پولی نداشت..

تنها 2 تومن در بساط داشت که عملا هیچ هدیه درخوری با آن

قابل خریداری نبود.. آیات قرآن خاطرش بود که چطور می شود

یک چیز را بی زحمت هفتاد برابر کرد و از خدا رشوه گرفت…

رفت و آن 2 تومن را به عنوان صدقه برای فقراء داد و جلوی برگه ای

که اسم انفاق کننده را پرسیده بود نام «مادرش» را نوشت…

و  آن قبض هدیه روز مادرش بود…

بیشتر از آنکه به فکر این باشیم که برای «حضرت مادر» چه بخریم به این

بیاندیشیم که تا به حال برایش چه کردیم یا چه باید بکنیم؟

‌پیرمرد گل‌فروش صبح به صبح گاریِ کوچک‌اش را می‌کارد سرِ کوچه‌مان، گلدان‌ها را یکی‌یکی می‌چیند کنارِ پیاده‌رو، آرام آن گوشه، می‌نشیند. گل‌ها را خوب می‌شناسد. گلدان‌هایش همیشه تر و تازه است. ظهرها همان گوشه، لقمه‌ای نان می‌خورد. بعدازظهرها یک کارتن مقوایی پهن می‌کند روی سکوی کوچک جلوی سوپرمارکت، بقچه‌اش را می‌گذارد زیر سرش و همان‌جا دراز می‌کشد. یک‌ساعتی بعد غروب هم بساطش را جمع می‌کند و می‌رود. پیرمردِ گل‌فروش، یک حالِ درویشی و خرسندیِ^* خوبی دارد که غبطه‌‌اش را می‌خورم. 
پیرمرد با بهار می‌آید، اردیبهشت که تمام بشود رفته است… امسال هم طاقت نمی‌آورم و این استدلال اسباب‌کشیِ زودهنگام و رخت‌بربستن از این‌جا، مانع خریدم از پیرمرد نمی‌شود، می‌دانم. کاش می‌شد به جای گلدان، آن حالِ خوبش را می‌خریدم. 

* در این بازار اگر سودیست با درویشِ خرسند است/ خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

پ.ن: بوی اردیبهشت 
بوی جوی مولیان
یادِ یار مهربان


بقلم بانو روستا

گفتیم تا روز زن از راه نرسیده به استقبالش برویم و در چند پست کوتاه به جای خانم ها به آقایان محترم عرض بنماییم که برای داشتن همسر شاداب و آرام می شود کارهای کوچکی کرد که نتایج بزرگی به دنبال دارد.زیاده غصه نخورید که اگر عمری بود به خانم ها هم خواهیم گفت انشالله.
 
به خانم ها زیاد محبت کنید.اگر فکر می کنید خیلی هم آدم با محبتی هستید ولی همسر شما از آرامش لازم در این زمینه برخوردار نیست لطفا در محبت خود غلو بفرمایید.کمی زیاده روی در محبت به زن ها _اعم از مادر یا همسر _ اصلا ضرری ندارد .گاهی وقت ها ظرفیت محبت آن ها بیش از ابراز محبت شماست.پس در این کار کم فروشی نکنید …نتیجه ی خوبی خواهد داشت به لطف خداوند مهربان.
 

به نام خداوند بخشاینده مهربان

دوباره توفیق و باب الجواد و من و امام رئوف…

سلام که میدادم باد امان نمیداد، چادرم را محکم در دستانم گرفته بودم که هوس پرواز به سرش نزند…

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا… رضا که میگویی دلم میریزد…چقدر سخت است رسیدن به این مقام…

صحن آزادی را با قدم هایی سریع پشت سر میگذاشتم که آسمان شروع به گریستن کرد. علت گریستن را نمیدانستم.

حالا باد اشکهایش را می آورد و توی صورتم میپاشید…

به صحن گوهرشاد رسیدم .درست روبروی گنبد طلایی… چادرم را محکم گرفته بودم که از دلم غافل شدم… چشم هایم را بستم…

صدای بال فرشته ها را میشود شنید… صدای خنده ها و تبریک را… صدای همهمه کائنات را… و آسمان همچنان میگرید… و من شادی را در دلش حس میکنم.  عرش و فرش پُر میشود از نوری الهی … بوی عطری ناب… همه غرق در شادی… صدای مژده می آید… صدای بال جبرئیل…. انا اعطیناک الکوثر…

چشم هایم را باز میکنم… نگاهی به گنبد می اندازم… به سمت ضریح حرکت میکنم… میروم تا عیدی ام را از دستان مبارک امام رئوف بگیرم.

-ناهید کارساز

آزاپآ

                             

با آن صدای ذاتاً لطیف! می آید و برایم از عشق می خواند حوالی ده ، یازده شب! و نتیجه اش می شود یادآوری دلی که برده است از من! دوست دارم باز هم بشنوم و باز هم بی قرار شوم مثل همان روزهای نخستینٍ از عشق برگشته!مثل همان روزهای بعدتَرش، که هر کسی از بهشت می پرسید،پاسخش این بود: دلم به منزل های بعد نرسید و بی دل به دیگر طبقه های بهشت سر زدم؛ جایی چَشم ماند و جایی نَفَس! اما دلم؛همان منزل نخستین جا ماند تا ابد…

هنوز میان طلاییِ محض ایوانت گیر کرده ام! میدانم دلخورید! نشان به آن نشان که نخ طلاییِ پرچم سبزت دیگر لای قرآنم نیست؛ که نمیدانم کجاست؟ هرچند برایم تحفه ای بس گرانقدر  از کربلایی(!) آوردند اما از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان که من فهمیدم نشانه ی خوبی نبود این گم شدن!

حالا  به بهانه ی مکالمه ی طولانی دیشب و عشقی که مهربانی برایم تصویر کرد، دوباره دارم سرود عشق میخوانم.باشد که عزمش کنم. باشد که رخصت دهید تا فرصت شود به محضر ذی شرافتتان  شرفیاب شوم و بمانم‌‌ ،

تا همیشۀ خدا

تا همیشۀ شما…