فانوس دریایی ساختن بلدیت می خواهد.
باید بلد باشی کجا فانوس دریایی را بکاری که آن کشتی بخت برگشته ی گم شده وسط امواج طوفانی دریا بتواند نورش را ببیند . متصدی فانوس دریایی هم باید اهلیتش را داشته باشد که بنشیند پشت فرمان . آدم بی خیال را که نمی گذارند مسئول فانوس دریایی باشد . ولی هر چقدر هم که مسئولش حساس و اینکاره و نامبر وان باشد باز هم فانوس دریایی جایش ثابت است ، فقط به تو ساحل را نشان می دهد ، به تو می گوید : اینهاش ! سکان را بچرخان و بیا اینطرفی . اگر باد و طوفان بزند و دکل را پایین بیاورد و گرفتار گرداب بشوی ، هر چه هم فانوس دریایی و متصدی اش خودشان را بالا و پایین بیندازند فایده ندارد .
فانوس دریایی یعنی تو ببین و تو بیا .

حالا تو فرض کن که فانوس دریایی را بگذاری روی کشتی امداد و نجات . وسط طوفان و گرداب و مرگ و زندگی ، بیفتی روی صفحه ی رادارش … نور فانوس دریایی که حالا متحرک شده بیفتد روی قایق شکسته ی تو … و ببینی مسیرش را عوض کرده تا بیاید به داد تو برسد . آمده تا تو را از مسیر خلاف جهت به سمت بندر و لنگرگاه بچرخاند .آخ که آن ته قلب ناخدای طوفان زده چه شور و شوقی و آرامشی ایجاد می شود . نه اینکه روی صفحه ی رادار کشتی امداد و نجات رفته ای ، نه اینکه زیر نورش داری دیده می شوی … از اینکه آمده به سمت تو .

مصباح الهدی و سفینة النجاة … سنت جدش هم همین بود : طبیب دوار بطبّه … اصلاً او می آید به سمت ما ، روشنی نور کشتی نجات خدا ، اگر هنوز آن قدر گیج نیستی که می توانی به سمتش سکان را بچرخانی ، که فبها المراد ؛ او از آن سو ، تو از این سو .زودتر به هم می رسید. اگر هم سکان ات را خرد شده و دکلش را تا شده دید ، او به سمتت می آید . با آخرین سرعت هم می آید . جمله اش می شود : ” آن مرد در باران… نه ، در طوفان آمد “.وقتی حسین علیه السّلام کشتیبان باشد ، دعای اهدنا الصّراط المستقیم مستجاب است ، می ماند اینکه سوار کشتی اش شوی و تا وقتی نگفته پیاده نشوی . لابد خوانده ای و یا شنیده ای که جناب نوح - علی نبیّنا و آله و علیه السّلام - را پسری بود که …

کیست تا کشتی جان را ببرد سوی نجات


اسکالپل