دیروز مطلبی شنیدم که بسیار فکرم را درگیر کرد.

یکی از نمایندگان آمریکا به وزیر بهداشت ایران گفته: دو نکته باعث نگرانی ما نسبت به شما شده است. یکی رشته های دانشگاهی کاملا مردانه ای که مصوب کرده اید و دوم طرح جمعیتی جدیدی که ایران در پیش گرفته.

داشتم با خودم فکر می کردم یعنی این دو کار اینقدر درست هستند که دشمن را نگران کرده است. 

ظاهرا انگلیس هم بد جور از بعد سخنان رهبری در مورد تغیر روند رشد جمعیت، آتش به جانش افتاده و دارد دق می کند. هی بالا و پایین می پرد که خانمها، اینها می خواهئد خانه نشینتان کنند و سرتان مسلط شوند. آگاه باشید. اما همین انگلستان و آمریکای مدافع حقوق زنان، این قانون را دارند که اگر زنی فاصبه بچه هایش 30 ماه به 30 ماه باشد، حقوق ماهیانه دریافت خواهد کرد!

این زنها خانه نشین نمی شوند؟

واقعیت این است که پیک جمعیتی ایران که دهه شصتی ها هستند، الان در سن باروری قرار دارند و اگر جوانسازی جمعیت در این دوره صورت نگیرد، دیگر نمی شود برای ایران پیر، کاری کرد!

بقلم بانو مشق عشق

وقتی جامعه زیادی سیاسی باشد، ساحت مقدس علم به خطر خواهد افتاد و هر باسواد و بی سوادی دانسته یا نادانسته به تخریب جایگاه رفیع علم خواهد پرداخت آن هم  با پوشش نقد سیاسی!

با گذشت سه دهه از انقلاب عظیم اسلامی ایران، هنوز جامعه ی ما به پختگی لازم فکری نرسیده چرا که برخی از صاحبان رسانه، برای رد سخن علمی عالمی، با انگشت گذاشتن بر نقاط ضعف سیاسی وی، سعی در حذف علمی- سیاسی وی می نمایند و چه ظلمی بزرگ تر از این می توان در حق علم روا داشت؟! با چنین روندی که برخی از رسانه های خودی در پیش گرفته و افکار عمومی جامعه را هدایت میکنند،  به این زودیها شاهد بلوغ صحیح فکری جامعه نخواهیم بود و بعید نیست تنها تا زمانی که قدرت در دست ماست بتوانیم سیاست های جامعه را تبیین و توجیه نماییم در حالی که اگر علم و منطق توجیه گرسیاست های نظام باشد اوضاع به مراتب بهتر از زمانی خواهد بود که تنها با قدرت سعی در حمایت از نظام نماییم.

داشتن گوش شنوا برای شنیدن سخن مخالف، سنت نبوی است چنان که در آیه 61 سوره توبه خداوند مى‏فرماید:« و منهم الذین یؤذون النبى و یقولون هو اذن : منافقان درباره پیغمبر اكرم‏صلى الله علیه وآله وسلم مى‏گفتند «اذن‏» است ‏یعنى فقط گوش است و همه سخنان را مى‏شنود و آن هارا نقض نمیکند. حال چه رسد بحث شنیدن سخن کسی که یقین به مخالف بودنش نداریم!

سیره ی امامان معصوم علیهم السلام نیز چنین بوده که همیشه شنونده ی سخن مخالفان خود بوده با کمک علم و منطق دشمنان را خلع سلاح میکردند.این سیره چنان در بین حضرات معصومین شایع بوده که وقتی یکی ازشاگران امام صادق علیه السلامبا تندی جواب مخالفان را داده بود، همان مخالفان به وی ایراد گرفته بودند که استاد شما صادق علیه السلام مثل شما رفتار نمیکند! بلکه سخنان ما را به دقت تمام گوش میکند چندان که ما تصور میکنیم حق با ماست! سپس در پایان  عالمانه و با احترام  پاسخ قاطعی به ما می دهد.

توجه به آیه ی 18 سوره زمر:«الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ : همان‏هايى كه به سخن گوش فرا مى‏دهند و بهترين آن را پيروى مى‏كنند. اينانند كه خدايشان هدايت كرده و هم اينانند خردمندان» و الگو گرفتن از مشی ائمه علیهم السلام در نحوه ی برخورد با مخالفان باید مورد توجه تمامی اصحاب فکر و اندیشه و رسانه  باشد و سخن کسی را با توجه به جایگاه سیاسی وی نقد نکنند بلکه اصل سخن را شنیده به نقدعلمی و منصفانه ی آن بپردازند.

چرا که با نقد علمیِ صرف، حقیقت جلوه گر خواهد شد و باطل رسوا اما با نقد سیاسی و انگشت گذاشتن بر سوابق سیاسی یا لغزش های سیاسی فرد، جلوی اندیشیدن صحیح جامعه گرفته خواهد شد و چه بسا در بزنگاه ها، فتنه هایی در کشور بپا شود که نتوان مانند فتنه 88 مهارش نمود.

نوشته ی حاضر بی ارتباط به انتقاد اخیر آقای جعفریان نسبت به سخنان اقای پناهیان نیست ولی نوشته ی این پست منحصر در این مسئله نیست. انتخابات ریاست جمهوری در پیش است وهرصاحب قلمی خصوصا صاحبان سایت های پرمخاطب موظف هستند با نگاه علمیِ منصفانه دست به قلم شودند چرا که این قلم مقدس است. نون والقلم و ما یسطرون

فرازی ازنامه ی ۵۳ نهج البلاغه: … با دانشمندان فراوان گفتگو کن و با حکیمان فراوان بحث کن که مایه ی آبادنی و اصلاح شهر ها و برقراری نظم و قانونی است که در گذشته نیز وجود داشت.

بقلم بانو رامیان

 بعدازظهر پنج شنبه بود .ر فته رفته بوی پاییز شدت پیدا می کرد. نسیم سرد گونه ها را کمی می آزرد. مهدی پسربچه تیزهوش ، در حالی که کیف مدرسه ش را روی دوش انداخته بود ، آرام به طرف منزل می رفت. توی راه فکر می کرد ، چی می شد اگه پدرش امسال یک کیف نوبراش می خرید ! اینقدر بچه ها مسخرش نمی کردن!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               آخه اون امسال ، سال سومه که  کیف خواهر بزرگترشو استفاده میکنه  . بچه ها هم که چی بگم  ! بچه ن دیگه.
وقتی رسید منزل ، آرزوش عوض شد. گفت خدایا چی می شد خونه بهتری می داشتیم  ، یک قدری بزرگتر ، راحت تر . دیگه مامانم با مادربزرگم سر تنگی جا با هم دعوا نمی کردن . تو این فکرها بود که در باز شد. آمد توی حیاط کوچک خونشون ، مثل همیشه تمیز ، مرتب ، باغچه خونشون سبزی کاری شده بود . اما دیگه چون هوا سرد شده یواش یواش سبزی ها هم کز کردن – یک دفعه صدای بگومگو ی ما در     با      مادربزرگ   به گوشش رسید ، مادربزرگ می گفت : امشب  ، شب جمعست ، باید اون شمشیر خدابیامرز رو بیاری بکوبی روی دیوار جلوی چشمم . آخه این یادگار همسر مرحومم هست و عروسش در جواب می گفت : آخه الان که جنگ با شمشیر نیست ! مادربزرگ گفت : من این حرف ها حالیم نیست . علما گفتن : هرکس منتظر آقاست ، باید کفن و شمشیرش آماده باشه ، شب جمعه شمشیرشو تیز کنه  شاید روز جمعه روز ظهور باشه !!
شوهر خدابیامرزم تا عمر داشت این کار رو انجام می داد ، حالا از وقتی که مرده شما این یادگارو بردید توی صندوق خونه پنهون کردید ، شما چه جور مسلمون هایی هستید !!مادر هم در جواب می گفت : آخه مادرجون ، قربونت برم ، مبارزه با کافرا تو هر زمون ساز و برگش فرق می کنه . منم می دونم که باید مسلح بشیم خود قرآن گفته : { و اعدوا لهم مااستطعتم من قوة } یعنی هر چی در توانتون هست آماده کنید .سرتون رو درد نیارم ، اونقدر مشغول بحث بودن که نفهمیدن مهدی آمده و دوباره زنگ در خونه زده شد. این بار بابا بود! مهدی خوشحال شد. الان یا دعوا تموم میشه یا  اوضاع بدتر میشه ! این بستگی به حال و حوصله بابا داشت.وقتی بابا از توی حیاط گذشت  به پله جلوی ایوون که رسید متوجه اوضاع شد ( خداروشکر سر حال بود) اول به مادرش سلام گرم و نرمی کرد و گفت : ننه چی شده ؟ چرا اخمت تو همه ؟خوش ندارم بعد این همه خستگی که میام خونه صورتت رو این طوری ببینم. مادربزرگ اخمشو وا کرد و جواب سلام پسرش رو داد بعد بغض کرد و تمام حرف های رد و بدل شده بین خودش با عروسش رو بازگو کرد.پسرش در جواب گفت : آخه ننه ، خدا وقتی مهدی رو به ما داد واسه همین اسمشو مهدی گذاشتیم که به آقا بگیم منتظریم . خوش دارم دایما   نام مهدی توی خونمون برده بشه  - خدا می دونه یکی اسم مهدی رو صدا می زنه دلم چه حالی میشه !! و بعد همگی مادربزرگ و بابا و مامان چشماشون پر اشک شد.
مهدی با خودش فکر کرد ( یعنی اسم من اینقدر تاثیر گزاره ؟ ) یک دفعه یاد حرف معلم دینیشون افتاد.

بقلم سرکار خانم اشراقی از اساتید حوزه علمیه الزهرا نصر

چه تازیانه هایی را خانوم زینب سلام الله علیها بر دل و جان مردم کوفه می کوبند:

«بر ما اشك مى‏ريزيد و شيون مى‏كنيد؟ آرى بگرييد و بسيار هم بگرييد، سوگند به خدا! كه شما به اين گريه ‏ها و

ناله‏ ها سزاواريد. شما آن چنان به ننگ در افتاده‏ ايد و خود را به عيب و عار، آلايش داده‏ ايد كه لكه ننگ آن،

با هيچ آبى هرگز شسته نخواهد شد، چگونه توانيد شست؟ و چگونه توانيد شست؟ و چگونه جبران خواهيد

كرد؟ آن  نازنين جگر گوشه پيغمبر (صلى الله عليه و آله و سلم) را كه با دست شما بر خاك كربلا افتاد و در

خون خويش غلطيد؟

او كانون رسالت، او زعيم قوم و زبان شما، و مشعل راه شما و پناه نيكان شما، و مرجع مصائب و پيش

آمدهاى ناگوار شما، و سيد جوانان اهل بهشت بود، آه چه بزرگ گناهى را مرتكب شده‏ ايد…!»

مقتل مقرم

…………………………………………………………………

می ترسم واقعا می ترسم که نکند …

به کوشش ح.الف