میشه یکی از غرهایی که موقع خونه‌تکونی به مامان می‌کردم این بود که برای چی همه ظرف و ظروف توی کابینت‌ها و کمدها رو درمیارین و میشورین و خشک میکنید و دوباره میذارین سرجاشون؟ خوب یکسری از ظرف‌ها که برای مهمون‌ه و سالی چندبار استفاده میشه و همون موقعِ استفاده تمیزشون میکنیم، یکسری ظرف‌ها هم که دمِ دستیه و هرروز داره شسته و تمیز میشه، دیگه چه لزومیه به این همگانی شستن ظرفها؟ چرا برای خودتون مدام کار می‌تراشید؟ همیشه هم از اینکه انقدر دیدِ بازی دارم و خودم رو درگیر این مسائل نمی‌کنم، افتخار میکردم.

گذشت و ازدواج کردم، اسفند پارسال خونه‌تکونی خاصی نکردم چون سال اولِ ازدواجم بود و به شستن پرده‌ها و جابه‌جا کردن دکوراسیون خونه اکتفا کردم، ولی امسال کابینت‌ها و کمدهای آشپزخونه احتیاج به تکوندن اساسی داشت! برای همین دست به کار شدم. همه وسائل کابینت‌ها رو ریختم بیرون، همه بشقاب‌ها و لیوان‌ها و ظرف و ظروف رو به نوبت می‌ریختم تو تشت بزرگ آب و وایتکس و بعد پنج دقیقه با کف و صابون می‌شستمشون. اولِ اول قصدم فقط شستن لیوان‌های دم‌دستی بود که تهشون جرم گرفته بود، ولی به خودم آمدم و دیدم همه ظرف‌ها رو شستم! حتی یکسری از لیوان‌ها که تو این دوسال یکبار هم استفاده نشده بودن؛ دیدم شدم همون مامان‌ی که خودم بهش ایراد می‌گرفتم که چرا همه‌ی ظرف و ظروف رو میشورید؟ ما دخترها، آیینه‌ی همون مامان‌ها هستیم.

تازه درک می‌کنم که شستن همه‌ی ظرف‌ها کارِاضافه برای خود تراشیدن‌ نیست، بلکه یک حسِ آرامش و آسودگی به خانمِ خونه میدهد.

بقلم وادی

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

ان الله یدافع عن الذین آمنوا

اللهم صلی علی فاطمة و ابیها و بعلها و بنیها و سر المستودع فیها بعدد ما احاط به علمک

این پست به اندازه 26 سال اشک های فراق ِ تو حرف دارد

.

.

.

میان سرمای استخوان سوز تو گرم می رفتی و

کمی آنطرف تر آمده بوده بودند مزار پاره دلت را غبار روبی کنند

دنبال مسیحایت بین جمعیت تشییع کننده می گشتم می دانم  که بود…

بود ولی این چشم ها …

این پست نه به اندازه این سه شب دل تنگ که به اندازه همه اشک های 26 ساله تو حرف دارد

خدا کند شرمنده قلب تو نباشیم. نشویم.

حالا دیگر نازنین دل شکسته  خدا حافظ

شهد شیرین دیدار مسیحت مبارکت

سفر به خیر

سلام ِ ما ….

…..

برسانی ….

بقلم پروانگی

وقتی پیرزن‌ها و پیرمردهای تنها رو میبینم اشک تو چشام جمع میشه. توی فامیل چند مورد داریم که همه ترکشون کردن یا با کراهت بهشون میرسن. توی همسایه‌ها هم چندتا پیرزن داریم که دلشون از دست بچه‌ها و نوه‌هاشون خون شده. همه‌شون گذاشتن رفتن و پیرزن رو تنها گذاشتن.

تا جایی که از دستم بر بیاد به تمام آدم پیرهایی که میشناسم سر میزنم. شده 10 دقیقه ولی همون 10 دقیقه دل اون آدم شاد میشه. بعضی وقتا فشارشون رو میگیرم. خلاصه همه پیرمردها و پیرزن‌های محل منو نوه خودشون میدونن.

بگذریم که دونه دونه دارن فوت میکنن… دلم واسه بعضیاشون تنگ شده… برام سخته ی روزی آبدار ماچم میکردن و آرزوی عاقبت به خیری برام میکردن ولی حالا باید توی بهشت زهرا سر خاکشون برم…

همین پیر زن همسایه مون که دو تا خونه اون طرفی ما زندگی میکنه هر بار رفتم بهش سر زدم گفته که از صب تا حالا هیچکس در این خونه رو نزده بگه تو مُرده‌ای زنده‌ای، هیچکس سراغمو نمیگیره. دستمو گرفته بود و ول نمیکرد… اصن دلم زیر و رو شد…

چند روز پیشا هم یکی از پیرزن‌هایی که توی کوچه‌مون زندگی میکنه رو توی کوچه دیدم و رفتم باهاش احوال پرسی کنم که بهم گفت دارم از تنهایی دق میکنم، کسی بهم سر نمیزه. منتظرم اذان بشه برم مسجد 4 تا آدم ببینم…

احساس عجز بهم دست میده که نمیتونم هیچ کاری کنم… هیچ کاری از دستم برنمیاد جز گریه کردن…

بقلم تاکتیو

این روزها که نه، عمری است به این نتیجه رسیدم که زندگی پر است از قلوه سنگ! قلوه سنگ هایی که گاهی به روحت می خورند، گاهی به جسمت و گاهی هم به روحت و هم به جسمت و گاهی نه به روحت و نه به جسمت. خب این را گفته ام که چه؟ مسئله گفتنش نیست، مسئله الان گفتنش است! این را گفته ام تا یادم باشد روز ۱۰ اسفند ۹۲ حاضر شدم این نتیجه گیری قطعی را مکتوب کنم تا باشد برای پایان عمر این وبلاگ، حالا هر وقت که می خواهد باشد.

مکتوب کردنش چند نتیجه دارد که یکی از مهمترین هایش کم شدن درد ناشی از حمل این مفهوم است؛ یعنی به محض اینکه تو این مفهوم عجیب را در قالب کلمه ریختی و بعد به تن وبلاگ چسباندیش و بعد روی ثبت مطلب و بازسازی وبلاگ کلیک کردی وزن عجیب و غیرقابل وصفش را قدم به قدم کم کرده ای! حالا اضافه کن به همه آن مراحل، خوانده شدنش را توسط چند نفر دیگر؛ برداشت هایشان، فکر کردنشان به این موضوع، خندیدن به این جملات، گریه کردن پشت صفحه مانیتور، فحش دادن به نویسنده، دلسوزی برای راقم سطور، تاسف خوردن بابت شرایط موجود و هزار و یک حالت دیگر خواننده این کلمات. دیدید؟ قدم به قدم با یک رسانه ی خیلی کوچک، عجیب و غریب ترین مفهوم حیات را تقلیل دادم رفت! در واقع ذبحش کردم رفت پی کارش.

حالا فکری ام ما هر روز چند تا از این مفاهیم عجیب، سنگین و جذاب را ذبح می کنیم؟

مرکز خدمات حوزه علمیه یک مرکز برای ارایه خدمات رفاهی به طلاب است.چیزی شبیه فروشگاه فرهنگیان یا فروشگاه های اتکا .البته نه به آن بزرگی و تنوع.بیشتر مایحتاج اولیه زندگی طلاب را به صورت قسطی یا نقدی ارائه می دهد.این خاطره را یکی از نزدیکترین افراد خانواده که کارمند مرکز خدمات است برایم تعریف کرد:

هشت نه سال پیش زمانی که هنوز کارت های اعتباری خرید کتاب برای طلاب وجود نداشت بن هایی صادر می شد که طلاب برای گرفتنش باید به مرکز مراجعه می کردند و با ایستادن در صف های نسبتا طولانی با ارائه کارت شناسایی ان را دریافت میکردند.من هم بی آنکه سر بلند کنم کارت ها را می گرفتم ،مشخصات را وارد سیستم می کردم و بن ها را تحویل می دادم.یک روز طلبه ای کارت شناسایی به من دادکه روی آن نوشته بود:سید…..حسینی خامنه ای فرزند سید علی!

در کمال حیرت سر بلند کردم .لبخندی زد و به سکوت دعوتم کرد.سی هزار تومن بن کتاب را گرفت و رفت!

همین!

پی نوشت:سلامتی آقا صلوات.