هنوز پایم به درگاه خانه‌ی ابوی نرسیده که می‌پرد بغلم می‌کند! به این راحتی هم ول کن معامله نیست! بعد هم از بس دویده گرمش می‌شود و روسری‌اش را کنار می‌اندازد. دارم برایش توضیح می‌دهم که باید روسری‌اش را جلوی مردها سرش کند که می‌پرسد: «جلوی بابامم باید بپوشم؟!» باز توضیح می‌دهم. از محرم و نامحرم. از تمرین وضو. از لزوم نماز. قیافه‌اش شبیه خودم می‌شود وقتی می‌رفتم کلاس فلسفه! بحث وحدت وجود و جوهر…!

هی شیطنت می‌کند. روسری‌اش را کنار می‌زند جلویم. آستینم را می‌کشد. بعد می‌خندد. هی می‌خندد…

به قلم طلبه : میم علی بابایی