فکر کرده ایم تا حالا به ماهیت کعبه؟

این خانه سنگی که تمام عبادات مان باید رو به سوی آن باشد..

کعبه فقط جهت را نشان می دهد و همه اعتبارش به این است که خدای متعال در حق این سنگ ها فرموده  «بیتی» یعنی همین یاء نسبت همینکه خداوند فرموده «خانه ی من»، این سنگ ها را از همه سنگ های دنیا ممتاز کرده و دلیل شده بر اعتبارش..

ما در عبادات هیچ گاه کعبه را نمی پرستیم بلکه تنها رو به سوی آن خدا را می پرستیم. قبله یعنی ایستادن رو به سوی حقیقیتی که جهت خدا را نشان می دهد و ما را متوجه او می کند. حالا اگر حقیقت یا موجودی باشد که انتسابش به خدا خیلی بیشتر از انتساب آن سنگ ها به خدا باشد و اصلا تمام خدا را در وجودش نشان دهد و نزدیک ترین و روشن ترین دلیل به سوی او باشد، نمی توان او را قبله نامید؟ امام معصوم باطن و حقیقت قبله است. در روایت است در قیامت سه گروهند که تنشان تن انسان و سرشان سر احمق ترین حیوان است. یکی از این سه گروه کسانی اند که به سوی کعبه ظاهری عبادت می کنند نه کعبه حقیقی. در آداب زیارت هم گفته شده بهترین حالت حالتی است که رو به امام باشیم (علیه السلام ) و پشت به قبله.

اینها همه معنا دارد…