…مسئله‌ی عاشورا مسئله‌ای است كه نیاز به یادآوری مكرّر دارد. كل یوم عاشورا و كل ارض كربلا، باید هر روز را عاشورا و هر سرزمینی را كربلا تلقّی كرد. بنابراین در هر موقعیتی از زمین و در هر فرصتی از زمان، باید یاد كربلا را در وجود خود احیا كرد. چرا كه به یقین این نكته‌ی عشق اگر هزاران بار تكرار شود، حدیث نامكرّر خواهد بود! نباید گمان كرد كه با یك بار مطالعه كردن و اندیشیدن، این واقعه‌ی بزرگ شناخته خواهد شد و بهره‌های لازم از آن كسب خواهد گردید.

آموزه‌های عمیق واقعه‌ی عاشورا برای پرورش یك انسان متعالی و رساندن او به اوج قلّه‌های الهی است و این چیزی است كه بشر هیچ‌گاه از آن بی‌نیاز نخواهد شد. توجّه به این نكته حائز اهمّیت است كه اگر انسان فقط به شنیدن اكتفا كند و از لحاظ عاطفی تحت تأثیر ظلم و جفایی كه نسبت به برجسته‌ترین اولیای خدا اتّفاق افتاده است، قرار بگیرد، باید بداند گرچه این عمل ارزشمند است امّا همه‌ی راه نیست؛ شخص متفكّر باید به راستی بیندیشد عاشورا و كربلای امام حسین عليه‌السّلام تا چه میزان در او متجلّی است!

عاشورا فقط برای نقّالی كردن و یادآوری خاطره‌ها نیست؛ یك خون جاری در رگ‌های همه‌ی خلقت است و اگر شخص، طالب حیات طیبه‌ی انسانی باشد، می‌بایست این خون در رگ‌های جانش جاری باشد و اندیشه‌، روان، روحیات و خلقیاتش را در مسیر تربیتی و سلوك سفینة‌النّجاتی اباعبدالله الحسین عليه‌السّلام پرورش دهد و با نور مصباح‌الهدایی ايشان روشن كند و تعالی بخشد.

در واقع مكتب امام حسین عليه‌السّلام پاسخگوی تمامیت نیاز هستی و تعالی بشر است. بعدی از تعالی بشر در تعالی نظری او اتّفاق می‌افتد. كمال انسان از یك جهت در فهم عمیق‌تر، شعور بیشتر، معرفت بالاتر و در علم و دانایی بیشتر بر بعد نظری است. بعدی از تعالی بشر در تعالی نظری اتّفاق می‌افتد و امام حسین عليه‌السّلام دستگیر همه‌ی طالبان معرفت است…*

* بخشی از سخنرانی استاد مهدی طيّب در جلسه‌ی اهل ولاء
به کوشش مهتاب ابیان