شنیده ایم که «بکم ینفس الهم و یکشف الضر».

شما که خودتان دوای همه هم و غم ها هستید

و همه کرب ها و گرفتاری های عالم به شما برطرف

می شود چطور است که یکی برای شما می شود

«کاشف الکرب»؟ 

شما غم را از دل همه اهل عالم بر می دارید و کسی

دیدنش و بودنش غم را از روی دل شما بر می دارد…

و کسی که کاشف الکربِ شماست چطور کاشف الکرب

غم های کوچک و ناچیز و کودکانه ما نباشد که یک لبخند

و اشاره اش کافی است..

جان عالم به فدای آن آقایی که معدن و اصل همه فضل ها

و کرم های عالم است.

بقلم بانو حبیب