يکي از نيازهاي اساسي انسان، شاد زيستن است؛ زيرا انسان متعادل، خود و جامعة خود را در پرتو آن مي‌سازد؛ از اينرو،همه به دنبال شادي‌اند.

البته اگر ما به اطراف خود بنگريم، صحنه‌هايي از غم و شادي را به وضوح مشاهده خواهيم كرد كه هر كدام در جاي خود لازمة زندگي بشر است.

بهار طرب‌انگيز، آبشارهاي زيبا، گل هاي رنگارنگ، سرخي طلوع خورشيد، صبح زيبا، نغمه‌خواني پرندگان قشنگ ،رويش گياهان و از طرف ديگر؛ فصل خزان و برگ‌ريزان، لحظه غروب خورشيد، پژمرده شدن گلها و ريزش شكوفه‌ها، بيماري و مرگ، تنگدستي و حوادث تلخ، دو روي سكه زندگي انسان را تشكيل مي‌دهند. گاهي غم و زماني شادي به سراغ انسان مي‌آيد؛ اما او فطرتاً از غم گريزان و به شادي متمايل است. در اين ميان جواني كه به مرحلة شكفتگي، پويايي و نشاط دوران بلوغ پا نهاده؛ بيش از ديگران به شادي مي‌انديشد و آن را با خود‌آرايي و… ظاهر مي‌سازد.

اين حق جوان است كه در جامعه شاد باشد و از زندگي خود لذت مشروع ببرد.

قطعاً اسلام كه ديني فطري و تأمين كننده صلاح دنيا و آخرت انسان است، مخالف شادي نيست؛ بلكه حامي و پشتيبان آن نيز مي‌باشد.

اسلام دين شادي و حلاوت و نشاط است؛ اما شادي آميخته با فساد را تجويز نمي‌كند و براي مسلمانان سبك‌سري هرزگي و توهين را به بهانه شادي روا نمي‌دارد.

دين اسلام وراي توصيه به بهره‌گيري از شادي هاي مشروع؛ انسان را به شناخت و انس با شادي هاي معنوي عميق، تعالي‌بخش و همراه با احساس مداوم زيبايي دعوت مي‌كند و رهنمود نويني از شادابي پايدار را به او ارائه مي‌كند. خداوند مي‌فرمايد: در رأس همه عوامل شادي و نشاط، ايمان به خدا و تقواي الهي است و در سايه دين است كه شادي واقعي بدست مي‌آيد.

يكي از راه هاي به دست آوردن شادي و نشاط پايدار معنوي استفاده از رهنمودهاي دين در كم كردن وابستگي به دنيا و آرزوهاي دور و دراز در رسيدن به مظاهر دنيا بوده و توصيه به زهد و قانع بودن است ،زيرا هر چه وابستگي انسان به مظاهر دنيا و مال و منال و لذتهاي گذرا بيشتر باشد، غم و افسردگي بيشتر را به دنبال خواهد داشت.

افرادي كه دنبال هيجانات موقت و انحرافي، مانند استعمال مواد مخدّر و مشروبات الكلي و داروهايي كه به انسان احساس خوشي موقتي مي‌دهند، هستند؛ بايد به انتظار از دست دادن هميشگي شادي ونشاط باشند.

از اين جهت اسلام براي شادابي ونشاط هميشگي؛ توجه به معنويات و بهره‌گيري از درياي معارف قرآن و معصومان را توصيه مي‌كند و انسان را با نويد ابدي بودن و فنا‌نا‌پذيري و وجود سراي ديگر كه در آن همه زيبايي ها و شادي ها در كامل ترين شكل وجود دارند، دعوت به شادي و نشاط هميشگي مي‌كند و اين شادي و نشاط كه از عمق وجود انسان برمي‌خيزد، بهتر از هر شادماني و نشاطي است كه سطحي و ناپايدار است.

س.زراعت پیشه

دلیل طرف این بود: اگر ما مذهبی ها در جمع های خودمان خوب بپوششم و از تمام جهات به اصطلاح با کلاس باشیم، حرفمان در غیر مذهبی ها بیشتر تاثیرخواهد گذاشت و … منکر این نبوده و نیستم که ظاهر آراسته و زیبای قشر مذهبی عاملی برای جذب افراد غافل ازدین است، ولی با این نگاه  که «ظاهر» گزینه اول و آخر جذب است مخالفم چرا که عملکرد و رفتار صحیح به مراتب تاثیر گذارتر و ماندگارتر از فقط «ظاهر» است. 

امروزه برخی مجالس ختم و سفره های نذری زنان مذهبی جولانگاه شیطان شده، به جای این که یاد خدا و کنترل اعمال و رفتار، تاثیرگذارترین قسمت مجالس مذهبی زنانه باشد، نوع پوشش و آرایش زنان و سفره آرایی و تجملات مجلس بر افکار حاضرین تاثیر گذار است.

کاش این مجالس به همان سبک قدیم بر گذار می شد تا حداقل مباحث معرفتی دین به گوش زنان بیشتر می خورد. اما با دلیل فریبنده ی گفته شده در بالا، کمتر اثری از معارف دینی در مجالس مذهبی زنان دیده می شود و در عوض تا دلتان بخواهد مذهبی ها هم رنگ و بوی زرق و برق دنیا را گرفته اند. اعوذ بالله ان اکون منهن!

پ.ن1: هرچند انتخاب اول من در شهرهای ایران، تبریز است اما گویا تشریفات بیش از حد و اندازه ی بعضی تبریزی ها نهایت ندارد! آخه چرا منو تو این موقعیت قرار میدید؟!!

پ.ن2: در دوران مجردی همیشه دغدغه این را داشتم که مبادا قوم شوهر آینده ما اهل تشریفات و مجالس اینچنینی باشند و ما را وادار به شرکت در مجالس خودنمابندونی نمایند! که اگر اهلش بودند ماهمان اول یک دعوای تن به تن برگزار میکردیم! اما خداوند خیر دهد به این خانواده ی محترم که اهل این بازی ها نیستند وهمیشه  بودن در کنارشان برایم آرامش بخش بوده است .منت خدای راعزوجل …

فرازی از خطبه ۱۹۳ مشهور به خطبه همام: «… اما پرهیزکاران! در دنیا دارای فضیلتهای برترند.سخنانشان راست پوشش آن ها میانه روی و راه رفتنشان با تواضع و فروتنی است. چشم های خود را بر آن چه خدا حرام کرده می پوشانند و گوش های خود را وقف دانش سودمند کرده اند و در روزگار سختی و گشایش حالشان یکسان است…»

بقلم بانو رامیان

                                                                                                                                   
صداي پا مي آيد ،صداي گام هاي بلند و پيوسته، صداي پاي يك نفر و دو نفرنيست ، گو اينكه لشكري يا فوجي از آدم ها به حركت در آمده اند .                                                                                                                                            صداي پا مي آيد ،صداي گام هاي يكريز و هما هنگ ،صداي پاي رود خانه اي  است ،رود خانه اي جوشان و پر خروش ،از دل كدام كوه جوشيده ؟، بي خبرم ،از ميان كدام دشت سيراب جاري شده نمي دانم  ، اما مي دانم كه به سوي در يا مي رود..

. كاروان ها به راه افتاده اند و چند روز ديگر اربعين است .چهل روز از واقعه ي عاشورا در سرزمين كربلا مي گذرد، چهل روز از نبا عظيم . ديگر، پيكرهاي چهل پاره ي شهدا در خاك آرام گرفته اند…. حسين (ع) به ظن پليد سياه دلان تمام شد اما ندانستند و هنوز هم نمي دانند كه او نقطه ي عطف ايمان ، پيش از خود و پس از خود است .پس از حسين (ع) بود كه غيبت آغاز گشت و به تدريج امامان در در پرده ي پنهاني نشستند و بر گستره ي امامت وولايتشان ،سر سپردگي  خونين حسين(ع) است كه مي درخشد و پيش از حسين (ع) نيز در ظلم هاي هماره اي كه بر اين خاندان رفت ، هيهات من الذله حسين است كه به خونخواهي تمامي آن ها  بر خاسته …چنين است كه تا به امروز ، هر كه از مظلوم سخن رانده ، بي نام حسين نبوده و همين نيروي محركه ي عظيم سيل عاشقان را در اربعين حسيني (ع) روان ساخته است….                                                                                                   

چهل روز است كه بار امانت از دوش حسين (ع) برداشته شده و برشانه هاي ستبر و مردانه ي شير زن عالم ، زينب كبري (س) نهاده شده است.براي همه ي آدم ها در همه ي زمان ها برخي ارزش ها ثابت  اند،خوبي ها خوبند و بدي ها بد، از همين دست،هيچ عقل سليمي ظلم بر زن را بر نمي تابد چه رسد كه اين زن ، دختر بهترين مخلوقات عالم باشد و وا عجبا كه كه مردمان سده ي شصت هجري اين ظلم را ديدند و دم بر نياوردند! اين خواست خدا بود كه امانت روز عاشورا بر دوش يك زن قرار گيرد و رسالت رساندن اين پيام با زينب باشد،زن وجه آفرينش زندگي است و چون ريشه ي اين كلمه نيز به زند گي و زنده بودن باز مي گردد ، طنين جاودانگي و آفرينش را از اين رو با خود انعكاس مي دهد و از آنجا كه پيام عاشورا ، راز حيات و زندگي براي بشر است پيامبر آن نيز بايد از همين جنس باشد (1)اين گونه بود كه زينب پرچم دار اين قافله شد و تقدير بر آن شد كه او كاروان عاشورا را تا به امروز كاروان سالاري كند!                                                                                         

    اگر نبود خون حسين ، خور شيد سرد مي شد و ديگر در آسمان جاودانه ي شب نشاني از نور باقي نمي ماند ، حسين سر چشمه ي نور است (2) اربعين در پيش …چله ي چله نشينان  عالم از ازل تا ابد مي رسد و ممستحب است در اين  روز عاشقانش به زيارتش بشتابند، استحباب آن از چه روست؟…..آنان كه وراي سنت ها و عادات خفته به شريعت روي مي آورند خوب مي دانند كه تفاوت وجوب و استحباب چيست ؟درك كرده اند كه انجام واجبات وظيفه است و تكليف. تكليف را بايد انجام داد ،گاه با اشتياق و گاه  از سر عادت اما مستحب، فرق دارد ،همان طور كه در دل  حروف اين كلمه حب نهفته است (3) در كنه عملش نيز حبي خاص خفته!…شاگردان خوب هميشه براي معلمان خود كارهاي مستحبي انجام مي دهند و به قول خودمان ، شيرين عسل مي شوند . تكاليف را كه همه شاگردان خوب وبد و متوسط  انجام مي دهند، اما آنها  هستند كه درس را جلو جلو مي خوانند و اضافه هم انجام مي دهند ، براي اين خود شيريني ها يك دليل دارند آن عشق است .لذتي كه در انجام مستحبات است از همين سنخ است ودر هيچ كار واجبي پيدا نميشود.

در اربعين ، مشتاقان را به كربلا دعوت مي كنند ،آنها كه حسرت ياري حسين(ع) را در اعصار و قرون پس از آن به دوش مي كشند و شعله ي اين عشق بي تابشان مي كند . آنها كه پرچم حسين را يافته اند و نمي خواهند بر زمين بماند، هروله كنان و مويه كشان ، پاي برهنه و سراسيمه به كربلا مي شتابندو فقط خودشان مي دانند كه معجزه ي عشق با آنان چه كرده  ؟

حسين عاشورا را آفريد تا نقطه عطف عالم در تشخيص حق و باطل باشدو اين گونه است كه هر صبح ، از طلوع خورشيد تا وقتي كه سايه ها به اندازه ي صاحبان خود مي شوند- نه كمتر و نه بيشتر-يعني ظهر،مردم ،فرصت دارند تا ببينند كه امروز در لشگر حسين(ع) خواهند بود يا در لشگر يزيد؟! و از همين جاست كه سخن كل يوم عاشورا و كل يوم كرب و بلا تجلي مي يابد.(4)……

در فكر سوال كودكي از معلم خود هستم كه پرسيد ” آيا متضاد زندگي كردن مرگ است؟” و معلمش پاسخ داد كه متضاد زندگي كردن زندگي نكردن است و مرگ همراه هميشگي زندگي است…! و اين همراه هميشگي وقتي نمايان مي شود كه همراه اولش ديگر نيست اما او جلوه ي ديگر هموست كه نمايان شده و براستي مرگ هر كس نمايانگر زندگي اوست و از جنس هر مرگ مي توان به جنس آن زندگي پي برد و ما كه ادعاي زندگي حسيني داريم بايد ديد كه آيا مرگمان بر اين ادعا صحه مي گذارد يا نه؟……..

بهاره بهنام نيا 10/10/91

(1)برگرفته از مجموعه سخنراني هاي دهه ي محرم 1390 ، استاد علي معلم دامغاني ،مهديه رسالت تهران

(2)سيد مرتضي آويني ، فتح خون،صفحه ي 27

(3) مستحب از ريشه ي حبب در باب استفعال           

(4) از منبع شماره ي (1)

                                        

بسم الله الرحمن الرحیم

یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی

در آستانه اربعین سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام، روح شیدا و بی قرار فقیه عارف و مجاهد سالک حضرت آیة الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی به ملکوت اعلی پیوست. این مرجع عظیم الشأن که از برجسته ترین شاگردان مکتب فقهی، عرفانی و فلسفی امام خمینی (قدس سره الشریف) بود عمری را به تدریس و تربیت و تهذیب نفوس گذراند، و اهتمام تمام به اقامه عزای خامس آل عبا و تبیین معارف اسلامی و سلوک عاشورایی داشت و تقدیر چنان شد که در همین ایام نیز در جوار رحمت بی انتهای الهی عزادار فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم باشد؛ «یوم علی آل الرسول عظیم».

این مصیبت بزرگ را به محضر مقدس حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه، مقام معظم رهبری، مراجع عظام تقلید، حوزه‌های علمیه، شاگردان و ارادتمندان ایشان و همه امت مسلمان تسلیت گفته و علوّ درجات معظم له را مسئلت می‌نماییم.

تشییع پیکر آیت‌الله تهرانی در روز اربعین

حجت الاسلام جمارانی، از اعضای دفتر آیت الله تهرانی اعلام کرد: مراسم تشییع حضرت آیت‌الله تهرانی فردا صبح همزمان با روز اربعین برگزار خواهد شد.

جمارانی گفت: درگذشت آیت الله تهرانی یک روز قبل از اربعین، نشان می دهد که روز درگذشت آیت آلله اتفاقی نبوده است و این نشانه ای بر پایان یک عمر مجاهدت در راه خداست.

آیت‌‌الله‌‌ حاج‌‌آقا مجتبی تهرانی از مراجع عظام تقلید و از شاگردان مبرّز مکتب فقهی، اصولی، فلسفی، اخلاقی و عرفانی امام خمینی(رضوان‌‌الله‌‌تعالی‌‌علیه) بود و بیش از 30 سال کرسی دروس اسلامی ایشان در حوزه‌ علمیه‌‌ تهران، طلاب و فضلای اُمّ‌‌القرای جهان اسلام را سیراب ساخت.

ایشان از سال 1380 هـ.ش در بیانات ایّام دهه‌‌ اوّل محرّم‌‌الحرام و دهه‌‌ آخر ماه صفر خود، به تشریح ابعاد گوناگونی از قیام و انقلاب حضرت سیّدالشّهداء پرداختند که مورد توجه بسیاری از جوانان و نیز مردم تهران قرار گرفت.

در محرم امسال نیز به رسم سالهای گذشته طی اطلاعیه از دفتر آیت الله مجتبی تهرانی، به برپایی سخنرانی ایشان پیرامون نهضت عاشورا خبر داده شد اما به علت کسالتی که برای ایشان پیش آمد، امکان حضور فراهم نشد و فقط سه شب نخست از دهه اول محرم را به سخنرانی پرداختند و در ادامه دهه به دلیل تب و کسالت سخنرانی ایشان ادامه نیافت.