استاد شهيد مرتضي مطهري، 42 سال پيش در سخناني درباره ارتباط قيام امام حسين عليه السلام با موضوع وجوب آزادسازي فلسطين از اشغال رژيم صهيونيستي که به دستگيري وي انجاميد، پيش بيني جالبي کرده بود که اين روزها محقق شده است.
به گزارش گروه بين الملل مشرق، قضيه از اين قرار است که رژيم صهيونيستي کارگروهي را تشکيل داده تا موضوع درخواست غرامت صد ميليارد دلاري از ايران را مورد بررسي قرار دهد. منابع اطلاع رساني خبر دادند که وزارت خارجه رژيم صهيونيستي به دنبال ايجاد يک پرونده ساختگي قضائي براي جمهوري اسلامي ايران است تا به بهانه آنچه “سرنوشت نامعلوم صدها کشته و مفقود يهودي در داخل ايران” خوانده است، از کشورمان 100 ميليارد دلار غرامت بگيرد.

بسم الله الرحمن الرحیم

جنس بعضی کارها ارزشمند است. یعنی می ارزد برای دیدنشان و تبلیغشان و حتی تعریف کردنشان به دیگران وقت صرف کرد آن هم بدون احساس اتلاف وقت. بیشتر فیلم های نمایش داده شده در جشنواره ی مردمی فیلم عمار امسال از این جنس بودند.

به نظرم مهارنشده، بنیاد دفاع از دموکراسی، در وطن خويش غریب، دوپینگی ها، ارتش پنجم و حاج اکرام از قوی ترین آثار نمایش داده شده در این چند روز بودند.

«جذابیت» و «تازگی» موضوعات پرداخته شده در این آثار به همراهِ « دغدغه ی مقدس» عناصری بودند که توانایی اقناع مخاطب مذهبی را داشتند.همان عناصری که در اکثر قریب به اتفاق آثاررسانه ی ملی فاقد مفهوم هستند! راز استقبال از برنامه ی « راز» رسانه ی ملی هم شاید در همین«دغدغه ی مقدس» نهفته شده باشد.

حاشیه های جشنواره 1: نمیدونستیم تو سینما هم میشه نماز خونه پیدا کرد! روز اول که فهمیدیم نماز خونه هست و میشه نماز اول وقت خوند، کلی ذوق کردیم ! ولی کاش مسئولین محترم جشنواره  وقت نماز چند دقیقه ای پخش فیلم رو متوقف می کردن تا شاید … شاید!

حاشیه های جشنواره2: روز آخر خانوم میان سالی وسط پخش فیلم منو گیر اندختن و پرسیدن: آخر برنامه شام هم میدن؟! گفتیم؟ جان؟! نه حاج خانوم شام نمیدن! گفتن: کیک و ساندیس چی؟ میدن؟ گفتیم: نه والله! اینجا ما میایم فقط فیلم میبینیم! ایشون محض اطمینان چند باری سوالاتشون رو تکرار کردن و ماهم جواب ها رو! تا آخر برنامه نشستن و وقتی مطمئن شدن خبری نیست تشریف بردن!

پ.ن1: گفتنیست مستند حاج اکرام را ندیدیم ولی اطلاعات سابقمان راجع به عظمت این شخصیت برای ارزشمند دانستن این فیلم کفایت می کند.

پ.ن2: می دانیم که می دانید که وقت امتحانات است و فرصت نوشتن مفصل راجع به تک تک فیلم های نام برده شده  نیست! این پست صرفا تشکری بود از سازندگان، برگزارکنندگان و عوامل جشنواره مردمی عمار. خداقوت!

پروانه رامیان

در روایات اسلامی آمده كه :
((نماز صبح از میان نمازها این امتیاز دارد كه ملائكه شب و ملائكه روز آن را مشاهده می كنند.زیرا نماز صبح اگر در اول وقت خود انجام شود دقیقاً در لحظه ای انجام شده است كه ملائكه شب جای خود را به ملائكه روز می دهند. و هر دو گروه از فرشتگان شاهد اقامه آن خواهند بود.بنابراین نماز صبح كه در اول وقت خوانده شود در دو پرونده ثبت می شود.))

(وسایل شیعه/ج۳/ص۱۵۶/بحار/ج۸/ص۷۳)

…محبّت و عشق به این نیست که ما بنشینیم به سر و کلّه خودمان بزنیم و گریه كنیم، این بزرگ است، خدا می‌داند که یک قطره اشک بر مصائب اباعبدالله الحسین علیه‌السّلام چه عظمتی دارد، امّا همه‌اش این نیست.

محبّت به اباعبدالله الحسین علیه‌السّلام این نیست که ما بنشینیم مدیحه بسراییم و تعریف کنیم، مدّاحی کنیم، همه‌اش این نیست، چون اگر این بود دشمنان اهل بیت هم این را کردند.

خود معاویه شعرهایی در توصیف عظمت امیرالمؤمنین علیه‌السّلام و اهل بیت علیهم‌السّلام دارد، از خود معاویه است.

از عمروعاص یک شعر است که در رادیو معارف خیلی قشنگ هم این گروه‌های تواشیح خواندند:

بآل محمد عرف الصواب

و فی ابیاتهم نزل الكتاب

هم حجج الله علی العباد

خیلی شعر زیبایی است، این شعر از عمروعاص راجع به اهل بیت عليهم‌السّلام است. ظاهراً امام صادق علیه‌السّلام فرمود: اگر غیر عمروعاص هر کس دیگری این شعر را گفته بود من بهشت را برای او تضمین می‌کردم، من بهشت را به عنوان صله‌ی شعر او می‌دادم و تضمین می‌کردم. امام معصوم راجع به یك شعر این‌گونه می‌گویند.

امام شافعی (به اصطلاح اهل سنّت، محمّد بن ادریس شافعی) یکی از چهار رهبر اهل سنّت است در مذاهب فقهی‌شان، اشعار عجیب و غریبی راجع به اهل بیت حتّی امیرالمؤمنین در اواخر عمرش دارد:

و مات الشافعی و لیس ادری

علی ربه ام ربه الله

من محمّد بن ادریس شافعی دارم می‌میرم، در حالی که هنوز نتوانسته‌ام بفهمم علی ربّ من است یا الله ربّ من است.

بنابراین محبّت واقعی به مدیحه سرایی نیست، محبّت واقعی در آن صحنه‌ای ظهور می‌کند که انسان بخواهد از همه‌ی هستی‌اش بگذرد، واقعاً ما چقدر راجع به اهل بیت آمادگی گذشتن داریم، آمادگی داریم از چیزهایی بگذریم، از آسایشمان، از ثروتمان، از پست و مقاممان، از وجاهت و آبرویمان، از جانمان، از فرزندانمان، از خانواده‌مان، از عزیزانمان، چقدر پایش ایستاده‌ایم، چقدر حاضریم خرج کنیم.

خداوند در قرآن فرمود: أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ یتْرَكُوا أَنْ یقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا یفْتَنُونَ وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِم‏: مردم گمان می‌کنند به صرف اینکه گفتند ایمان آوردیم، از اینها پذیرفته می‌شود؟ اینها را نمی‌آزماییم، محک نمی‌زنیم؟ می‌دانید ایمان چیزی جز عشق نیست. اسلام این است که ظاهراً انسان احکام دینی را انجام دهد، امّا ایمان عشق است، عشق به خدا، عشق به اولیاء خدا.

فرمود: آدم‌ها گمان می‌کنند به صرف اینکه ادّعا کردند ما مؤمن شدیم از اینها پذیرفته می‌شود، محک زده نمی‌شوند، نه هم اینها و هم کسانی که قبل از اینها بودند را ما محک زدیم، فَلَیعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذینَ صَدَقُوا وَ لَیعْلَمَنَّ الْكاذِبین‏:^[1] تا معلوم شود چه کسی در ادّعای عشق و محبّت صادق است و چه کسی نیست…

[1]- سوره‌ی عنكبوت، آیات 2 و 3.

* بخشی از سخنرانی استاد مهدی طيّب در جلسه‌ی اهل ولاء
به کوشش مهتاب ابیان