اینکه ساعتی تمام دنیا و مافیها رو پشت سرت بیندازی و بنشینی

با ولیّ خدا (علیه السلام) مناجات کنی و بیشتر هم قربان صدقه اش

بروی و مدحش کنی (مثلا جامعه کبیره بخونی) یا مثلا در فاصله

چند قدیمی با شش گوشه ای بایستی و

مناجات محبین بخوانی فکر نمی کنم با هیچ لذتی در دنیا

قابل مقایسه باشد…

لذت یعنی ادارک یا چشیدن چیزی که هماهنگ با وجود آدمی است

یا ادراک کمال.. می شود دیدن منظره زیبا لذت داشته باشد

ولی دیدن، حرف زدن یا حس کردن کسی که تمام کمالات و زیبایی های

عالم جلوه ای از زیبایی ها و کمالات اوست لذیذ نباشد؟

اصلا این شراب هاست که خوردن دارد…

اگر کسی پایش به این عالم طبیعت رسیده باشد و کربلا

را ندیده باشد به نظرم بیش از نصف عمرش بر فناست

و اگر بمیرد الحق و الانصاف که ناکام مرده است..

بقلم بانو حبیب