وقتی جامعه زیادی سیاسی باشد، ساحت مقدس علم به خطر خواهد افتاد و هر باسواد و بی سوادی دانسته یا نادانسته به تخریب جایگاه رفیع علم خواهد پرداخت آن هم  با پوشش نقد سیاسی!

با گذشت سه دهه از انقلاب عظیم اسلامی ایران، هنوز جامعه ی ما به پختگی لازم فکری نرسیده چرا که برخی از صاحبان رسانه، برای رد سخن علمی عالمی، با انگشت گذاشتن بر نقاط ضعف سیاسی وی، سعی در حذف علمی- سیاسی وی می نمایند و چه ظلمی بزرگ تر از این می توان در حق علم روا داشت؟! با چنین روندی که برخی از رسانه های خودی در پیش گرفته و افکار عمومی جامعه را هدایت میکنند،  به این زودیها شاهد بلوغ صحیح فکری جامعه نخواهیم بود و بعید نیست تنها تا زمانی که قدرت در دست ماست بتوانیم سیاست های جامعه را تبیین و توجیه نماییم در حالی که اگر علم و منطق توجیه گرسیاست های نظام باشد اوضاع به مراتب بهتر از زمانی خواهد بود که تنها با قدرت سعی در حمایت از نظام نماییم.

داشتن گوش شنوا برای شنیدن سخن مخالف، سنت نبوی است چنان که در آیه 61 سوره توبه خداوند مى‏فرماید:« و منهم الذین یؤذون النبى و یقولون هو اذن : منافقان درباره پیغمبر اكرم‏صلى الله علیه وآله وسلم مى‏گفتند «اذن‏» است ‏یعنى فقط گوش است و همه سخنان را مى‏شنود و آن هارا نقض نمیکند. حال چه رسد بحث شنیدن سخن کسی که یقین به مخالف بودنش نداریم!

سیره ی امامان معصوم علیهم السلام نیز چنین بوده که همیشه شنونده ی سخن مخالفان خود بوده با کمک علم و منطق دشمنان را خلع سلاح میکردند.این سیره چنان در بین حضرات معصومین شایع بوده که وقتی یکی ازشاگران امام صادق علیه السلامبا تندی جواب مخالفان را داده بود، همان مخالفان به وی ایراد گرفته بودند که استاد شما صادق علیه السلام مثل شما رفتار نمیکند! بلکه سخنان ما را به دقت تمام گوش میکند چندان که ما تصور میکنیم حق با ماست! سپس در پایان  عالمانه و با احترام  پاسخ قاطعی به ما می دهد.

توجه به آیه ی 18 سوره زمر:«الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ : همان‏هايى كه به سخن گوش فرا مى‏دهند و بهترين آن را پيروى مى‏كنند. اينانند كه خدايشان هدايت كرده و هم اينانند خردمندان» و الگو گرفتن از مشی ائمه علیهم السلام در نحوه ی برخورد با مخالفان باید مورد توجه تمامی اصحاب فکر و اندیشه و رسانه  باشد و سخن کسی را با توجه به جایگاه سیاسی وی نقد نکنند بلکه اصل سخن را شنیده به نقدعلمی و منصفانه ی آن بپردازند.

چرا که با نقد علمیِ صرف، حقیقت جلوه گر خواهد شد و باطل رسوا اما با نقد سیاسی و انگشت گذاشتن بر سوابق سیاسی یا لغزش های سیاسی فرد، جلوی اندیشیدن صحیح جامعه گرفته خواهد شد و چه بسا در بزنگاه ها، فتنه هایی در کشور بپا شود که نتوان مانند فتنه 88 مهارش نمود.

نوشته ی حاضر بی ارتباط به انتقاد اخیر آقای جعفریان نسبت به سخنان اقای پناهیان نیست ولی نوشته ی این پست منحصر در این مسئله نیست. انتخابات ریاست جمهوری در پیش است وهرصاحب قلمی خصوصا صاحبان سایت های پرمخاطب موظف هستند با نگاه علمیِ منصفانه دست به قلم شودند چرا که این قلم مقدس است. نون والقلم و ما یسطرون

فرازی ازنامه ی ۵۳ نهج البلاغه: … با دانشمندان فراوان گفتگو کن و با حکیمان فراوان بحث کن که مایه ی آبادنی و اصلاح شهر ها و برقراری نظم و قانونی است که در گذشته نیز وجود داشت.

بقلم بانو رامیان