قصد دارم از امروز  بعضی از پست های این وبلاگ را به پیام های کوتاهی از شهدا اختصاص بدهم تا به برکت کلام بصیرت آفرین این جرعه نوشان حقیقت علوی و فاطمی، رنگ و بوی خوبی ها را بگیریم. انشالله.

شهید علی ابراهیمی :

” برادرانم شما ضامن خون شهدا هستید و مواظب باشید هیچ کاری خلاف اسلام انجام ندهید.”

+ محبوب خدا شدن بالاتر از محبّ خدا بودن است. کسی که محبوب خدا شود، دیگر کاری از دستش نسبت به خدا بر نمی‎آید، مغلوب و مضطر می‎شود و دست روی دست می‎گذارد و یکسره خدا به او خدمت می‎کند و او غرق در شرم و حیا می‎شود.

خداوند وقتی حبیب و محبوب خود یعنی پیامبر اکرم صلّی‌الله‌‌علیه‌‌وآله‌‌وسلّم را آفرید، به او نظر محبّت افکند و او غرق در حیا شد و عرق شرم بر جبینش نشست. از هر یک از آن دانه‎های عرق، یک پیامبر خلق شد.

وقتی پیامبر ما صلّی‌الله‌‌علیه‌‌وآله‌‌وسلّم محبوب خدا شد و دید هیچ کاری برای خدا از دستش ساخته نیست، محبّتش را متوجّه خلق کرد و همه‎ی آنها را در آغوش محبّت خویش گرفت.

خدا هم به او فرمود: «به مردم بگو اگر خدا را دوست دارید، از من پیروی کنید تا محبوب خدا شوید»: قُلْ اِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللهَ فَاتَّبِعُونی یُحْبِبْکُم اللهُ. از این راه انسان محبوب خدا می‎شود. محبوب هر کاری بکند، مجاز است. محب دلش می‎خواهد محبوبش از جای خود تکان نخورد و خودش دائماً به او خدمت کند.

برگرفته از كتاب مصباح الهدی/ سخنان عارف بزرگوار حاج محمداسماعيل دولابی

با موسیقی و وسایل دنیای مادی آرام می شود …

نمی داند اینها قرص مُسکّن است که ساعتی بعد اثرش را از دست می دهد و این قرصی که مصرف می کند در ظاهر آرامش می کند در باطن دارد جسمش را مستهلک می کند!

.

.

.

در قرآن می خوانیم “الا بذکر الله تطمئن القلوب” …

در این آیه جار و مجرور و مضاف الیه (بذکر الله) بر فعل (تطمئن) مقدم شده در حالی که در زبان عربی اول فعل می آورند بعد ما بقی کلمات را … یعنی در حالت کلی فعل بر سایر کلمات مقدم است … زمانی جارو مجرور و امثالهم مقدم می شود که هدف تاکید و حصر باشد … پس معنی این آیه می شود : “فقط”با یاد خدا دلها آرام می شود …

“طلاق، مبغوض ترین حلال خداوند است که ارکان عرش خداوندی را به لرزه می اندازد.” این شاید معروف ترین جمله ای باشد که همه ما در باب طلاق شنیده ایم.

هرکدام از این مواردی که گفتم برای خودش دنیایی از حرف است و احتمالا کلی نظریه کارشناسی شده و کارشناسی نشده پشت هرکدامش خوابیده است تا بلکه این معضل طلاق را کمتر کند. الحمد لله آدمهای زیادی، مدتهای زیادی‌ست در گیر حل تمام این مسائل هستند. آن چیزی که این وسط خیلی مغفول مانده  سالم سازی فضای طلاق است. بقولی اینقدر طلاق را قبیح دانسته ایم که یادمان رفته باید  فضای طلاق سالم سازی شود یا بعبارتی اخلاق طلاق نهادینه شود. خب قبول. طلاق اصلا پدیده قشنگی نیست. حتی اگر دو نفر آنقدر از دست همدیگر به ستوه آمده باشند و به هیچ قیمتی قادر به همزیستی در کنار هم نباشند و جدایی  تنها راه نجات و رهاییشان محسوب بشود و طلاق برایشان فرج بعد از شدت باشد باز هم اتفاق قشنگی نیست. جدا شدن آدمهایی که یک روزی برای با هم بودن پیمان بسته اند و حالا به هر دلیلی باید نقض پیمان کنند هیچ وقتِ خدا خوب نبوده است. اصلا بیاید با هم پدیده طلاق را یک بار دیگر در ذهنمان مرور کنیم. شاید رایج ترین تصویری که از طلاق و جدایی زوجین به ذهن هرکداممان خطور می کند این است که طلاق یک خصومت دونفره است که اغلب به تخاصم خانوادگی بدل می شود. یک لشکر کشی خانوادگی که برای جدایی دو نفر شروع می شود. این وسط اگر پای فرزند یا فرزندانی هم در میان باشد، پای آنها هم به این لشکرکشی باز می شود.

هیچکس انگار فکر نمی کند همین مبغوض ترین حلال خداوند هم، در آموزه های دینی ما برای خودش کلی دستورالعمل دارد که فضای این جدایی را سالم سازی کند و آسیبهایش را به حداقل برساند.

اصلاح مساله میان زوجین با حضور دو داور، جمع کردن طلاق با احسان و تکریم به زنان توسط مردان، تحت فشار قرار ندادن زنان برای بخشیدن مهریه، بازگشت پذیری طلاق، تشویق مردان به رفتارهای پسندیده برای فائق آمدن بر بی رغبتی همسرانشان، تشویق زنان به بخشیدن و گذشتن از برخی از حقوق خود برای غلبه کردن بر بی رغبتی مردان و ترغیب آنان به ادامه زندگی مشترک و صدها آموزه دینی و قرآنی دیگر از ملزومات یک طلاق سالم است که متاسفانه کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

پروسه طلاق با همه خصومت ها و لشکرکشیها که تمام می شود بچه ها نهایتا مجبور به زندگی با یکی از زوجین می شوند. شاید بعد از مدتها اولین سوالی که از طلاق در ذهن بچه نقش می بندد این است که چرا با پدر یا مادرم زندگی نکردی؟ و امان از پدر و مادرهایی که بی هیچ ملاحظه ای تنها بخاطر عداوتهای شخصی به تخریب شخصیت طرف مقابل می پردازند: “مادرت زن زندگی نبود ، پدرت شکاک و غیرقابل تحمل بود، مادرت خودخواه بود فقط خودش را می دید، پدرت سر و گوشش می جنبید، کار بهانه بود اصلا از همان اول هم کارش را به خانواده ترجیح میداد و… هزار و یک بهانه برای تخریب یکدیگر.”
هیچکس فکر نمی کند که نباید شخصیت هیچ پدر و مادری به هر دلیلی در ذهن فرزندان متلاشی شود. چند وقت پیش ترها که روی آموزش اخلاق طلاق در رسانه صحبت می کردیم توجهمان جلب شد به دیالوگ اکثر تولیدات خارجی در باب طلاق و جوابی که اکثر والدین به این سوال فرزند خود می دهند. اینکه “پدرت یا مادرت آدم خوبی بود اما ما نمیتوانستیم با هم زندگی کنیم.” بی هیچ توضیح اضافه ای. بی هیچ تخریبی و بی هیچ کینه و عداوتی. به اینکه اصلا خود غربیها واقعا در برخورد با این معضل چگونه برخورد می کنند کاری ندارم مهم این است که رسانه و نهادهای تاثیرگذارشان برای کاهش آسیب های بعد از طلاق به جامعه الگوی رفتاری می دهند. کاری که ما یا از آن غافل مانده ایم یا در ارائه الگوها اشتباه کرده ایم. در حالیکه بهترین الگوی رفتاری حتی برای مقوله ای مثل طلاق هم در دین مان تعریف شده است. خدا کند روزی آموزهای دینی و قرآنیمان نه فقط در باب مقوله طلاق که در تمام مسائل و موارد زندگی از روی کاغذها به متن زندگی هایمان وارد شوند. آن وقت همه ما خوشبخت هستیم…

در همین رابطه:
+ این پست به بهانه “نشست تخصصی طلاق در ایران” که به همت دفتر مطالعات و تحقیقات زنان برگزار شد، نوشته شد.

به قلم سامی دخت