هرکداممان یا این صحنه را حضوری یا از طریق تلویزیون دیدیم یا اینکه شنیدیم که سر سفره عقد، وقتی عاقد داره خطبه میخونه و میخواد از عروس خانم وکالت بگیره، بعد از خوندن دفعه ی اول، حضار گرامی با هم میگند “عروس رفته گل بچینه” و بعد از بار دوم هم میگند “عروس رفته گلاب بیاره” (چند هفته پیش هم صداوسیما یک گزارش از بین الحرمین پخش کرد و یک سفره عقدی که در آنجا انداخته بودند! و حضار بعد از دفعه اول با هم گفتند :”عروس رفته زیارت!!” و نوع جدیدی از این تعارف و دروغ را نشون دادند)

این جمله ها شاید بگیم که شایع شده است و دیگه در فرهنگمان جا افتاده ولی اولا من فلسفه اش را اصلا نمیدونم و هرچی هم فکر میکنم نمی‌فهمم که این جملات را  برای چی میگند و هم اینکه گفتن این جملات را درست نمیدونم.
- ممکنه فلسفه اش را اینطوری تعبیر کنند که عروس باید حیا داشته باشه و همون دفعه اول از ذوقش “بله” نگه، که این هم به نظرم تعبیر مسخره و خیلی سطحی هست که درباره شخصی که حداقل یک هفته فکر کرده و تصمیم گرفته، گفته میشه -

درست نبودن این جملات را هم از این جهت نوشتم که، وقتی عروس خانم سر سفره عقد نشسته و با حضار و مهمان ها، چند سانتیمتر فقط فاصله داره، چرا باید دروغ گفته بشه؟ چرا باید اول زندگی و نقطه اوج و بهترین لحظه دو نفر، با دروغ و یک حرف و جمله ای که راست نیست، شروع بشه؟
این سوال هم البته برمیگرده به همان فلسفه این کار و سنت!!!

در زندگی و عرف امروزه جامعه ی ما، کم سنت و عرف های مسخره و غیراسلامی و بی اساس دیده نمیشه، این هم یکی شان است که به ذهنِ یکی از دوستان رسیده بود و من این‌جا نوشتم.

بقلم بانو مطهری

داشتم یه مطلبی می‌خوندم درباره‌ی ازدواج و آداب و رسومش در کشور لبنان؛ توی مطلب نوشته بود که” بعضی عروس دامادها می روند یک مغازه و به مغازه دار لیست می‌دهند با اسم خودشان و می‌گوند ما این یخچال و این گاز و این اطو و این کولر و … انتخاب کردیم، هر فامیلی از ما آمد لیست را بهش بده تا هر کدام را خواست بخرد. در این صورت لوازم گران را چند نفر روی هم پول می گذارند و با هم می خرند. مغازه دار هم یک کارت زیبا به آنها می دهد که به عنوان کادوی عروسی به عروس و داماد می دهند و مشخص می شود آنها یکی از لوازم لیست مورد نظر را به عنوان هدیه خریده اند. برخی هم داخل کارت عروسی می‌نویسند هدایای شما را به شماره حساب فلان می‌پذیریم. هر کسی بخواد می‌رود و هر مقدار که درنظر داشته باشد به بانک می‌دهد و بانک هم آنرا می‌ریزد به حساب عروس و داماد و یک کارت تبریک به اسم واریز کننده صادر می‌کند تا در مراسم به عروس و داماد تقدیم شود.”

فکر کردم که چقدر خوب بود اگه این عادت و رسم لبنانی‌ها توی کشور ما هم جا می‌افتاد و مردم برای هدیه دادن به عروس و داماد از این شیوه استفاده می‌کردن؛ با انجام این کار هم به خانواده عروس (در کشورهای عربی خانواده داماد) برای خرید جهیزیه و لوازم منزل خیلی سخت گرفته نمی‌شود، هم عروس و داماد لوازم خانه و هدیه‌هایشان را با سلیقه خودشان تهیه می‌کنند و یکسری هدیه‌ی بعضا بی‌فایده و برخلاف سلیقه‌شان رو دستشون نمی‌مونه!
توی ایران خودمون خیلی‌ها روز پاتختی یا همون شب عروسی هدیه‌هایی مثل ساعت دیواری و ظروف چینی و بلور و این‌ها میدند که خیلی وقت‌ها با سلیقه عروس و داماد جور در نمی‌یاد یا استفاده کاربردی نمی‌تونن ازش بکنند یا مثل همون‌ها را خودشان قبلا خریدن و برای همین آن هدیه‌ها دست نخورده باقی می‌مونند تا وقتی عروس و داماد بخواند برن جائی مهمونی و آنها را ببرند هدیه! بعضی از این وسائل‌ها هستند که شاید دست خیلی‌ها چرخیده باشه و هدیه شده باشه، بدون اینکه استفاده ای ازشون شده باشه! البته امیدوارم تو این چرخش‌ها وسیله به دست هدیه دهنده اولی که خودش آن را خریده، نرسه

البته چندسالی هست که توی ایران (حداقل تهرانی که من دیدم) خیلی‌ها به جای هدیه دادن کالا به عروس و داماد، یه مبلغی پول بهشون میدهند (اگه سکه باشه که بهتر:) که به نظرم این هم رسم خوبی‌ه که هم از اسراف شدن خیلی هدیه‌ها جلوگیری می‌کنه هم کمک خوبیه برای عروس داماد.

آداب و رسوم و عادت‌های زیادی در مراسم ازدواج (از خواستگاری تا فرزنددار شدن) بین ما ایرانی‌ها وجود داره که شاید خیلی‌هاشون غلط و ناصحیح هستند که اصلاح‌ش قطعا توسط خود ما صورت می‌تونه بگیره، با اینکه مبارزه با عرف و عادت‌ها خیلی سخت‌ه.
بقلم بانو مطهری

آخرای بهمن که می­شود سال، خودش هم انگار حوصله مانده­اش را ندارد. می­خواهد زود تمام شود.

و این بی­حوصلگی هم می­آید خودش را همه­جا، جا می­کند. می رود روی کریستال­های لوستر می­نشیند و چند وات از نور لامپ­های کم مصرف می­خورد. فوووووت می­کند روی شوفاژ و پرده­های تور سفید را خاکستری می­کند. با لکه­های چربی به گل­های سرامیک قدیمی بالای گاز اضافه می­کند. دستش را می­کند توی کمدها و کابینت­ها و همه را به­هم می­ریزد. روی شیشه همه اتاق­ها با انگشتش می­نویسد لطفاً مرا بشورید. و این داستان ادامه دارد.

و فقط همین نیست که؛ می­رود با پروپوزال­ها و پروژه­هایی که قرار بوده قبل سال به سرانجام برسد دست به یکی می­کند و قاه قاه می­خندند. حالا تو هِی سعی می­کنی به روی خودت نیاوری و فکر کنی با تو نیستند اما نمی­شود که!

مخصوصاً این­که همه شهر و رسانه­ها هم پر می­شود از او. همه دارند حرفش را می­زنند. توی مترو به جای شال­های رنگی اول بهار، دستمال میکروفایبر می­فروشند و فقط همین چندتایش مانده و دیگر وارد نمی­شود. بشود هم این قیمت نیست. توی گوشی موبایل­ها در سوپرمارکت­ها کسی دارد مارک چند شوینده را می­گوید و صاحب موبایل هم برای فروشنده که همه را از حفظ است تکرار می­کند. در چرخ خرید خانم­ها به جای اسفناج و کلم و سبزی خوردن پودر شستشوی دستی و ماشینی پر می­شود. نردبان و دستمال نخی و تشت پلاستیکی پادشاه می­شوند!

اما خوب این­ها آدم را تمام می­کند!

مثل یک بیماری خاموش می­آید و خانه می­کند در جان آدم. و تا همه مفصل­هایت به درد نیفتد و چندتا مسکن قدرت ندهی و این­طوری همه­چی تمیز نشود و صدبار نروی و بیایی و مطمئن شوی که بله تمیز شده است نفس راحت نمی­کشی.

باید سعی کنیم تمام نشویم. قرار است با آمدن بهار چه اتفاق تازه­ای بیفتد که در اسفند نمی­افتد؟

این است که باید یک فکری کرد و از تمام روزهای مانده این سال استفاده کرد. چطوری؟

تا فرصتی بود و اندکی مواد لازم کیک پخت.

تک­ های ماهی و گوشت را با سیر قبلاً مزه­دار کرد و پخت.

به کوکوها سبزی معطر اضافه کرد.

پیاز گل­های زمستانی که در بهار جوانه می­زنند کاشت در گلدان­هایی که یک روز برای خودشان شکوهی داشتند.

رفت سراغ باغچه. کودش داد. هرسش کرد. قربان صدقه­اش رفت تا کم­کم بیدار شود.

به دوختن لباس عید فکر کرد. به رنگش! پارچه­اش! جنسش!

به عیدی­ها فکر کرد.

و خلاصه به هر چیزی که بی­حوصلگی و وسواس آخر سال را از بین ببرد.

بقلم بانو جناب

نامیرا حکایت عاقبت بخیری عده ای قلیل و ختم بخیر نشدن جمع کثیری است که بزنگاه زندگیشان  اطاعت از ولی زمانشان بود.عبدالله بن عمیر وقتی جمع شدن  کوفیان  گرد مسلم بین عقیل رامی بیند، آن ها را از ایجاد فتنه و ریختن خون مسلمین نهی میکند. هرچند عبدالله  در ایمان و تقوای حسین بن علی علیه السلام شکی نداشت اما آمدن امام به کوفه  که منجر به ریخته شدن خون مسلمین می شد را روا نمی دانست و جهاد با  مشرکین در خارج از مرزهای بلاد اسلام را به درگیری با مسلمین ترجیح می داد.

عبدالله بن عمیر مردم کوفه و پیمان شکنیشان را خوب می شناخت و  متحیر بود که  حسین بن علی علیه السلام چگونه به چنین مردمی دل خوش کرده و عزم کوفه دارد؟ مگر آنچه کوفیان با علی علیه السلام و حسن بن علی علیه السلام کرده بودند، کم بود؟!

عبدالله در شرایطی که بوی فتنه از آن به مشام می رسید، به سوی سرزمین های کفر راهی شد و مطمئن بود تشخیص خودش  مبنی بر اولویت جهاد با مشرکان، بر جنگ داخلی صحیح است خصوصا که می دید بعضی ازکسانی که با مسلم هم پیمان شده اند  به خاطر دنیای خود حسین علیه السلام را می خواهند و توان اجرای عدالت حسین علیه السلام را نخواهند داشت و ممکن است بخاطر سهم خواهی و دنیا طلبی جملی ، صلحی حسنی  را بر حسین علیه السلام تحمیل کنند و عبدالله کلافه بود از این که چرا  حسین بن علی علیه السلام بخاطر نامه ی چنین کسانی  راهی کوفه شده است و …

و قیس بن مسهر صیداوی! فرستاده ی حسین  بن علی علیه السلام کسی بود که توانست ابهامات  ذهنی عبدالله بن عمیر را در گفتگویی کوتاه، برطرف کرده  با این سخنان او را از گمراهی و تردید در یاری حسین علیه السلام نجات بخشد:« و اما من! هرگز برای امام خویش تکلیف معین نمیکنم، که تکلیف خود را از حسین می پرسم و من حسین را نه فقط برای خلافت که برای هدایت می خواهم و من … حسین رابرای دنیای خویش نمیخواهم ، که دنیای خود را برای حسین می خواهم. آیا بعد از حسین کسی را می شناسی که من جانم رافدایش کنم؟»

پ.ن1: نظر حضرت آقا در مورد کتاب  نامیرا: «كار بسیار خوبی است؛ نگاه درستی به عاشورا دارد و جذابیت داستانی دارد. دو صفحه از كتاب را كه خواندم، احساس كردم داستان جذابی دارد و ادامه دادم….. هر كسی می‌خواهد فتنه‌ی اخیر را بشناسد، این كتاب را بخواند.»

بقلم بانو رامیان