احساس میکنم بعضی وقتا باید روی خاک افتاد ! سجده کردن را نمیگم ها …. همان لحظاتِ نابی را میگویم که دلت میخواهد با تمام ِ تمام ِ وجودت روی خاک بیافتی .. ( در فیزیک بهش میگیم : سقوط آزاد ! بی وزنی ! سبکی ….. یا جاذبه و کشش بی حد ِ زمین !  )

 همان دَم که دلتنگی باشد و سکوت ….چشمهای تو باشد و یک دریا رحمت ِ خدا …..   ، همین افتادن ِ به خاک ، کفایتت میکند تا دلت را – دار و ندار ِدلت را – روانه ی عزیزت کنی …… آن وقت محبوبت هم بنشیند به تیمار کردن ِ تار و پود دل ِ زخم برداشته ات … آخ که چه کیفی میدهد !

 راستی چقدر زخم ها ، دل را قشنگتر می کنند ؛ نه ؟

 فاطمه …فاطمه …فاطمه ی 9 ساله …. همین !

  میدانی گاهی شاید فقط همین- فاطمه – در یک گوشه ی بیابان ؛ خودش یک قصه ی تام باشد … و اینگونه فاطمه ها هر کدام خودشان زیر کپرها قصه هایی دارند که  هر روز داردبطور زنده (!) اجرا میشود و کسی دستش به آن نمی رسد… نمی رسد تا حتی مستندش کند و به رخ چشم های ناشکر شهرنشینان بکشاند تا بلکه کمی آب شوند  ! …

فاطمه ها از محرومیت و ناعدالتی به نفس نفس افتاده اند و ما کمی اینطرف تر از فرط ِ سرکشی ِ وطغیان ِ نفس ِ پرتوقعمان به نفس نفس افتادیم ! چقدر فاصله و تفاوت است میان ِ نفس نفس زدن های آدم ها ….

  کوتاه میگویم. … آخه خیلی خوب حوصله ی محدود ِ شهری ات را حفظم !  من ِ دیوانه ی شهری را هم که میبینی قلم میزنم ، نه برای آزرده خاطر کردن لحظات توست و نه یک متن تکراری ادبی مینویسم در وصف محرومان ؛ که البته بدرد هیچ شان هم نمی خورد این نوشتن ها و قلم زدن ها  !

   مینویسم فقط برای ……….. ……………………….. اصلا برداشت آزاد است !

   فاطمه ی نه ساله … کمی معلولیت جسمانی دارد ، روایت دختری است در جنوب کرمان، در منطقه ی محروم قلعه گنج … روایت یک خراش و زخم است روی پاهایش از ماسیدن زنجیر آهنی روی پوست ِ کودکانه اش  !

حال عمومی اش نسبت به خیلی از بچه های معلول شهر بهتر است …. اما زیر کپر ، وقتی صبح ها آفتاب طلوع میکند ، کار مادر یا پدرش این است که پایش را با زنجیر به ستون ِ کپر محکم کنند  و تا شب دیر وقت ، فقط به موعد خواب ، زنجیر از پاهای فاطمه باز میشود تا بخوابد و صبح دوباره …زنجیر …پای فاطمه …اسارت به جرم هیچ !

  وقتی دلیلش را جویا می شویم ؛ مادرش میگوید میترسیم بازش کنیم بلایی سر خودش بیاورد  …. بغض و کینه و هرچه احساس بد است در درونم فریاد میکند وقتی این حرفها را از روی نادانی یک مادر و خانواده می شنوم ! او را صبح تا شب زنجیر می کنند که نکند بیرون از کپر برود و تصادفی بکند یا بلایی سر خودش بیاورد!!! ….. چقدر درد دارد …. یک کودک نه ساله ، بخاطر محرومیت و ناآگاهی خانواده اش ، کودکیش را زیر یک کپر در کنار یک زنجیر دارد خفه میکند …

حتی سنگینی نگاهایش در یک عکس ِ بی جان  از میان شکافت کپری لُخت ، تنم را می لرزاند از اینکه  روزی فراموشم شود چیزاهایی  را که دیده ام وشنیده ام …… مسئولیت …مسئولیت …. میتوانی واج هایم را شعار گونه بخوانی ! ملالی نیست …. هیچ ملالی !

   بچه های جهادی ، امروز برایش جوراب آورده اند ، با مهربانی پایش می کنند …بچه های ما بغض میکنند ؛ اما فاطمه میخندد ! چه خوب که هنوزهجوم این همه ظلم بر قامت کودکی اش ، لبخند را از یادش نبرده …

دلمان میریزد برایش …. اما آن جوراب ….حضور ما …. بازی کردن با او …. چه دردی را میتواند دوا کند ؟

- از نعمات بیشمار جهادی ، همین یکی بس است برایمان ، که گاهی در اوج درگیری ها و مشغله های شهری مان وقتی خوب غرق شدیم  و غصه دار گشتیم ، کافیست فقط یک صحنه ی کوتاه ، از خاطرمان بگذرد …. که هستند کسانی که همین الان دارند با ما نفس میکشند که آرزویشان هست که فقط یک ثانیه جای ما باشند … آن وقت هر چه مخیله ات را درگیر کرده ، پوچ میشود و  به جای گله و شکایت میروی سجاده ات را پهن میکنی مینشینی به دعا کردن بچه های بیابان …. و چقدر کیف دارد وقتی خود ِ خودت را فراموش کنی ……….

   حال؛ چه آسوده میشود برایت فراموش کردن غم هایی که خودشان را آویزان تو کرده اند !  انگار که غصه هایت کم کم  روی ِ سر  و صدا کردن هم نداشته باشند ، خودشان راهشان را میگیرند و میروند …… و تو آماده می شوی برای یک سقوط آزاد !

 - یادآوری جهادی ، همیشه برایم یک سیلی محکم و آبدار است برای اینکه یادم بیافتد چقدر به شکرگزاری به درگاهش بدهکارم  …. چقدر بد است که این بدهکاری کلان گاهی ( بخوانید همیشه ! ) یادمان میرود …آخر کسی که بدهکار باشد کارش به گله و شکایت  نمیکشد که ….

- چقدر جهادی برای لحظه های شهری خوب است ! همین یک تصویر را یکجای آن حافظه بلند مدتت ثبت کن ! جایت بودم همین الان از روی صندلی پا میشدم ، چشم هایم را از این صفحه های روشن ساخته بشر می بستم ، خلاصه اش میکردم به یک سجده ای با محتوی  الحمداللهی که از عمق وجودم دود کند و یک استغفاری که حالم را جا بیاورد….

- فقط میدانم خیلی بدهکاریم … خیلی …… خداوند خودش این طلبکار بودنمان را ببخشد ، وقتی حسابمان خالی خالی  است اما به رویمان نمیاورد و باز نعمتی در دستمان میگذارد و روانه مان میکند …. حیف که نابینا شده ایم !

- از زنجیری که برای خود دارم میبافم میترسم ! نه از زنجیر پای فاطمه ی معصوم …. باور کن !

- امام صادق علیه السّلام  : همواره به كسى نظر كن كه نصیبش از نعمتهاى الهى كمتر از تو است تا شكر نعمتهاى موجود را بجاى آورى و براى افزایش نعمت خداوند، شایسته باشى و قرارگاه عطیه الهى گردى

الحدیت - روایات تربیتى، ج‏1، ص81

بقلم ریحانه بانوی جهادگر