كهنه كه ميشودفرقي نداردباخبرخوب بشكندياخبربد.مهم شكستنش هست.مهم سبك شدن است.سنگينش حتي راه رفتن حرف زدن راسخت ميكند.بغض راميگويم.بغض كهنه حتي دل راميپوساند.بغض كهنه هواي دل راغبارالودميكند.دل هم هرازگاهي احتياج به باراني شدن دارد. خوش به حال كسي كه بايك اسم بغضش رهاميشودودلش باراني. ياحسين

به قلم: م.ع

باور کن!
می ارزد ؛
کلیدم را گم کنم ،
که تو؛
دعوتم کنی ،
میان خانه ات !

* لَهُ مَقَالِيدُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (سوره شوری آیه ۱۲)

- مقالید همان مفتاح و مفتاح همان کلید ِ فارسی زبانان است . لیکن مقالید را درجه ای است بالاتر ! اين کليد را دو جور مي‌شود حرکت داد. به يک سمت که حرکت کند مي‌شود «مفتاح» ومخزن را باز مي‌کند. و اگر به سمت ديگر حرکت دادي، مي‌شود «مغلاق» و در مخزن را مي‌بندد. اين کليد هم مفتاح است و هم مغلاق، هم ابزار باز کردن و هم وسيلة بستن !

به قلم: گوشه نشین

مولای من!
به تو پناه می برم … از آن لحظه ای که در محضر تو -چون چشمان دلم بسته بود- نگاه مهربانت را ندیدم…
به تو پناه می برم… از آن زمانی که زبانم به شکوه و شکایت باز شد: که مرا نمی بینی و صدایم را نمی شنوی … و حتی -نستجیر بالله- تو را متهم کردم که مرا رها کردی…
 مولای من!
در دریای متلاطم زندگی تو هرگز دستان مرا رها نکردی، حتی زمانی که من از روی جهل و سرکشی دستانم را از  “ید مولاییت” جدا کردم باز این تو بودی که دستم را گرفتی و با مهربانی فشردی، اشکهایم نیز از محبت تو بود که جاری می شد تا کویر خشکیده قلبم بارانی شود و آماده بذر عشق تو …
مولای من!
تو خطاهای مرا حتی از فرشتگانت پنهان کردی، تو آغوشت همیشه برایم باز بود، این تو بودی که همیشه برای آشتی کردن پیش قدم می شدی بهانه هایی آماده می کردی تا من جرأت برگشتن پیدا کنم…
زمانی که دیگران لب به ملامت باز می کردنند تنها تو زبانت مرحم زخمهای من بود
 گاهی حس کردم کمرم زیر بار سختی ها و در امتحاناتت در حال خم شدن است، اما تو استقامت را به من یاد دادی، وقتی زمین خوردم ، ردّ پای تو را دیدم که در کنارم بودی تا برای بلند شدن دستت را بگیرم…
.
.
.
آنقدر حضورت در لحظه لحظه ی زندگیم واضح است که غیر از تو را نمی توان دید
چندیست که برگه ای دیگر از آزمونت را پیش رویم باز نمودی اما امتحانات تو با تمام امتحانات فرق می کند چون تو تا آخرین لحظه ی آزمون در کنار من هستی و حتی راه حل را برایم مشخص می کنی تا از آزمون سربلند بیرون بیایم…
خدایی زیبنده توست و بندگی را زیبنده من کردی، بندگی را به من بیاموز.
و اینجاست که از زبان امیر عارفان می گویم: “مولای یا مولای انت المولی و انا العبد و هل یرحم العبد الّا المولی”
  

به قلم: مشکات

نامش را شیرین گذارده ،
کم است!
باور کن؛
به عسل ٬ می ماند !


* وَ إِنِّي سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ ( سوره آل عمران آیه ۳۶)

به قلم: گوشه نشین

    دلتنگ که میشوم خودبه خود چشمانم می بارد و هوس نگاه گرمت را می کند. همان نگاهی که آرامم میکند. باصدای بی صدایی به من می گوید آرام باش خانم همه چیز درست می شود. آن وقت پر می شوم از امید از بودن. دنیایم میشود پر از عطر  گل نرگس. بوی نرگس فضای سرد دلم را گرم میکند. مدام پیش خودم تکرار میکنم همه چیز درست  می شود. برایا ین دلتنگی هایم  سوره ی والعصر بخوان دلت پاک است. میترسم صبرم تمام شود….

به قلم: م.ع