آقا مجتبی تهرانی:

هیچ‌ چیز در نزد خدا محبوب‌ تر از این نیست

که در خانه‌ اش را بزنی

و بگویی می‌ خواهم، می‌ خواهم، می‌ خواهم.

بر خلاف من و تو، که اگر بچّه‌ مان هم باشد، بیرونش می‌ کنیم.

خدا که من و تو نیست!

چون او را نشناخته‌ ایم که تمام خزائن وجود در یَـد قدرت او است.

«فَلَا یَسْتَحْیِی أَحَدُکُمْ أَنْ یَسْأَلَ اللَّهَ»

پس خجالت نکشد و حیا نکند

به اینکه یکی از شما از خدا درخواست کند

اگر می‌خواهی، خجالت و حیا ندارد.

«وَ لَوْ بِشِسْعِ نَعْلٍ»

پیغمبر سطح را این‌ قدر پائین آورد

نگاه نکن به اینکه تصوّر کنی حاجت‌هایت بد است.

مثل اینکه بند کفشت گم شده؛

بگو: خدا! بند کفش می‌خواهم!

ببین کار را به کجا رساند..

زخم بر می دارد ، مثل صفحه ی گوشی که بعد از مدتی خش دار می شود ، جداره های گلو هم انگار بر اثر بغض اینطور می شود .. نمی شود هرنوع کلمه ای را ادا کرد تا مثل نمک روی زخم بدترش کند ، آنجا که در دعای کمیل هی با کلمه ها روضه می خواند:  معتذراً نادماً منکسراً مستقیلاً مستغفراً … این ها ، از آن کلمات است . منکسرا، یعنی یک از پای افتاده ی دست خالی که احساسش لای در گیر کرده است ، یعنی ظرف سفالی عتیقه ای که باد با همدستی پرده ی حریر از پنجره ی نیمه باز ، پرتش کرده پایین و به تکه های شکسته شده اش هم کسی اهمیت نداده ، برف و باران گرفته ، پاییز و زمستان آمده و رفته ، خاکی و گلی مانده همان جا ، بی رنگ ، بی رو ، بی حتا نشانه ای از عتیقگی …

انکسار ، چاقو نیست که برش بزند به روح ، پتک و چکش نیست که با یک ضربه خُرد و خمیر کند ..

مثل فوت کردن قاصدکی است که صاف هُلش می دهی سمت دیوار ، بعد صدای له شدنش را ، جیغش را  نمی فهمی .
آن هم آرام و تلوتلو خوران می افتد پایین ، از حال می رود ، هرچه هم دوباره راهی اش کنی ، رمقی ندارد برای حرکت ، ناچار تکه تکه اش می کنی که بی چیز شود ، یکی یکی دارایی اش را می کَنی از وجودش .

دعای کمیل را برای همین خیلی دوست دارم که آدم را مثل اسپند روی آتش ، با اضطراب می سوزاند ،
بعد می رسد به منکسراً ، گلو را چنگ می زند ، زخم عمیق می شود .

دوباره با عجز می گوید : “یا رب ارحم ضعف بدنی” یعنی خودت ببین که ” ألآن انکسر ظَهری ” شده ام !

پدر ِ لحظه های آشفته ام در آمده ، لرز به زانوهایم افتاده . جسمم از این همه درد به خود می پیچد . حالا وقتش رسیده که خودت رحمم کنی . رحمتم کنی .

مثل گنجشکی که در باران و سرما اسیر شده ، مرا لای دست های گرمت بگیر !

______________________________________________________________

مادرها وقتی زعفران را در هاون می کوبند ، حواسشان هست که ضربه ها مداوم باشد اما آرام ، ریز باشد اما زیاد تا به هدف برسند ، خوب که له بشود ، بهتر رنگ و عطر می دهد ، برای زعفران خیلی ارزش قائل اند که یک وقت از دور و بر نریزد بیرون ، اما اگر زحمتش را کشیدند و دیدند نه رنگ درست حسابی داشت نه عطر و طعم ، دلشان می گیرد ، می گذارندش کنار ، می گویند تقلبی بود . دروغ بود .

لِه می شویم ، خُردمان می کند تا به جایی برسیم ، اما گاهی عصاره مان دلش را راضی نمی کند .. خدا !

آدم هایی که در حسرت کربلا می سوزند ، یک جور خاصی به پیاده روی اربعین هم فکر می کنند . نه ؟

به قلم : فاطمه بانو

بسمِ الله الرّحمنِ الرّحیم

کسى که عزت می‌‏خواهد، پس عزت، همه از آنِ خداست.

• خیلی از کارهای روزانه ما، تلاش‌های ما توی زندگی، از سرِ آن است که دوست داریم عزیز بشویم. به آبرو و اعتباری برسیم. توی چشمِ خلایق کم و پست و حقیر جلوه نکنیم. درس می‌خوانیم، کار می‌کنیم، پول درمی‌آوریم، لباسِ خوب می‌پوشیم، خانه‌ی خوب، ماشینِ خوب، شغل خوب، همسر و بچه‌های خوب… دوست داریم بقیه هم ببینند و به ما به دیده‌ی تحسین نگاه کنند. به هر دری می‌زنیم و هر تلاشی می‌کنیم تا سرِمان را بالا بگیریم میان خلق خدا. بعد این وسط، اگر لطمه‌ای بخورد به این داشته‌هایمان، دیگر انگار همه‌ی آن عزت و آبرویمان را باخته‌ایم.

• بعضی‌ها اما عزت و اعتبارشان را از پول و خانه و ماشین و مدرک نمی‌آورند. هیچ‌کدام از این‌ها را هم ندارند اما توی چشم خلایق عزیزند، معتبرند. قرآن یادِمان می‌آورد که اگر دوست داریم عزیز باشیم، باید به منبعِ واقعی‌اش مراجعه کنیم. به کسی که همه‌ی عزّت، مالِ اوست. به کسی که عزیز شدن و ذلیل‌شدن در دست اوست.

• بعضی‌ها اعتبار و آبرویشان خداست، عزیزشدن‌شان مالِ آن است که به خدا وصل‌اند. تویِ دل مردم محترم و دوست‌داشتنی‌اند بی‌آن‌که داشته‌ی دنیاییِ ویژه‌ای داشته باشند. خدایی که وعده داده اگر حسابِ خودتان با من را صاف کنید، رابطه‌تان را با من اصلاح کنید، من خودم تضمین می‌کنم که رابطه‌ی شما را با مردم اصلاح ‌کنم، درست ‌کنم.^* حتی بالاتر از این؛ توی قرآنش وعده داده که محبتّ اهل ایمان و عمل را توی دل‌ها می‌اندازد. (مریم/69) آن‌ها را پیشِ مردم عزیز و دوست‌داشتنی می‌کند. خدایی که بلد است توی قلب‌ها نفوذ کند، خدایی که بلد است ذهنیت‌ها را، محبت‌ها را، علاقه‌ها را تدبیر کند، مدیریت ‌کند.



مَنْ کانَ یُریدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمیعاً (10 فاطر)

*مضمون فرمایشی از پیامبر اسلام (ص)- بحارالانوار/ ج 71/ ص 366

بسم الله الرحمن الرحیم

گر عشق نبودی و غم عشق نبودی

چندین سخن نغز که گفتی؟که شنودی؟

ور باد نبودی که سر زلف ربودی

رخساره‌ی معشوق به عاشق نمودی؟

«یک قلم باید خیلی جرٲت و جسات پیدا کند که درباره‌ء حضرت ابوفاضل بنویسد، ابوفاضلی که در ادب و فصاحت و بلاغت میراث‌دار امیرالمومنین^(ع) است و نسب شهره‌ترین ادبا و شعرای عرب به او می‌رسد. طبیعی است که در مقابل چنین عظمتی دست و دل قلم بلرزد و حتی از پرسه زدن در حول و حوش این بیشه‌ی شیرافکن بپرهیزد. مگر که همان اول کار،سپربیندازد و به عجز خود اعتراف کند و دست استمداد بگشاید و جرٲت و شهامت را هم از خودشان طلب کند.»  سید مهدی شجاعی، ماهنامه فرهنگی-اجتماعی خیمه، شماره73،بهمن1389

اگر کتاب “سقای آب و ادب” را خوانده باشی حرف سید مهدی شجاعی را خوب میفهمی.

عباس ِعلی،عباس ِام البنین، عباس ِ عباس و… را می‌خوانی اما به نظرت نویسنده هنوز به مقصودش نرسیده، اگر با قلم سید آشنا باشی وقتی 8 فصل از کتاب را می‌خوانی میفهمی که نویسنده خودش هم هنوز از آنچه نوشته راضی نشده، تنها از خواندن قلم گیرا و روایتی و تعابیر زیبا در وصف عباس بن علی،که مختص سید مهدی شجاعی است لذت می‌بری. کم کم به خود می‌گویی که انگار قرار نیست این اثر سید مهدی شجاعی مثل کشتی پهلو گرفته و پدر،عشق و پسر،غافلگیرت کند. با این افکارت کلنجار می‌روی که به عباس ِ فرشتگان می‌رسی….

شکل روایت تغییر می‌کند. به قول آقای صادق کرمیار: “این چرخش روایی چنان نرم و باورپذیر صورت می‌گیرد که فکر می‌کنیم؛ اگر جز این بود رمان شجاعی کامل نمی‌شد.”

وقتی عباس ِ فاطمه را میخوانی که بُهت زده‌ایی… دیگر هم حسین را شناخته‌ای هم عباس را. وقتی از زبان فاطمه “پسرم!عباسم!” را می‌خوانی از بهت در می‌آیی و آنچه همیشه در روضه‌ها شنیده‌ای را اینجا حس می‌کنی که فقط یکجا عباس به حسین گفت “برادر"، اینجاست که اوج ادب را با احساس‌ات درک می‌کنی.

و باز به قول آقای کرمیار: ” «سقای آب و ادب» هم احساس خواننده را درگیر می‌کند و هم عقل و درک او را از واقعه‌ی کربلا تعالی می‌بخشد.”

برای من که اولین و تنهاترین کتاب درباره‌ی حضرت عباس^(ع) را می‌خواندم،برایم شیرین بود این درگیری احساس و تعالی عقل و درک در دهه‌ی اول محرم 1432.

به قلم : سندس بانو