دلم برای این مناسبت ها کم می نویسد…
اولین بار که درگاهِ کناره های بقیع را باز کردند، من درست روبروی قبور ائمه ایستاده بودم، کاری نمی کردم به جز نگاه، کاری بر نمی آمد به جز نگاه، تا که سرِ قرمزپوش یکی از نگهبانان چشم در چشمم گفت حق نداری گریه کنی…
و من همانجا شکستم و از چشم هایم فروریختم، فریاد می زد بیرونتان می کنم، مجوس ها، مشرک ها، من دست خودم نبود…من دست خودم نبود… بعد می گفتم و کُذِّبتم و اُسیءَ الیکم…

اینجای نوشته که می رسم فکر می کنم من چرا این ها را می نویسم؟ برای اینکه غربت بی سرپناه بقیع را زیر شلاق آفتاب تا عمر دارم فراموش نمی کنم…؟ می شد فراموش کنم…
می شد اگر آن روز با چشم هایی متلاشی و دست و دل لرزان وقتی که می خواندم «و انَّ طاعتُکم مفروضة و انّ قولکم الصدق و انّکم دَعَوتم فلم تُجابوا  و امرتم فلم تُطاعوا…» فکر نکرده بودم آنکه دعوت را اجابت نکرده و امر را اطاعت، خود منم…
می شد اگر وقتی که می خواندم «و جهِلوا معرفته و استخفّوا بحقّه و مالوا الی سواه…» از سرم نمی گذشت که این جز من که می تواند باشد؟ که بعدش بگویم منت بر من گذاشته اید اگر نه به دل، لااقل به نام حلقه ی ولایتتان بر گوش است که حالا بیایم زیر تیغ آفتاب بایستم و به جای هر کار دیگری برای چیزهایی که نمی دانم اشکم سرازیر شود…
حالا اما نمی شود، آدم هیچ وقت غربت خودش را از یاد نمی برد…

بقلم نرگس بانو

می دانی چرا امتحانمان می کند؟ حکمتش را می دانی؟
بنگــــــــــر که می خواهد چه چیز را بر قلب هایمان بباراند …
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
امام علی علیه السلام  می فرمایند :
وَ لكـِنَّ اللّهَ يـَخـْتـَبـِرُ عـِبـادَهُ بـِاءَنْوَاعِ الشَّدَائِدِ وَ يَتَعَبَّدُهُمْ بِاءَنْواعِ الَْمجَاهِدِ، وَ يَبْتَلِيْهِمْ بِضُرُوبِ الْمَكَارِهِ اِخْرَاجاً لِلتَّكَبُّرِ مِنْ قُلُوبِهِمْ وَ اِسْكَاناً لِلتَّذَلُّلِ فِى نُفُوسِهِمْ.

اما خداوند بندگانش را به انواع شدايد مى آزمايد و با انواع مشكلات دعوت به عبادت مى كند
و به اقسام گرفتاريها مبتلا مى نمايد تا تكبر را از قلبهايشان خارج سازد و خضوع و
آرامش را در آنها جايگزين نمايد.

نهج البلاغه ، خ 234، ص 795.

مرحوم قطب‌الدین راوندی روایت کرده است: 

روزی از امام جعفر صادق علیه‌السلام سۆال کردند “روزگار خود را چگونه سپری می‌فرمایید؟" 

حضرت در جواب فرموند: “عمر خویش را بر چهار پایه و رکن اساسی سپری می‌نمایم: 

می‌دانم آنچه روزی برای من مقدّر شده است، به من خواهد رسید و نصیب دیگری نمی‌گردد. 

می‌دانم دارای وظائف و مسئولیت‌هایی هستم، که غیر از خودم کسی توان انجام آن‌ها را ندارد. 

می‌دانم مرا مرگ درمی‌یابد و ناگهان بدون خبر قبلی مرا می‌رباید؛ پس باید هر لحظه آماده مرگ باشم. 

و می‌دانم خدای متعال بر تمام امور و حالات من آگاه و شاهد است و باید مواظب اعمال و حرکات خود باشم.

( 1- مستدرک الوسائل، ج 12، ص 172، ح 15)

شهادت امام صادق(علیه السلام) تسلیت باد

و هر که در راه خدا هجرت کند، در زمین، اقامت‌گاه‌‏هاى فراوان و گشایش‌ها خواهد یافت و هر کس [به قصد] مهاجرت در راه خدا و پیامبر او، از خانه‏‌اش به درآید، سپس مرگش دررسد، پاداش او قطعاً بر خداست، و خدا آمرزنده‌ی مهربان است.

•پیام‌بر، به فرمانِ خدا عزم مدینه کرده بود. برای بقیه هم مکّه دیگر جایِ ماندن نبود وقتی قطب و محور، توی مدینه بود. وقتی قرار بود یک بنای نو آن‌جا پا بگیرد. بنایِ یک حکومتِ اسلامی. اهالیِ ایمان، گروه گروه عزم مدینه کردند.. که بازوهای حکومت اسلامی بشوند، سیاهه‌ی لشکرِ اسلام باشند. سختی‌های هجرت و کَندن از دیارشان را به جان خریدند. متموّل‌های مکّه، شدند ندارها و بیچاره‌ها و اصحابِ صفه‌ی مدینه. همه‌ی اموال‌شان به باد رفت. بعضی‌ها حتّی مجبور شدند برای مدتی زن و بچه‌شان را بگذارند و بروند. اسم‌شان شد «مهاجرین». بعد هم خدا تند و تند توی کتابش برایشان آیه فرستاد؛ الّذین هاجَروا… آن‌قدر که دلِ آدم ضعف برود برای مقام و منزلت‌شان. 

•همه‌ی حیاتِ آدم بند است به حرکت. آب هم با همه‌ی زلالی‌ش، ساکن که باشد، مرداب می‌شود می‌گندد. این حرکت، این رفتنِ جهت‌دار، فقط هم طی مسافت فیزیکی نیست. فقط هم رفتن از شهری به شهری نیست. گاهی هم آدم باید از اقلیمِ عادت‌های سخیفِ خودش هجرت کند. از دیارِ روزمرگی‌هاش، تعلّقاتش. از جهل‌های مرکّبش به معرفت، از تاریکی‌هایش به نور. گاهی باید تشخیص داد قطب و محور کجاست. به سمتِ او حرکت کرد. گاهی باید فهمید این حرکت و تلاش، توی آسیابِ چه کسی دارد آب می‌ریزد؟! من را بازوی کجا، سیاهه‌ی لشکرِ کجا می‌کند؟! 

•«مهاجراً»، اسمِ حال است. حالت را می‌رسانَد. باید هر روز از خانه که بیرون می‌آییم، با حالِ «هجرت» بیرون بیاییم. به قصدِ دل‌کندن از دیارِ خودمان. به نیّتِ رفتن به شهرِ او. رسولِ خدا نیست، اما این آیه برای ما هم که هزار و چهارصد سال بعدِ رسول آمده‌ایم نباید بی‌تفسیر باشد:

بِسم الله الرّحمنِ الرّحیم
وَ مَنْ یُهاجِرْ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ یَجِدْ فِی الْأَرْضِ مُراغَماً کَثیراً وَ سَعَةً وَ مَنْ یَخْرُجْ مِنْ بَیْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ یُدْرِکْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ و کانَ الله غفوراً رحیماً

بقلم مریم بانو

چشمانت را تیز و گوش هایت را شنوا کن …
تمامی اقوال (گفته ها) را را بشنو و بدون لجاجت، بهترین قول را برگزین …
تا در راه روشن باشی و با بصیرت گردی …
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
امام علی علیه السلام می فرمایند:

اِنَّمـَا الْبـَصـيـرُ مـَنْ سـَمـِعَ فـَتـَفـَكَّرَ وَ نـَظـَرَ فـَاءَبـْصـَرَ وَانْتَفَعَ بِالْعِبَرِ، ثُمَّ سَلَكَ جَدَداً واضِحاً.

انـسـان بـا بـصـيـرت كـسى است كه بشنود و خوب بينديشد و بنگرد و ببيند و از تجارب دنيا بهره گيرد
سپس در راه روشن حركت كند.

نهج البلاغه ، خ 152، ص  474

بقلم زهرا بانو