فاطمه احمدیان، معاونت فرهنگی مدرسه علمیه الزهرا (س) کوی نصر تهران گفت:کلاس اخلاق عمومی این مدرسه برای نیمسال دوم، از روز چهارشنبه 19 بهمن با حضور حجت الاسلام و المسلمین سید حسن علوی آغاز می شود.
احمدیان افزود: علت تشکیل نشدن این کلاس در این یک ماه آغاز، امتحانات ترم اول طلاب بوده است.
وی ضمن قدردانی از مدیریت مدرسه، استقبال طلاب، اساتید و کادر اجرایی مدرسه را خوب ارزیابی کرد و گفت: حاج آقا علوی در این کلاس به تدریس کتاب شریف” منیة المرید می پردازند و مطالبی که ارائه میدهند بسیار مفید و کاربردی ست.
گفتنی ست علاقه مندان می توانند cd های مباحث ارائه شده را از معاونت فرهنگی مدرسه الزهرا(س) کوی نصر تهیه نمایند.

مریم صداقتی( رابط خبری مدرسه)

می گویند ثواب هیچ زیارتی به زیارت اربعین امام حسین (ع) نمی رسد

نمی دانم عاشورا چگونه برای حسین (ع) گریه کردی

که اربعین نصیبت کرد زیارتش را … آنهم حضوری و در بهشت برین …

خبرگزاری ها ،برای معرفی ات

می گویند استاد دانشگاه شریف بودی

می گویند جزو دانشمندان هسته ای کشورمان بودی

می گویند از مدیران نیروگاه نطنز اصفهان بودی

می گویند زمان دانشجویی از فعالان بسیجی بودی

می گویند از شاگردان آیت الله خوشوقت استاد اخلاق بودی

می گویند و می گویند … اما … نه … این واژه ها حقیرست برای معرفی تو

در تعریف تو همین بس ، که مجنون الحسین بودی

این را از لباس مشکی زمان شهادتت می شود فهمید …

ز.هدایتی

…اگر این همه تأكید بر اقامه‌ی عزا و ماتم بر اباعبدالله الحسین علیه‌السّلام در روایات موثّق نقل شده، همگی دریچه‌هایی است كه ما را وارد فضایی می‌كند كه از هر كدام ما یك امام حسین در اشل كوچك بسازد كما اینكه امام حسین در كربلا این كار را كرد.

امام حسین‌های متعددی در كربلا ساخته شد به یك تعبیر هفتاد و دو نفر و یك تن بودند ولی به یك تعبیر یك نفر بیشتر در صحنه كربلا نبود و او خود امام حسین بود.

اصحاب چنان در عشق اباعبدالله ذوب شده بودند و فانی شده بودند كه از خودشان هیچ رنگ و بویی باقی نمانده بود یك آینه‌ی صاف بودند، جلوی اباعبدالله. به هر كدامشان نگاه می‌كردی امام حسین را می‌دیدی همه‌شان حسین شده بودند، این مكتب اباعبدالله است.

امام حسین بارها بر الگو بودن خود تأكید كردند، لذا هرجا كه سخن می‌گویند در قالب مصداقی از قاعده‌ی كلّی حركت خودشان را تعریف می‌كنند: مثلی لا یبایع مثله:^[1] كسی مثل من حسین با كسی مثل یزید بیعت نمی‌كند. نمی‌گوید من با یزید بیعت نمی‌كنم، این بدین معناست كه من یك مصداقم از یك قاعده‌ی كلّی هر كسی كه چون من یا پیرو، شیعه‌ی و دوستدار من است، باید با هر كسی كه چون یزید است دست بیعت ندهد.

ایشان خودشان را یك مصداق یك قاعده‌ی كلّی معرّفی می‌كنند. فرمودند: انّا لله و انّا الیه راجعون فعلی الاسلام السّلام اذا بلیت الامة براع مثل یزید.^[2] [كاربرد كلمه‌ی استرجاع، نشان دهنده‌ی یك ضایعه و حادثه و مصیبت است كه خود قرآن فرمود: الَّذینَ اِذا اَصابَتهُم مُصیبَةٌ قالوا اِنّا لله وَ اِنّا اِلَیهِ راجِعونَ]. برای همیشه باید با اسلام خداحافظی كنیم، وقتی كه امّت به پیشوایی همچون یزید مبتلا می‌شود. امام حسین علیه‌السّلام نمی‌گویند چون امروز جامعه‌ی من به پیشوایی مثل یزید مبتلا شده؛ می‌گوید: نه هر وقت در هر مقطعی از تاریخ در هر نقطه‌ای از كره‌ی خاك رهبری به دست رهبری چون یزید بیفتد، در آن شرایط باید فاتحه‌ی اسلام را خوانده شده دانست. فعلی الاسلام السلام.

حضرت این نكته را بارها در تعبیرات گوناگونشان گوشزد كردند كه یك مدل ارائه می‌كنم و شما باید این راه را بیائید و زیبائی حركت اباعبدالله هم این است. اندیشمندان و متفكّرانی در طول تاریخ داشتیم كه طرح‌های مدینه‌ی فاضله را دادند، امّا این طرح‌ها فقط در مقام بیان و لفظ و كلام و نوشته‌ها بوده و انسان‌های والا و وارسته را در قالب كتاب‌های اخلاقی، كتاب‌های اجتماعی تعریف كردند، امّا كار امام حسین غیر از این است. امام حسین یك نظریه‌پردازی صرف نكرد. مثل یك روشنفكر كه كنج عاج روشنفكری‌اش بنشیند و لم بدهد و فرمایشات و اظهاراتش را ابراز كند، در گوشه‌ی كتابخانه‌اش یا در خلوتگاه امن استراحتگاهش بنشیند و بعد اظهار نظرهای روشنفكرانه بكند، نبود. امام حسین با رفتار و عملش درس می‌دهد.

معمولاً روشنفكران با تئوری سازی سعی می‌كنند مردم را به قول خودشان به آگاهی برسانند و آنها را به حركت در بیاورند امّا خودشان هیچ‌وقت حركت نمی‌كنند، خودشان یك گوشه‌ای نشسته‌اند…*

[۱]- مجلسی، بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۳۲۵.

[۲]- مجلسی، بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۳۲۶.

* بخشی از سخنرانی استاد مهدی طيّب در جلسه‌ی اهل ولاء
به کوشش مهتاب ابیان

یک شب هوای گریه

یک شب هوای فریاد

امشب دلم هوای تو کرده است*

پا که در حریمش می گذاری انگار از صحرای خشک معصیت و غفلت خودت عبورت می دهند. روز که باشد داغی آفتاب می سوزاند و در شب  با هرکه باشی تنهایی را حس می کنی. بی خود اسمش صحن جامع رضوی نیست. انگاری همه دنیا را هم می توان در صحن جا داد. می کشدت به سمت خودش. می گویند آن حوالی نشسته و به زوارش خوش آمد می گوید. می روی ، تفتیده ، تشنه . ماهی ای شده ای که از آب بیرون افتاده و بوی آب به سمت خودش می کشاند. تشنه ای ؟ سیراب خواهی شد. قدم از قدم برداشتنت به جان کندن می ماند . لحظه لحظه ها را که دور افتادی یاد می آوری و دوست داری زودتر برسی . اما تمام نمی شود. گنبد طلا را نشانه می گذاری . سری به علامت سلام خم کردی و دیگر بلند نمی کنی . خجلی . چه کسی نیست ؟ انگاری همه این طورند. شاید هم می خواهد این طور حس کنی . دوست داری صدایت کند : « اِرفَع رَاسک » همه چیز دنیا را پشت سر می اندازی با این گامهای میان خوف و رجاء . «راهم می دهد ؟» گام اول  و

« آقای من » گام بعدی.

صحن قدس که می رسی می ایستی. گنبد از تیررس نگاهت گم شده. می ترسی که جزء باریافتگانش نباشی. خوب که می گردی نوک گنبد دلداریت می دهد. می خواندت  ، و کبوترانی که در آن حوالی می چرخند. تشنه ای ؟ می دانم که سقاخانه میان صحن سیرابت نمی کند. چه شد ؟ سقاخانه را که دیدی دلت لرزید ؟ یا کودکی که لیوان برداشته و روی نوک پا ایستاده و می خواهد سیراب شود ؟ چرا ؟ آب و عباس ؟ یادت آمد ؟ «بلند بگو یا اباالفضل» ، دیگر تشنگی ات عطش شده . سریعتر می کنی قدمهایت را. «نکند من هم نرسم ؟ نکند راهم ندهد ؟ نکند…» می شود از دور هم فهمید که بغض کرده ای . پلک هایت سد شده اند اما توان نگاهداری از کف داده اند. تشنه ای ؟ می دانم سیل اشکهایت هم سیرابت نمی کند. اما تاریکی و خنکی راهرویی که وارد شدی تسلی می دهدت که تشفی نزدیک است. آماده ای ؟ هنوز تشنه ای می دانم. نزدیک است.

وارد صحن گوهر شاد که می شوی همه چیز آبی است ، دور تا دور. ماهی به رودخانه افتاده است : « المومن فی المسجد کالسمک فی الماء »[2] برای سیرابی بنوش . به همان دیوار ورودی تکیه می کنی . می بینی گنبد چه قدر نزدیک است. انگاری در این نزدیکی و در این آبی آرامش بخش بناست که نو شوی ، تازه شوی . کهنگی ها را جا بگذاری..  قدم از قدم که بر می داری دیگر در جویباری تا به سرچشمه برسی . دلت می لغزد ، این بار نه برای گناه ، بل برای دلدار . دیدار نزدیک است. بگذار قطره قطره اشکهایت سرازیر شوند در این دریای بی همتای مهربانی . لبهایت چه زمزمه می کنند ؟

«السلام علیک ایها الامام الرئوف…»

*1-شعر از حسین منزوی

2-روایت عجیبی که اگر خوب دقت کنید داخل مسجد گوهر شاد نوشته شده و نشان می دهد معماری ایرانی چه قدر با تفکر همراه بوده و از اندیشه دینی بهره می گرفته . درست در دیوار روبرویی  هم این روایت ذکر شده است : « المنافق فی المسجدکالطائر فی السجن »

مهتاب ابیان

…مسئله‌ی عاشورا مسئله‌ای است كه نیاز به یادآوری مكرّر دارد. كل یوم عاشورا و كل ارض كربلا، باید هر روز را عاشورا و هر سرزمینی را كربلا تلقّی كرد. بنابراین در هر موقعیتی از زمین و در هر فرصتی از زمان، باید یاد كربلا را در وجود خود احیا كرد. چرا كه به یقین این نكته‌ی عشق اگر هزاران بار تكرار شود، حدیث نامكرّر خواهد بود! نباید گمان كرد كه با یك بار مطالعه كردن و اندیشیدن، این واقعه‌ی بزرگ شناخته خواهد شد و بهره‌های لازم از آن كسب خواهد گردید.

آموزه‌های عمیق واقعه‌ی عاشورا برای پرورش یك انسان متعالی و رساندن او به اوج قلّه‌های الهی است و این چیزی است كه بشر هیچ‌گاه از آن بی‌نیاز نخواهد شد. توجّه به این نكته حائز اهمّیت است كه اگر انسان فقط به شنیدن اكتفا كند و از لحاظ عاطفی تحت تأثیر ظلم و جفایی كه نسبت به برجسته‌ترین اولیای خدا اتّفاق افتاده است، قرار بگیرد، باید بداند گرچه این عمل ارزشمند است امّا همه‌ی راه نیست؛ شخص متفكّر باید به راستی بیندیشد عاشورا و كربلای امام حسین عليه‌السّلام تا چه میزان در او متجلّی است!

عاشورا فقط برای نقّالی كردن و یادآوری خاطره‌ها نیست؛ یك خون جاری در رگ‌های همه‌ی خلقت است و اگر شخص، طالب حیات طیبه‌ی انسانی باشد، می‌بایست این خون در رگ‌های جانش جاری باشد و اندیشه‌، روان، روحیات و خلقیاتش را در مسیر تربیتی و سلوك سفینة‌النّجاتی اباعبدالله الحسین عليه‌السّلام پرورش دهد و با نور مصباح‌الهدایی ايشان روشن كند و تعالی بخشد.

در واقع مكتب امام حسین عليه‌السّلام پاسخگوی تمامیت نیاز هستی و تعالی بشر است. بعدی از تعالی بشر در تعالی نظری او اتّفاق می‌افتد. كمال انسان از یك جهت در فهم عمیق‌تر، شعور بیشتر، معرفت بالاتر و در علم و دانایی بیشتر بر بعد نظری است. بعدی از تعالی بشر در تعالی نظری اتّفاق می‌افتد و امام حسین عليه‌السّلام دستگیر همه‌ی طالبان معرفت است…*

* بخشی از سخنرانی استاد مهدی طيّب در جلسه‌ی اهل ولاء
به کوشش مهتاب ابیان