با نزدیک شدن به محرم، هیات های عزاداری به سختی مشغول فعالیت برای برپایی هر چه با شکوه تر سوگواری سالار شهیدان هستند، به همین مناسبت جا دارد نگاهی داشته باشیم به نظرات رهبر انقلاب در باب عزاداری اباعبدالله(ع) تا بتوانیم متناسب با منویات ایشان، برنامه ریزی های خودمان را داشته باشیم.


به کوشش ح.الف

جلو رفت. آرام در گوش همسرش گفت: یک امانتی برات گذاشتم لای قرآن؛

زن رفت داخل اتاق خودش، قرآن را با احترام باز کرد. نامه را برداشت. بوسید. یک نامه، خیلی عاشقانه. کوتاه نوشته بود:

« بچه های عاشق امام حسین(ع)، حسینی شهید می شوند.
منِ شهید ولی الله استرآبادی، از اصحاب کربلا، چون مولایم سیدالشهدا، سر از بدنم جدا می شود؛
باید صبور باشید، چون زینب(س) خیلی صبور باش. دیدار در بهشت. تو صبورباش…»

      زیارت دوره مجالی فراهم کرد تا از پنجره ی اتوبوس با شهر مدینه بیشتر آشنا شوم . پارک و فضای سبز کمی داشتند . بیشتر مناطق خشک بود و پر از غذا فروشی . در هر خیابان چندتا غذا فروشی کوچک و بزرگ وجود داشت . فست فود ، ترکی ، لبنانی … اسامی مغازه ها هم خیلی جالب بود . حیف که حوصله نکردم ثبت کنم . این عرب ها به شکل کاملا راحت طلبانه ای واژه ها را بومی می کنند . مثل ما نیستند که فرهنگستان داریم و  کلی کارشناس مدت ها سر یک کلمه بحث می کنند تا بهترین جایگزین را برایش پیدا کنند ، بلکه خیلی راحت و جالب تمام کلمات خارجی را بومی می کنند ، mall را می کنند “مول” ، top ten را می کنند “توپتین” و همین طور . در  فاصله ی  زیادت ها خواندن این اسامی  نیمه عربی نیمه انگلیسی در در و دیوار شهر حسابی  سرگرمم کرده بود .

         سپیدی و آرامش مسجد ذوقبلتین مثل دفعه ی قبل مجذوبم کرد . البته مسجد را کاملا بازسازی کرده اند .  قبلا دو محراب داشته که یکی از آنها سمت بیت المقدس بوده . الان آن را خراب کردند و فقط یک محراب دارد به سمت کعبه که البته ما آن را هم ندیدیم . قسمت خانم ها طبقه ی بالاست و جلوش کاملا بسته است . مثل مسجدهای ایران نیست که حایلش کوتاه باشد و بتوانی سرک بکشی . در کل فقط دلخوش بودیم نزدیک جایی هستیم که پیامبر(ص) نماز خوانده و و آیه ی تغییر قبله نازل شده . وگرنه نه چیزی دیدیم نه در مکان اصلی بودیم .

        از مساجد سبعه هم جز یکی دوتا چیزی باقی نمانده . همه را خراب کرده اند . آنها هم که هست آنقدر شلوغ می شود که نمی توان داخل شد . امسال اجاز ه ی صحبت هم نمی دادند . وسط گیر و دار با شرطه ها و تغییر مکان حاج آقا توانست چندجمله ای درباره ی جنگ خندق که در مکانش بودیم بگوید . مخصوصا جریان مبارزه ی حضرت علی(ع) با عمربن عبدود را گفت . همان چند جمله چسبید .

        از هتل هم نشریه ی زمزم را برداشته بودم هم کتاب آثاراسلامی مکه و مدینه ی آقای جعفریان را . می خواستم مطالب مربوط به مناطقی که می رویم را از هر دو بخوانم . در اتوبوس قبل از رسیدن به هر منطقه تند تند صفحات مربوط به آنجا را می خواندم و نکات مهمش را برای همسفر می گفتم . یکی دوبار هم که تمام نشده بود صبر کردیم آخر از همه پیاده شدیم و مطالب را خواندیم . با اینکه نکات اصلی را حاج آقا می گفت ولی این خواندن هم مثل پیش مطالعه می ماند هم ذهنمان را آماده می کرد هم چیزی جا نمی افتاد .

      بیشتر ذوق من برای زیارت دوره به خاطر مسجد قبا بود . خاطره ی خیلی خیلی خوبی داشتم از آنجا . قبا اولین پایگاه اسلام است . حتی قبل از مسجدالنبی . دفعه ی قبل خیلی مجذوب این مسجد شدم اما فرصت خیلی کم بود . گرچه این سفر هم مثل قبلی فرصتمان بیشتر از یک ربع بیست دقیقه نشد . قبا یکی از سرسبزترین مناطق مدینه است . بیشتر شیعیان هم همین حوالی زندگی می کنند . با اینکه از مدینه دور است ولی در تاریخ آمده که پیامبر(ص) و گاهی فاطمه(س) بعضی روزها در هفته را به اینجا می آمدند و نماز می خواندند . با خودم فکر می کردم فضیلت این مسجد چقدر باید زیاد باشد که رسول خدا با این همه مشغله هفته ای یکی دوبار وقت می گذاشتند و به قبا می آمدند تا نماز بخوانند که خواندم ثواب نماز در این مسجد معادل یک عمره است!  

        هنوز از کوتاه بودن توقف در قبا دلگیر بودیم که به احد رسیدیم  . به نظر من همه ی فایده ی زیارت دوره به مسجد قباست و زیارت شهدای احد . مخصوصا حضرت حمزه که رسول خدا(ص) درباره ی زیارتش فرموده اند : هرکس به زیارت من بیاید و عمویم حمزه را زیارت نکند برمن جفا کرده است .  هوا فوق العاده گرم بود . زیر آن آفتاب داغ ایستاده بودیم و حاج آقا برایمان از مسلمانانی می گفت که ساعت ها زیر همین آفتاب شمشیرها و زره های چندده کیلویی را حمل کرده و می جنگیدند . از شجاعت حمزه گفت و از حنظله ی غسیل الملائکه و از نسیبه که چقدر من شیفته ی این زن شدم . بعد برایمان روضه ی کربلا خواند . خیلی کوتاه بود ولی زیر داغی آفتاب و در آن صحرا چقدر به دل نشست .

بقلم بانو صاد

گاهی تا زانو در شن فرو می‌روم، گاهی تا قوزک پا. عبور من سخت است؛ آنقدر که آشفته می‌شوم. از همه‌چیز بیزار می‌شوم. از خودم، از این شن‌ها، این شن‌های لعنتی…

امام علی عليه السلام از کسی شنيد مذمت دنيا مي کند فرمود: اى نکوهنده دنیا که خود به نیرنگ آن فریفته شده‏اى و به باطلهاى آن دلباخته‏اى، تو خود فریفته دنیائى و آن را نکوهش مى‏کنى؟ تو از دینا شکایت داری یا او باید از تو شکایت کند؟ از کجا و چه وقت دنیا تو را سرگردان نمود؟ کى فریبت داد؟ آیا با پوسیدگى گورهاى پدرانت یا با آرامگاههاى زیر خاک مادرانت؟ 

همانا دنیا سراى راستى است براى کسى که به راستى با آن درآید، و خانه عافیت و سلامتى است براى کسى که به خوبى آن را بفهمد، و خانه بى نیازى و توانگرى است براى کسى که از آن توشه برگیرد، و خانه پند است براى کسى که پند پذیرد، دنیا سجده گاه دوستان خدا و محل نماز فرشتگان الهى است، فرودگاه وحى خدا و جایگاه تجارت دوستان او است، در آن کسب رحمت نموده و بهشت را سود برند.