این مادرها را دیده اید که هفت هشت تا بچه ی تخس دارند ؟

بعد این بچه ها ، همین جغله های وروجک، مدام مثل فرفره می چرخند و مثل فنر می پرند و یک جا بند نمی شوند . هر چه می خواهی بنشانی شان ، نمی شود که نمی شود که نمی شود ..

این مدل مادرها خیلی صبورند ، تا بزرگ شدن بچه ها صبوری خرج می کنند .

من ولی صبور نیستم . من برای بزرگ شدن وروجک های بیگانه ی درونم ناشکیبم .

از دست این وروجک ها عاصی م . وروجک هایی که مدام تکثیر می شوند .

یک وقت هایی کم می آورم ، دلم می خواهد میز زندگی م را با همه ی وروجک های رویش چپه کنم و نفس راحتی بکشم . ولی نمی شود ، پایه های این میز خیلی محکم به زمین چسبیده . تا مهلت معلوم. تا مهلت معلوم..

پ ن : سکوت گرفته ام . بیماری غریبی ست . درد ندارد و درمان هم ، اما تا بخواهی آرام بخش است ..


حجت الامسال فاطر