هان اي پسر! چون ديدم روزهاي زندگي‌م بالا گرفته و سستي تن فزوني يافته، به وصيت تو شتافتم و از آن پيش كه مرگ تاختن آورد و زبان از گفتن سخن دل بازماند و انديشه هم‌چون كالبد بفرسايد يا برخي از چيرگي‌هاي هوس و خواهش‌هاي نفساني و فريبندگي‌هاي دنيا بر دل تو از من پيشي گيرد و تو هم‌چون شتري رمنده و سركش رام نگردي، پاره‌اي از پندهاي خويش بر تو فرو خواندم. چه دل نوجوانان همانند زميني‌ست كه تخمي در آن نيفشانده باشند، از اين رو هر دانه در آن افكنند، پذيراي آن باشد و آن را نيك بپروراند، پس زان پيش‌تر كه تو را دل سخت گردد و خرد در بند شود، به تأديب تو برخاستم تا پاي استوار به عقيدتي روي آري كه اهل تجربه تو را از طلب و آزمودن آن بي‌نياز ساخته‌اند، پس تو از رنج طلب بي‌نيازي و از تلاش تجربت رَسته. اينك آن‌چه از طلب و تجربه با دشواري فراهم آورده‌ايم ، رايگان در دست توست و آن‌چه بسا كه در نظر ما تاريك مي نمود، بر تو روشن گرديده‌است…

پس مباد كه درنگ در اجابت دعا، تو را از رحمت او نوميد گرداند كه همانا عطيه به ميزان نيت است. بسا كه درنگ در اجابت دعا، خواهنده را پاداشي بزرگ‌تر و آرزومند را بخششي بيش‌تر باشد. بسا چيزي كه بخواهي و به آن دست نيابي، اما دير يا زود، بهتر از آن نصيبت افتد يا بلائي از تو بگرداند و بسا كه چيزي طلب كني كه اگر به آن رسي دينت تباه گردد، پس در پي آن باش كه جمال باقي دارد و گرفتاري آن گريبانت نگردد. مال ترا نپايد و تو مال را نپايي…
= = = = =
پ.ن:
بریده ای از نامه سراسر حکمت امام امیرالمؤمنین به امام حسن مجتبی علیهما سلام در راه بازگشت از صفین

بقلم س. حسینی