بحث هنر یکی از مسائلی است که در انقلاب هنوز که هنوز است حل نشده ، باقی مانده است . چند دلیل در این باره وجود دارد . یکی اینکه هنر به معنای رایج روزش معمولا در سیطره کسانی بوده که ارزش های اسلامی برایشان جا افتاده نبوده وبعد از انقلاب هم طبیعی بود که تا مدتی آنها صحنه گردان مسائل هنری باشند . اما مسئله بسیار مهم تر این است که ما تا یک مدتی بعد از انقلاب و حتی الان هم در یک محدوده ای ، علوم انسانی را به عنوان علم نگاه می کنیم یعنی دقیقا مانند علوم تجربی با آن برخورد می کنیم . فکر می کردیم همان روابطیکه در فیزیک و شیمی کشف کردیم و یا آن چیزهایی که در فیزیک کیهانی و هسته ای دسترسی پیدا کردیم ، همان روابط هم در علوم انسانی حاکم است . هر چیزی که به نام علم مطرح می شد ، تقریبا برای همه غیر قابل خدشه بود . مخصوصا در این قرون اخیر که هجوم فرهنگ استعماری را شاهد بودیم . ( یعنی هجوم روشنفکری غرب زده و شرق زده که هر دوی انها به یک ریشه الحادی مشترک بر میگردند که بحث آن یک بحث جداگانه ای است .)



یک حالت خود باختگی ای در مقابل جهان علم برای ما بوجود آمده بود ، هر چیزی که از موضع علم بیان می شد ، خودمان را در مقابلش خلع سلاح میدیدیم.
هنر وقتی که بعد تخصصی پیدا می کند ، دقیقا یک چیزی می شود شبیه علم که مختص صاحب نظران است و دیگر آن جاهایی که صحبت از سبک های هنری می شد ، بچه های مذهبی اجازه اظهار نظر در این موارد را نداشتند .به عنوان یک امر تخصصی کسانی باید ابراز نظر می کردند و صحنه گردان نظرات هنری بودند که یک مراحلی را گذرانده باشند و به عنوان متخصص این امر شناخته شده باشند.
اما هنر به معنای مفهوم گسترده ای است که در کلیه روابط انسانی سایه می افکند . چون اساس مفاهمه بشری است .وقتی ما یک مفهوم را به گونه ای که دلنشین باشد به دیگران انتقال می دهیم یعنی کار هنری ارائه میدهیم . کار هنری کار انتقال مفاهیم است و اصلا در رابطه با مفاهمه است که هنر مفهوم پیدا میکند .هنر به عنوان یک ابزار مهم روابط انسانی دقیقا چیزی است که باید زیر مجموعه ی مفاهیم اسلامی باشد و اگر ما اینگونه با هنر برخورد کنیم اساسا قالب های هنری را تغییر میدهیم و تغییر میکند چه بخواهیم و چه نخواهیم . اگر بپذیریم هر آنچه که در غرب می گذرد به عنوان هنر چه در بحث هنر های هفت گانه و چه در حوزه های عامیانه ی آن دقیقا در رابطه با این است که یک ایده یک پیام و یا یک مفهوم از هنرمند به هنرپذیر منتقل می شود ؛ هنر ابزاری می شود برای انتقال این مفاهیم آن وقت اگر نقش ابزاری هنر پذیرفته شود آن چیزی را که هنر منتقل می کند بر این ابزار تاثیرخواهد گذاشت . مثلا در علوم تجربی اگر بنا باشد یک پیچ را در یک شرایط خاص درون دستگاهی است را باز کنیم . می رویم سراغ آچار مخصوص خودش یعنی یک جا آچار فرانسه به درد میخورد یک جا آچار رینگ به درد این می خورد چرا ؟ چون این محدود به یک شرایط خاصی است که آن شرایط خاص ایجاب میکند که ما ابزار خاصی را استفاده کنیم . شما هیچ گاه برای اینکه بخواهید مشخص کنید که یک قطعه گونیا هست یا نه از چکش استفاده نمیکنید . از گونیا استفاده می کنید چون این کار ابزار خودش را طلب می کند . در مفاهیمی که بین بشر و روابط بشری منتقل می شود .چه مفاهیم سخیف باشد و چه مفاهیم عالی ؛ ابزار مخصوص خودش را می طلبد ..

…اینکه کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا، واقعیتش همین است، در زندگی ما در معرض فدا کردن خودمان و آنچه به آن تعلّق و دلبستگی داریم در راه محبوب هستیم. این کل یوم عاشورا و کل ارض کربلاست. واقعاً تا کجا ایستاده‌ایم؟ چه چیزمان را حاضریم بدهیم؟

شاهدش هم این است که به محض اینکه مشکلی پیش می‌آید، برای شغلمان مشکل‌ پیدا می‌شود، برای دارایی‌مان مشکل‌ پیدا می‌شود، لطمه‌ای به آبرویمان وارد می‌شود، تهمتی در جامعه به ما می‌خورد و امثال اینها می‌بینید چه شکلی به هم می‌ریزیم و بعضی وقت‌ها العیاذ بالله به زمین و آسمان بد و بیراه می‌گوییم. تا كجا ایستاده‌ایم؟

شاهد عشق و محبّت و ولایت، آمادگی برای فداکاری است، ادّعای عشق و محبّت زیاد است. دیدید دیگر چه خوب قرآن رسوا کرد، افراد می‌آمدند خدمت رسول الله هر كسی می‌گفت: یا رسول الله من کار خصوصی دارم با شما، می‌نشست در گوشی با پیامبر صحبت می‌كرد، حالا حرف‌های بی‌‌ربط و وقت پیامبر را می‌گرفتند، پیامبر هم که یکپارچه شرم و حیا و ادب بودند، به روی خودش نمی‌آورد امّا اذیت که می‌شد منتها به روی خودش نمی‌آورد، تحمّل می‌کرد.

آیه نازل شد و خدا امر کرد که اگر کسی بخواهد با پیامبر نجوا کند، در گوشی صحبت کند باید قبل از این صحبت در گوشی، مبلغی را در راه خدا صدقه دهد. باور می‌کنید از فردا یک نفر هم نیامد با پیامبر کار داشته باشد و درگوشی حرف بزند، تنها فردی که به این آیه عمل کرد كه سنّی و شیعه هم نقل كردند، امیرالمؤمنین علیه‌السّلام است. حضرت امیر رفت صدقه داد، آمد نشست بغل دست پیامبر و صحبت خصوصی با پیامبر كرد.

این محک است، صدقه دادن که چیزی نبود، پولی بدهند بیایند با پیامبر صحبت خصوصی کنند، حاضر نشدند، دلشان نیامد از پولشان بگذرند. تا كجا ایستاده‌ایم؟ تا پای چه چیزی ایستاده‌ایم، حاضریم چه چیزمان را بدهیم. خودمان به خودمان برگردیم.

لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّون‏:^[1] به بِر نمی‌رسید، به حقیقت خوبی و نیکی نمی‌رسید مگر اینکه از آنچه که دوست دارید انفاق کنید. جانت را دوست داری، جانت را انفاق کن. آبرو و حیثیتت را دوست داری آن را. پست و مقامت را دوست داری، پست و مقام را. پول و ثروتت را دوست داری، پول و ثروتت. فرزندت را دوست داری، فرزندت. هرچه را دوست داری، اگر می‌خواهی برسی، باید اینها را انفاق کنی.

این است که عرض کردم خلاصه اینکه ما در عشق به اهل بیت سخنرانی کنیم، شعر بگوییم، مدّاحی کنیم، اینها هیچ کدام نیست. آنجایی که می‌گذریم از چیزهایی که به آنها دلبستگی داریم، آن شاهد عشق واقعی به اهل بیت علیه‌السّلام است و کسی که این‌طور شود به آنها ملحق می‌شود و جزو اهل بیت می‌شود. نمونه‌اش هم سلمان فارسی است. مگر سلمان منا اهل البیت نشد، او فانی شد از خودش، او گذشت از خودش، شد منا اهل البیت.

هرکس دیگر هم این‌طور شود منا اهل البیت می‌شود، گفت:

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام عشق

کسی که این‌طور شود جاودانه می‌شود، همیشگی می‌شود، دیگر میرا نخواهد بود، چون وجه الله می‌شود. وجه الله هم که شد یبْقى‏ وَجْهُ رَبِّكَ^[2] می‌شود. باقی ماندنی می‌شود…*

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرينَ يُجاهِدُونَ في‏ سَبيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَليمٌ (54 المائده)
ای کسانی که ایمان آورده اید! هر که از شما از دین خویش دست بردارد، (چه باک!) پس به زودی خداوند گروهی از مردم را می آورد که آن ها را دوست دارد و آن ها او را دوست دارند. در برابر مومنان ذلیل هستند و در برابر کافران عزت دارند، در راه خدا جهاد می کنند و از سرزنش سرزنش کنندگان نمی هراساند. این فضل خداست که به آن که بخواهد می دهد و خدا توسعه دهنده ی بسیار اگاه است.



پیرمرد را از زمانی که خیلی کوچک بودم در نماز جمعه و راهپیمایی ها خوب یادم هست، با لباس پلنگی و سر بند و سیمینوف، بیسکوییت پخش می کرد و شعار می داد و همه تکرار می کردند. «ما شاء الله حزب الله» بزرگ تر که شدم مستندهای جنگ و روزنامه ها مرا با حاجی بخشی آشناتر کرد؛ و موج تهمت و تخریب های علیه حزب الله و شخص او بیشتر و بیشتر. بعدها هم که وارد فعالیت های انقلابی شدیم، گاهی او و گاهی شیخ مصطفی رهنما میان ما می آمدند و با همان شور جوانی شعار می دادند و ما هم تکرار می کردیم. کاندید شدن او در انتخابات و تلاش تلویزیون برای تمسخر او که به پای ان اشک ریختیم و…همه و همه از او برای ما خاطره ها آفرید. بار ماقبل آخر که او را دیدم سیزدهم آبان بود و بچه ها دستش را بوسیدند و او هم توصیه کرد که درسمان را خوب بخوانم و بار آخر روز قدس 1389 به شوخی گفتم ماشاالله حاجی بخشی و او هم برای ما شعار داد و با خیل کثیری از مردم تکرار کردیم. این چند ماه به مناسبت های مختلفی در ذهنم آمده بود، با بچه ها برویم عیادتش، اما نشد. صبح که پیامک شهادتش رسید، یکه خوردم….. او برای حزب الله هم پدر بود هم رسانه…و حزب الله دوباره یتیم شد.

مسئله‌ى زن و خانواده براى كشور، جزو مسائل درجه‌ى يك است

… اولاً نقش و سهم بانوان در نظام، يك نقش فوق‌العاده و ممتاز است؛ همچنان كه در اصل انقلاب، نقش بانوان ممتاز بود. حالا شايد جوانهاى عزيزى كه در جلسه هستند و در دوران مبارزات نبودند يا در دوران انقلاب نبودند، نميدانند آنجا چه اتفاقى افتاد؛ جز از طريق گزارشهائى كه همه‌اش هم متأسفانه ناقص است. همه‌ى گزارشهائى كه از دوران مبارزه و دوران انقلاب بيرون آمده، گزارشهاى ناقص و يكجانبه و كوتاه است… آن كسانى كه سابقه دارند، ميدانند كه زنان، هم در دوران مبارزه نقش داشتند، هم بخصوص در همان دوران انقلاب…

متاسفانه امروزه خانواده‌ها محصولات شیرین و شكر زیادی را در رژیم غذایی خود گنجانده‌اند كه این موضوع عواقب زیادی برای سلامت آن‌ها به همراه دارد.