به نام خدا                                                                 

السلام عليك يا رقيه (س) بنت الحسين (ع)                                                                                                      

نام حضرت رقيه آمد ، از كجا آغاز كنم؟از مستنداتي كه شهيد مطهري آورد و ثابت كرد كه كودكي با اين نام و ويژگي ها در كاروان امام حسين (ع) نبوده است؟و تنها دختر كاروان حضرت سكينه بوده اما به سن و سالي ديگر . يا استناد كنم به دلايلي  در طول سال هاي پس از شهيد مطهري كه وجود اين دخترك معصوم را در واقعه ي كربلا اثبات مي كند؟وقعه اي كه در منتهي الامال و … ساير منابع تاريخي آمده و از ظلمي كه بر اين دختر  رفته سخن رانده كه چگونه در برابر بي تابي هاي او براي پدرش سر پدر را بر دامان او انداختند و كودك بي گناه از فرط درك داغ اين مصيبت جان به جان آفرين تسليم كرد ….                                                      

نه ،اصل حرف بر سر چيز ديگري است ، حرف بر سر آه مظلوم است… از آن زمان كه آه هابيل بر آسمان رفت و بعد مظلوماني كه در طول اعصار در جنگ ها و جنايت هاي ناجوانمردانه مورد ظلم واقع شده اند  همه و همه در اين مصداق مي گنجند ، كه در نقطه ي عطف آنها  حضرت سيد الشهدا (ع) بوده اند كه داستان سرايي براي همه ي مظلومان عالم با ذكر مصيبت ايشان همراه مي شود وكسي نمي داند چرا؟! كه در مقام و جايگاهي كه داشت و ظلمي كه بر ايشان رفت ،مظلوميتي يگانه بر جا ماند.و امروز هر كه مي خواهد مظلوميتش را جاودانه كند و به گوش جهانيان برساند ،بايد آن را با معيار هاي كربلا بسنجد و نام خود را پس از سيد الشهدا (ع) بياورد تا ماندگار شود

                  زمان در بطن خود طنين حوادثي را كه رخ مي دهد نگاه مي دارد و آنها كه به نواي آن دل مي دهند اين صدا را از عمق تاريخ مي شنوند … آه مظلومان تا بر سر آن ظلم كننده باز نگردد آرام نمي گيرد و تنها اين بازگشت در دست تقدير الهي مي چرخد تا زمانش برسد. حال دخترك كوچك معصومي كه به  حربه ي عاشق پدر بودن به شهادت مي رسد و او را به خاطر عشقش آزار مي دهند ، آهي سخت و طولاني – به طول عمر تمام كودكان زمين – سر داده است كه هنوز پس از عبور سال ها و شبهه هاي بودن ونبودنش پرده ي اشك بر چشمان هر شنونده اي مي كشد و نا خود آگاه مي گويد يا رقيه (س)……                           

بهاره بهنام نيا

چندبار چشم هایش را برهم فشرد تا مطمئن شود که خواب نیست . خود را سوار بر اسب در بین لشکریانی به صف شده یافت که همگان لباس رزم پوشیده بودند . رو کرد به فرد کنار دستی اش تا بپرسد اینجا کجاست و آن ها اینجا چه می کنند . از چهره مرد ترسید. او گفت : « حواست نیست جوانک ؟ یا من را به بازی گرفته ای ؟ فراموش کرده ای که سرباز سپاه عمرسعدی ؟!» از آنچه شنیده بود بر خود لرزید . به سختی آب دهانش را فرو داد و پرسید: « نام این سرزمین چیست ؟! » مرد بی آنکه دیگر نگاهش کند با بیتفاوتی گفت : « نینوا »

صدای تپش های قلبش را به وضوح میشنید وحشت کرده بود. گویی هذیان میگفت : «من اینجا چه میکنم ؟! من سرباز عمرسعد شده ام که هر روز در زیارت عاشورا لعنش میکنم ؟! من منتظر ِ امامم هستم نه در صف قاتلین او… من امام را … امامم… خاک بر سر شدم امروز عاشوراست… اربابم کجاست؟!… » هق هق گریه امانش را بریده بود که همان مرد بغل دستی به پهلویش کوبید « چه مرگت شده مثل مادر مرده ها ضجه میزنی ؟! بگذار بشنوم که چه می گوید»

گردن کشید که ببیند مرد از چه حرف میزند . از سپاه رو به رو ، مردی آمده بود و خطبه می خواند. اشکش بند آمد و مبهوت نگاه میکرد به مردی که یقین داشت حسین ابن علی ست و اربابش. انگار صحبت هایی را از دست داده بود گوش تیز کرد تا بهتر بشنود .

امام علیه السلام فرمود: « آیا در این نیز تردید دارید که من پسر دختر پیغمبر شما هستم؟ به خدا در میان مشرق و مغرب پسر دختر پیامبری جز من نیست؛ چه در میان شما و چه در میان غیر شما وای بر شما! آیا کسی از شما را کشته ام تا خون او را از من بخواهید؟ یا مالی از شما برده ام؟ یا قصاص جراحتی از من می خواهید؟»

به وضوح دید که صدایی از اطرافیانش در نمیاید و حتی عده ای سر به زیر انداخته اند  .

آن گاه امام فریاد زد: « ای « شبت بن ربعی » و ای « حجار بن الجبر » و ای « قیس بن اشعث » و ای « یزید بن حارث » آیا شما به من ننوشتید که میوه ها رسیده است و باغها سرسبز شده است و با لشگری آماده برای یاری تو وارد خواهیم شد؟ »

مردی کمی آن طرف تر از جایی که او بود صدا بلند کرد که : « ما نمی دانیم تو چه می گویی ولی به حکم پسر عمویت « عبیدالله » تن در ده؛ زیرا ایشان جز چیزی که تو دوست داری درباره تو انجام نخواهند داد.»

امام حسین فرمود: « نه به خدا، نه دست خواری به شما خواهم داد و نه مانند بندگان فرار خواهم کرد. ای بندگان خدا من به پروردگار خود و پرودگار شما پناه می برم از این که آزاری به من برسانید» (سوره دخان، آیه 20) به پروردگار خود و پروردگار شما پناه می برم از هر سرکش که به روز جزا ایمان نیاورد. »

آن گاه شتر خویش را خواباند و به « عقبه بن سمعان » دستور داد آن را دور کند.

صدای امام حلاوتی در جانش انداخته بود . گر گرفته بود از خجالت. داشت مرور میکرد که چرا در سپاه عمرسعد است . در حال خودش بود که جنب و جوش اطرافیان توجهش را جلب کرد . داشتند حمله میکردند سمت میدان . دنبال راه ِ گریزی بود . باید به یاری امام میشتافت سریع برگشت تا راهی بیاید که …

***

محکم به کسی برخورد کرد :« هوی عمو… چته ؟ چرا یهو میپیچی ؟! » گنگ تر از این ها بود که بتواند پاسخی به او بدهد.مبهوت تصاویری بود که دیده بود. نمیدانست کجاست . رفت کمی جلوتر روی نیمکتی نشست . در خیابان ِ شلوغی بود که ماشین ها و آدم های زیادی در رفت آمد بودند . سرش را بلند کرد . تابلوی خیابان را دید . نوشته بود : « ولی ِ عصر »

گریه امانش نداد …

.

.

.

| کل یوم عاشوراء و کل ارض کربلاء

بقلم زهرا بانو

میان شلوغی‌های اول هفته و مهمان‌داری و کلنجارها و کج‌خلقیهای خودم زنگ زدم به سامانه اشتراک محصولات فرهنگی(سام)که برایم یک کتاب بیاورد. خانم خوش‌اخلاق و خوش‌برخوردی گوشی را برداشت و سفارش گرفت و گفت که ساعت توزیع کتابشان هم سه تا هفت بعد از ظهر است. بخاطر مهمانِ بعد از ظهرم مجبور بودم یکی دو ساعت زودتر خانه باشم. ساعت دو و نیم رسیدم خانه و پیکِ سامانه سام ساعت سه و نیم کتاب را آورد. بساط مهمانی را آماده کرده بودم. چای را دم کردم و نشستم روی کاناپه کنار هال. کتاب را باز کردم و شروع به خواندن کردم. یک ساعت و نیم گذشته بود و من بدون آنکه سرم را بلند کنم و متوجه زمان باشم صد و چند صفحه از کتاب را خوانده بودم. مهمانم دیر کرده بود. توی دلم دعا می‌کردم که دیرتر بیاید تا بشود صفحات بیشتری از کتاب را بخوانم. حالا بماند که مهمان هم رسید و بقیه کتاب ماند برای آخر شب. اما بهرحال همان شب اول، خواندنش را تمام کردم.

دختر شینا قصه‌ي همسر یکی از سرداران دفاع مقدس است. خاطرات قدم‌خیر محمدی‌کنعان همسر حاج ستار ابراهیمی‌هژير. خاطره‌نگار کتاب بهناز ضرابی‌زاده است. کتاب را انتشارات سوره‌مهر چاپ کرده است. از اسم کتاب می‌شود حدس زد که قهرمان این قصه باید یک زن باشد. زنی بنام «دختر شینا». ضرابی‌زاده در مقدمه کتاب از خودش و عزمی که برای نوشتن خاطرات این زن داشته است می‌گوید. از چگونگی خاطره نگاریش. مقدمه را آنقدر خوب نوشته که اگر کتاب را بی مقدمه‌اش بخوانی حتما چیزهای زیادی را از دست داده‌ای. مقدمه خیلی بیشتر راغبت می‌کند به خواندن کتاب. اما به سطرهای پایانی مقدمه که نزدیک می‌شوی دلت هری می‌ریزد پایین. ته دلت خالی می‌شود وقتی می‌فهمی قهرمان قصه‌ات -همین زن که قرار است خاطراتش را بخوانی- تقریبا سه سال قبل درگذشته است. بغضت می‌گیرد. انگار انتظار داشتی این زن زنده باشد حالا که قرار است قصه اش را بخوانی .

نامش آمنه بود . مادر لقبش را سکینه گذاشت  . یعنی دریای وقار و آرامش . تمام عمرش سکینه بود. همان طور که مادرش همان اول  فهمید . سکینه دختر رباب بود . خواهر علی اصغر…

 آمده بودند خواسگاری سکینه . پاسخ حسین(ع) منفی بود . گفته بود : دخترم دائم محو در جمال ازلی است . ایامش هم غرق عبادت و راز و نیاز با خداست … با افتخار گفته بود .

انگار دنیا روی سرش آوار شده باشد . چشم هایش سیاه تاریکی می رفت . بابا راهی میدان بود و از او جز گریه هیچ کار دیگری ساخته نبود . حسین(ع) همان موقع این شعر را برای سکینه و چشم های خیسش گفت : سکینه ی خوبم ! بهترین زنان ! بعد از مرگم گریه هایت زیاد خواهد شد . حالا که جان در بدن دارم  دلم را با اشک هایت مسوزان …

اسب آمده بود  اسب بی سوار آمده بود و طاقت اصرارهای دختری را نداشت که میان ضجه هایش  مدام میگفت : برگرد پدرم را بیاور . تنها راهایش نکن . برگرد پدرم را از میان دشمنان بیاور.  آنها مجروحش میکنند . برگرد…

آنقدر گفت تا از هوش رفت . وقتی به هوش  آمد دیگر اصرار نکرد .  فقط  نزدیک تر شد . آرام ، جوری که بقیه نشنوند پرسید : اسب بابا ! پدرم را آب دادند یا لب تشنه …؟

ده روز کربلا تمام شده بود . حالا دیگر داشتند می رفتند . نه! داشتند می بردنشان . کاروان اسرا کنار قتلگاه رسید . دیگر تحمل سکینه تمام شده بود . خودش را بر پیکر خونین پدرانداخت و انقدر گریه کرد که دوست و دشمن به گریه افتادند . وقتی به زور از پدر جدایش کردند گفت : خودم از گلوی بریده شنیدم که می گفت :

شیعتی ما ان شربتم ماء عذبٍ فاذکرونی                                                                                 او سمعتم بغریبٍ او شهیدٍ فاندبونی  

شیعیان من! هر زمان که آب گوارایی نوشیدید، مرا یادکنید  و اگر سرگذشت غریب و شهیدی را شنیدید، بر من بگریید!

مقصد سفرش بیت المقدس بود و حالا به نزدیکی های شام رسیده بود . سهل بن ساعد انصاری بود از اصحاب رسول خدا .  صدای جشن و سرور را که شنید جویای علتش شد . عید خاصی بود ؟ گفتند نه! سر حسین است که از عراق برای یزید هدیه آورده اند . ماتش برد . جلوتر رفت . سر پیامبر را دید که لابه لای پرچم های برافراخته بر نیزه است .  پیامبری که دیدنش همه ی افتخار زندگی او بود و حالا این سر..

پیرمرد مانده بود چه کند . به طرف بانوانی رفت که سوار شترهای بدون پوشش بودند . به اولین زد که رسید خودش را معرفی کرد . پرسید کاری هست که بتواند برایشا انجام دهد . بانوی سوار بر شتر فقط گفت : به حامل سر بگو جلوتر حرکت کند تا چشم مردم به حرم پیامبر نیفتد !            چقدر باوقار بود . چقدر آرام بود . نامش را پرسید . گفت : سکینه ام ، دختر حسین.

شب های شام بود . شب های سخت و طولانی شام . خواب بانو را دید . خواب فاطمه(س) را . به دامنش آویخت . تمام روزهای گذشته را در اغوشش گریست . داشت دردودل می کرد . شکایت می کرد . برای چشم های مهربان مادربزرگی که هیچ وقت ندیده بود تعریف می کرد که چه شد ، چه کردند …تا گفت پدرم را کش… دل بانو لرزید . گفت  سکینه جان دیگر نگو . قلبم را پاره کردی . این پیراهن پدرت است . نگهش داشته ام تا زمانی که خدا را ملاقات کنم !

از خواب پرید . شب های شام بود . شب های سخت و طولانی شام . خواب شیرینی بود .  انگار دلش کمی سبک شده بود .

بقلم بانو صاد