- دیروز بعد از ۵ سال نشستیم پشت فرمان ماشین مردم! طی سی ثانیه، یک دور دوفرمان جانانه زدیم، شیش دفعه توی همون سی ثانیه ماشین خاموش کردیم!(بعبارت دیگر اشک ماشین را درآوردیم)، دور دوفرمان را تمام کردیم(دور افتخار هم نزدیم خیلی تجملاتی می شد!)، با اقتدار از ماشین پیاده شدیم و در افق محو شدیم..  تاکید می کنم، بعد ۵ ساااااااال بود..

خیلی کیف داد.. آی کیف داد.. یعنی کیف دادها.. تعارف نمی کنم، کیـــــــــــــف داد واقعاً!

الان هم در راستای ورزش هایی که بعد مدتها، دبروز جام جهانی همه اش را یکجا برگزار کردیم، کل سلول هایمان درد می کند..

- چون دیروز ظهر جام جهانی “اسم، فامیل” را هم با عزیزان برگزار کردیم، تا خود ۲ نصفه شبش داشتیم به اسم کشور با حرف “ژ” فکر می کردیم! -مگه مغز ما ول می کند این جور مواقع!-.. خلاصه کم مانده بود شال و کلاه کنیم برویم سازمان ملل پرس و جو که بهتر دیدیم نصفه شبی مزاحم اجانب نشویم و آخرِ سررسیدمان را چک کنیم.. آقا! قیافه مان وقتی اسم کشوره را یافتیم، به طرز دیدنی ای این شکلی بود:   |:

پ.ن تبلیغاتی: کلا مغز ما اینجوری است.. وقتی یک چیزی یادش نیاید دیگر ول کن قضیه نیست، یک حال غریبی دارد! چه ما حواسمان باشد چه نباشد، همچنان دارد در پس ذهن ما سرچ می کند تا کلمه هه را یادش بیاید.. یعنی ول نمی کنه ها! شده گاهی اسم شاگردمان یا یکی از دوستان خواهرمان یادمان نیامده، هی فکر کردیم باز یادمان نیامده، دست آخر ما بی خیال شده ایم(ولی ذهنمان نه)، سه روز بعد یکهو به خودمان گفتیم راستی چی بود دنبالش می گشتم؟ بعد همان موقع دهنمان با سربلندی و غرور اسمه را گذاشته کف دستمان.. یا بعد چند روز یکهو  انگار که یکی یکهو پروژکتور توی تاریکی مطلق روشن کرده باشد، یکی جیغ می زند: “یافتم یافتم! کلمه هه این بود"!! یعنی افتخار می کنیم به خودمان.. نه فقط ما.. همه افتخار می کنند به خود ما!!

خلاصه این پ.ن را گفتیم که اگر خواستید در یک انتخاباتی به ما رأی بدهید، بدانید کار درستی می کنید.. ما بالاخره مسائل را حل می کنیم.. بالاخره..

با اندکی تاخیر برای مبعث مهربان ترین رسول 
محمد(ص) به چهل سالگى كه رسيد خداوند او را مژده دهنده (به بهشت) و بيم دهنده (به كيفر الهى) به نزد مردم فرستاد:

وَما أَرْسَلْناكَ إِلّا كافَّةً لِلنّاسِ بَشِيراً وَنَذِيراً وَلكِنَّ أَكْثَرَ النّاسِ لا يَعْلَمُونَ؛

تو را به عنوان مژده دهنده و بيم دهنده براى همه مردم فرستاديم، ولى بيشتر مردم ناآگاهند.

نخستين بار كه وحى بر او نازل شد، به صورت رؤياى صادقه بود. آن حضرت رؤيايى كه مى‏ديد مانند آن در بيدارى تحقق مى‏يافت. حضرت وقتى مى‏ديد قومش غرق در گمراهى آشكارى شده‏اند و بت‏ها را پرستش نموده و بر آنها سجده مى‏كنند، دوست مى‏داشت دور از مردم و در خلوت و تنهايى به سر بَرَد، و با نزديك شدن نزول وحى بر او، علاقه‏اش به تنهازيستى و خلوت، افزون گشت و براى تنهايى و عُزلتِ خويش غار حرا را برگزيد. گاهى ده‏روز و گاهى نزديك به يك ماه در آن به عبادت مى‏پرداخت و عبادتش طبق آيين ابراهيم(ع) انجام مى‏پذيرفت. او براى رفتن به غار و انجام عبادت، توشه‏اى برمى‏گرفت و روانه آن سامان مى‏شد و آن‏گاه كه كار او به پايان مى‏رسيد به خانه‏اش برمى گشت و مجدداً با خود توشه‏اى برگرفته و بدان جا مى‏رفت تا آن‏كه روزى در غارحرا وحى بر او نازل شد. فرشته وحى نزد او آمد و فرمود: بخوان. گفت: قادر بر خواندن نيستم. وى گفت: فرشته مرا سخت فشار داد به‏گونه‏اى كه احساس درد نمودم و سپس مرا رها كرد و گفت: بخوان. گفتم: من قادر برخواندن نيستم. مرا گرفت و ديگر بار به شدت فشار داد تا درد زياد احساس كردم و سپس مرا رها كرد و گفت: بخوان. گف

تم: من توان خواندن ندارم. بار سوم مرا سخت فشار داد و سپس رها كرد و گفت: بخوان <إِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِى خَلَقَ * خَلَقَ الإِنْسانَ مِنْ عَلَقٍ * إِقْرَأْ وَرَبُّكَ الأَكْرَمُ * الَّذِى عَلَّمَ بِالقَلَمِ * عَلَّمَ الإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ».

رسول خدا(ص) در حالى كه قلبش به تپش افتاده بود به خانه بازگشت و بر همسرش خديجه وارد شد و بدو فرمود: مرا بپوشانيد، مرا بپوشانيد. وى را پوشاندند تا اين‏كه دلهره و هراس او بر طرف شد. حضرت ماجرايى را كه ديده بود براى خديجه بازگو كرد و سپس فرمود: بر جان خويشتن بيمناكم. خديجه عرضه داشت: هرگز، به خدا سوگند، هرگز خداوند تو را خوار نمى‏گرداند، چه اين‏كه تو صله‏رحم انجام مى‏دهى و ميهمان نوازى مى‏كنى و به عيالمندان كمك مى‏رسانى و فقرا و مستمندان را دستگيرى كرده و از حق طرفدارى مى‏كنى. خديجه آن حضرت را نزد پسر عمويش ورقةبن‏نوفل برد… وى پيرمردى سالخورده بود كه در دوران جاهليت نصرانى شده و به انجيل آگاهى تمام داشت؛ خديجه بدو گفت: پسرعمو! مطالب پسر برادرت را بشنو. ورقه بدو گفت: برادرزاده چه ديده‏اى؟ رسول خدا(ص) وى را در جريان آنچه ديده بود قرار داد. ورقه بدو گفت: اين همان وحى است كه خداوند بر موسى(ع) نازل فرمود. اى كاش آن زمان من جوان بودم واى كاش آن‏گاه كه قومت تو را بيرون مى‏رانند، من زنده باشم. رسول اكرم(ص) فرمود: آيا آنها مرا بيرون مى‏رانند؟ ورقه گفت: آرى، هر كسى كه مانند تو رسالتى آورد با او د

شمنى مى‏ورزند و اگر آن روز را درك كنم تو را با قدرت، حمايت ويارى مى‏كنم و سپس ديرى نپاييد كه ورقه از دنيا رفت و وحى قطع شد وقطع آن چهل روز به طول انجاميد و بعد از آن پى‏درپى نازل گشت.
به کوشش ج.الف 

دیروز: چهار سال پیش در همین روزها برای امتحان ورودی سطح 3 حوزه آماده می شدیم ولی فضای هیجان انگیز انتخابات مانع از تمرکز لازم می شد فعالیت در ستاد انتخاباتی و پیگیری مناظرات و مسائل  سیاسی وقتی برای آمادگی درسی نگذاشت  ولی به لطف خدا  ما درسطح 3 قبول شدیم و آقای احمدی نژاد هم رئیس جمهور شدند!

و امروز : آخرین روز حضور ما در کلاس درس بود و از روزهای آتی باید برای امتحانات پایان ترم آماده شویم تا اگر خدا خواست یک دوره ی تحصیلی دیگر را با موفقیت پشت سر بگذاریم .اما این روزها فضای سیاسی مثل سال 88 هیجانی نیست! نمی­دانیم این حالت خوب است یا بد! ولی این را می دانیم که هرچه هست، چندان حس بروز شدن وبلاگ و نظر دادن ما را برنمی انگیزد! و این یعنی ما می توانیم  روی دروسمان متمرکز شویم!

خلاصه این پست را زدیم تا گوشه ای از احساس امروزمان را در لابلای کلمات بگنجانیم

اين سلوك سياسى اميرالمؤمنين است. وقتى نگاه ميكنيم، مى‌‌‌‌‌بينيم كه اين سلوك سياسى عيناً با رفتار معنوى آن بزرگوار، همخوان و قابل تطبيق است. و اميرالمؤمنين در همه جا، همان على بن ابى‌‌‌‌‌طالبِ برجسته‌‌‌‌‌ى ممتازى است كه دنيا نظير او را نديده است.پايه‌ى همه‌ى خيرات در جامعه، تقواست. تقواى فردى؛ يعنى هر كس بين خود و خدا سعى كند از جاده‌ى صلاح و حق تخطى نكند و پا را كج نگذارد. تقواى سياسى؛ يعنى هر كس كه در كار سياست است، سعى كند با مسائل سياسى صادقانه و دردمندانه و از روى دلسوزى برخورد كند. سياست به معناى پشت هم اندازى و فريب و دروغ گفتن به افكار عمومى مردم، مطلوب اسلام نيست. سياست يعنى اداره‌ى درست جامعه؛ اين جزو دين است. تقواى سياسى، يعنى انسان در ميدان سياست، صادقانه عمل كند. ۱۳۸۱/۰۱/۱۶

از دیدن هیبت پیامبر به لکنت افتاده بود و کلماتش بریده‌بریده شده بودند. رسول خدا بلند شد، جلو رفت، مرد بیابانی را محکم در آغوش گرفت. گفت: «با من راحت باش، با من راحت حرف بزن. من برادرِ توام! پادشاه نیستم که با من به لکنت حرف می‌زنی. من پسر همان زنی هستم که با دست‌هایش، شیرِ بزها را می‎دوشید». حتی حرف آمنه و عبدالله را پیش نکشید. خودش را پسر حلیمه معرفی کرد؛ یک دایه‌ی صحرانشین و روستایی. که مرد راحت باشد. راحت حرفش را بزند.*

*خدا خانه دارد/فاطمه شهیدی (با اندکی تغییر)
بهارنارنج