استادمان زیبا می گوید: عزت نفس نه اعتماد به نفس!

وقتی عزت نفس داشته باشی، خودت را دوست داری چون مخلوق دوست داشتنی ترین موجود عالمی اما اعتماد بنس…

به چه چیز خودت اعتماد داری ای موجود سراپا نیاز؟

به عمر جاودانت؟ علم بی منتهایت؟ به چه چیز؟ من سراپا نقص را چه به اعتماد بنفس!

اما تا دلت بخواهد به خودم می بالم که مخلوق آن جمال مطلقم و مخلوق جمال مگر می شود جمیل نباشد؟

از کسی شنیدم که می گفت: همه زیبا هستند اما ما بلد نیستیم زیبا ببینیم! دیده ی زیبا بینمان نابیناست!

وقتی همه چیز را زیبا ببینی، آنوقت طعم خوشبختی را حس خواهی کرد چون خوشبختی تنها وقتی که حس شود، تحقق میابد!

ر. مشق عشق