خدا را بچشیم …

طعام و شراب این سفره ی خاص خود خداست

مثل همان بهشت هایی می ماند که تویش حور و قصور نیست

سفره صاحب خانه نیست..

خود صاحب خانه نشسته است و دارد لبخند می زند…

خوشا به حال روزه داران که در شرب دائم اند…

بانو حبیب