مدرسه علمیه الزهرا نصر برگزار می کند :

* فراخوان دلنوشته های مسلمیه به مناسبت سالروز شهادت حضرت مسلم علیه السلام و برگزاری مراسم مسلمیه . 
* فراخوان عکس از برنامه مسلمیه حرم حضرت عبدالعظیم حسنی علیه السلام .

علاقه مندان آثار داستانی خود را در حداکثر سه صفحه (داستان کوتاه) با فرمت ورد و فونت nazanin14برای مدرسه ارسال نمایند .

عکس ها توسط خود افراد گرفته شده باشد و از ارسال عکس های تکراری یا عکس های سایت های خبری خودداری فرمایید . 

نشانی ایمیل مدرسه:  alzahra_nasr@yahoo.com
مهلت ارسال آثار : سه شنبه 9 آبانماه 

به آثاری که در خارج از چهارچوب بیان شده باشند ترتیب اثر داده نخواهد شد .

شهادت امام باقر علیه السلام تسلیت باد

سلام نماز را دادم و سرم رو به راست و چپ گرداندم. ریما دستش را از سمت چپم جلو آورد، مثل خودش دو دستش را گرفتم و در حالی که با سر تأییدش می کردم دستانش را فشار دادم و همین طور که زیر لب تسبیحات حضرت زهرا (ص) را به توصیه مکبر می گفتم، دست بردم زیر چانه ام و مقنعه ام را که گلوله کرده بودم تا تنگ شود، باز کردم و بعد بالای مقنعه ام را هم آزادتر کردم که دست ریما، دستم را گرفت و پایین آورد:

- «امروز این کار را نکن، حرمت نمازت را با بیرون گذاشتن این ها نشکن تو که نماز می خوانی، موها چیه بیرون می گذاری؟» دستش را کنار زدم و مقنعه ام را عقب کشیدم. همین طور که جلوی موهایم را درست می کردم تا از مقنعه ام مرتب بیرون باشد با دلخوری گفتم: «ریما جون این دو ربطی بهم ندارند، این موها ایمان منو کم و زیاد نمی کنند!»

ریما، با نا امیدی و طوری که سعی می کرد چهره ناراحتش خیلی بیرون نریزه گفت «خدا خودش هدایتت کنه، من که هرچی می گویم تو قبول نمی کنی».

دست انداختم دور گردنش و برای اینکه ناراحت نشود بوسیدمش «خدا تورا هم هدایت کند که این قدر روی مسائل شخصی دیگران پافشاری نکنی» بلند شدیم و کفش هایمان را از جاکفشی برداشتیم و با هم از نمازخانه ی دانشگاه بیرون آمدیم، گفتم «من می روم ناهار» ریما گفت «من غذا می گیرم می روم خونه محمد منتظرمه» با هم به سمت سلف حرکت کردیم. حرفی نزدیم، معلوم بود که از حرفم ناراحت شده حوصله ی از دلش در آوردن را نداشتم «سلف خلوت بود، غذایمان را گرفتیم و ریما گفت «من بروم، کی می آیی با هم درس بخوانیم؟»

- «از هفته دیگر» دستش را فشار دادم و به طرف پله های طبقه بالای سلف رفتم.

ناراحتی او فکرم را مشغول کرده بود. صدبار تا بحال با هم سر این موضوع بحثمان شده بود. خانواده ی ما خانواده ی بازی بود. با این که به یکسری اعتقادات پای بند بودیم مثل نماز خواندن و عزاداری دهه عاشورا و… ولی به یکسری دیگر از مصادیق دین کاری نداشتیم، کسی دور و برم حجاب نداشت. قید و بندی در شرکت در مجالس مختلف و غیره نبود. اصلاً مجلس جدایی در کار نبود که انتخابی باشد. پدر و مادرم طرز فکر خودشان را داشتند حتی هیچ وقت درباره ی نماز خواندن من و خواهرهایم صحبتی نشده بود و ما مثل یک قانون ثابت، مثل سایر قوانین، در خانه به آن عمل می کردیم. حجاب، موضوعیتی برایم نداشت و هرگز به آن فکر نکرده بودم.

ترم آخر بودم. زیاد واحد نداشتم. هنوز فارغ التحصیل نشده، دلم برای دانشگاه تنگ شده بودم ولی دلم نمی خواست در رشته حسابداری که می خواندم ادامه ی تحصیل بدهم. به دنبال رشته ی محبوب تری بودم که با درونیاتم سازگاری داشته باشد. از سوی دیگر از دانشگاه توقع بیشتری داشتم واحدهایم داشت تمام می شد ولی هنوز چیزی از دانشجویی و دانشگاه دریافت نکرده بودم، چیز بیشتری می خواستم، حاصلی، نتیجه ای که به دنبالش آن همه درس خوانده ودم، انتظار اتفاقی در زندگی ام داشتم که نیفتاده بود و انگار با تمام شدن این چهار سال فرصت یافتنش را از دست می دادم، مرغ سرکنده ای بودم که بی قرار به همه جا سرک می کشیدم تا گم شده ام را بیابم از جهاد دانشگاهی و بسیج و انجمن اسلامی و نهاد رهبری گرفته تا بیرون از دانشگاه در NGO ها و انجمن های خیریه ی دانشجویی ولی هیچ کدام آبی بر آتش بی قراری من نمی ریختند …

یک روز در حیاط دانشگاه به اعلامیه ای برخوردم. مربوط به بزرگداشت آیت ا… بهاء الدینی عارف واصل. مراسم در دانشگاه دیگری برگزار می شد تصمیم گرفتم بروم و راهی شدم. آمفی تئاتر محل مراسم مملو از جمعیت بود. با آنکه پیش از شروع برنامه رسیده بودم، هیچ صندلی خالی ای در سالن و بالکن ها نبود، حتی کف آمفی تئاتر و مابین صندلی ها هم تا جلوی سن، مملو از جمعیت بود. از ازدیاد جمعیت تعجب کردم، آن عقب ها کنار در ایستادم و شاهد برنامه شدم. برنامه با صلوات بر ائمه معصومین و کسب اجازه از محضر آنها آغاز شد و از سخنرانان و اساتید دعوت می شد تا برای صحبت درباره شخصیت آیت ا… بهاءالدینی به روی سن بیایند.

ادامه »

پای ذی الحجه که به تقویم می رسد ؛ حال و احوال آدم یک طوری می شود . بی دل می شود و کبوتر دلش می پرد سمت عرفاتیان . آنوقت با همه ی بی دلی اش انگار صفحه های تقویم را می دود دنبال کتیبه ی  هیئت ! می دود دنبال محرم . خلاصه اینگونه صفحات ذی الحجه گره می خورد به ” وفدیناه بذبح عظیم ” . 
دلی که برای سپیدی عرفات پرکشیده برای حسین تکه تکه می شود و همان دلی که نیست، گاهی می سوزد و می سوزد …
نمیدانم حکمت این دل چیست ! به قدر یک مشت بیشتر نیست اما دنیایی از علاقه ها را با خود می کِشد . سوختنش با هیچ یک از قوانین فیزیکی و شیمیایی جور در نمی آید و لا مذهب وقتی که می سوزد با هیچ طبابتی آرام نمی گیرد . 

جای خالی دل را باید پیوند زد به  ” الذین اذا اصابتهم مصیبه قالوا انا لله و انا الیه راجعون “
انگار درست روزی که آدم بی دل می شود دلدار هم می شود !


خانم صادقی عزیز ؛ مرا در غمی که این روزها چشم هایتان را بارانی کرده شریک بدانید.