ادی فعل اختیاری انسان، یعنی اون اتفاقاتی که باعث

می شه یک موجود مختار چیزی رو انتخاب و اختیار کنه، عبارتند از:

1- علم (تصور چیزی) 2- تصدیق به فایده و خیر بودنش (یقین) 3- شوق

4- اراده  5- اقدام و حرکت

اگر می بینی همت نداری یا خیلی از چیزهایی که باید انتخاب کنی

رو انتخاب نمی کنی و به خیلی از چیزهایی که خواستنی اند شوق نداری

گره کار توی بخش اول و خصوصا دومه. جهل ریشه همه گرفتاریهاست

و تا با تمام وجودت خوب بودن کاری برای خودت رو تصدیق نکنی یا بهش

یقین و باور نداشته باشی انتخابش نمی کنی.. 

تا باور نکنی که نماز شب از نون شب حیاتی تره اگر هزار موعظه و نصیحت

هم راجع بهش بشنوی بازم اقدام و تلاش نمی کنی.

اگر یقین می داشتیم همون طور که حیات مادی ما بدون پول و سرمایه

ممکن نیست، برای حیات معنویمون هم پول و سرمایه احتیاج داریم

همون طور که دنبال پول و زیادکردنش تو زندگی دنیامون می دویم

برای به دست آوردن سرمایه ی زندگی معنویمون هم همت می کردیم

و یک فکری بر میداشتیم و شبانه روزی کار می کردیم و …

تا اتفاق اصلی و اساسی تو حوزه معرفت ما نیفته هیچ اتفاقی در حوزه

اعمال و اخلاق ما نمی افته…