آخرای بهمن که می­شود سال، خودش هم انگار حوصله مانده­اش را ندارد. می­خواهد زود تمام شود.

و این بی­حوصلگی هم می­آید خودش را همه­جا، جا می­کند. می رود روی کریستال­های لوستر می­نشیند و چند وات از نور لامپ­های کم مصرف می­خورد. فوووووت می­کند روی شوفاژ و پرده­های تور سفید را خاکستری می­کند. با لکه­های چربی به گل­های سرامیک قدیمی بالای گاز اضافه می­کند. دستش را می­کند توی کمدها و کابینت­ها و همه را به­هم می­ریزد. روی شیشه همه اتاق­ها با انگشتش می­نویسد لطفاً مرا بشورید. و این داستان ادامه دارد.

و فقط همین نیست که؛ می­رود با پروپوزال­ها و پروژه­هایی که قرار بوده قبل سال به سرانجام برسد دست به یکی می­کند و قاه قاه می­خندند. حالا تو هِی سعی می­کنی به روی خودت نیاوری و فکر کنی با تو نیستند اما نمی­شود که!

مخصوصاً این­که همه شهر و رسانه­ها هم پر می­شود از او. همه دارند حرفش را می­زنند. توی مترو به جای شال­های رنگی اول بهار، دستمال میکروفایبر می­فروشند و فقط همین چندتایش مانده و دیگر وارد نمی­شود. بشود هم این قیمت نیست. توی گوشی موبایل­ها در سوپرمارکت­ها کسی دارد مارک چند شوینده را می­گوید و صاحب موبایل هم برای فروشنده که همه را از حفظ است تکرار می­کند. در چرخ خرید خانم­ها به جای اسفناج و کلم و سبزی خوردن پودر شستشوی دستی و ماشینی پر می­شود. نردبان و دستمال نخی و تشت پلاستیکی پادشاه می­شوند!

اما خوب این­ها آدم را تمام می­کند!

مثل یک بیماری خاموش می­آید و خانه می­کند در جان آدم. و تا همه مفصل­هایت به درد نیفتد و چندتا مسکن قدرت ندهی و این­طوری همه­چی تمیز نشود و صدبار نروی و بیایی و مطمئن شوی که بله تمیز شده است نفس راحت نمی­کشی.

باید سعی کنیم تمام نشویم. قرار است با آمدن بهار چه اتفاق تازه­ای بیفتد که در اسفند نمی­افتد؟

این است که باید یک فکری کرد و از تمام روزهای مانده این سال استفاده کرد. چطوری؟

تا فرصتی بود و اندکی مواد لازم کیک پخت.

تک­ های ماهی و گوشت را با سیر قبلاً مزه­دار کرد و پخت.

به کوکوها سبزی معطر اضافه کرد.

پیاز گل­های زمستانی که در بهار جوانه می­زنند کاشت در گلدان­هایی که یک روز برای خودشان شکوهی داشتند.

رفت سراغ باغچه. کودش داد. هرسش کرد. قربان صدقه­اش رفت تا کم­کم بیدار شود.

به دوختن لباس عید فکر کرد. به رنگش! پارچه­اش! جنسش!

به عیدی­ها فکر کرد.

و خلاصه به هر چیزی که بی­حوصلگی و وسواس آخر سال را از بین ببرد.

بقلم بانو جناب