شیعه مدیا

یک خاطره‌ای از این صحن انقلاب دارم؛ جوان بودم، تقریباً چهل سال پیش با خانواده به مشهد آمده بودم، تازه داماد شده بودم، ماه عسلم بود.

خدا همه اموات را رحمت کند،‌ پدرم گفت: برو، من برایت پول می‌فرستم، پول دست ما نرسید، حالا یا پدر یادش رفته بود یا دیر پول را فرستاد یا دیر دستمان رسید، به هر حال ما هیچی پول نداشتیم، حتی پول یک نان هم نداشتیم!

خانه آمدم و تازه داماد بودم، خانواده گفت: برو یک نان بگیر!

من در دلم گفتم: نسیه می‌کنیم، توی صف نانوایی رفتم، در صف نانوایی دیدم که اگر نانوا بگوید قبولت ندارم، من روبروی مردم خجالت می‌کشم.

آن موقع چهره تلویزیونی نبودم، یک طلبه گمنام بودم، حالا یک نفر بگوید قبولت ندارم، هر کسی باشد، خوار می‌شود، چه طلبه باشد چه غیر طلبه!


گفتم: چه کنم، به ذهنم رسید که در خانه یک سجاده مخمل است، گفتم: سجاده را یواشکی زیر عبا می‌گذارم، بیرون می‌برم و می‌فروشم!

خانه آمدم، سجاده حاج خانم را تا کردم و زیر عبا گرفتم تا خواستم بیرون بیایم،

حاج خانم گفت: سجاده را کجا می بری؟!، من هم چون نمی‌خواستم حاج خانم بفهمد بی پولم، سجاده را روی لب طاقچه گذاشتم.

گفت، می‌روم و در صحن زیارت‌نامه می‌خوانم، چرا که افرادی هستند که سواد ندارند –چهل سال پیش بود- در صحن آمدم و به زوارها گفتم: زیارت‌نامه بخوانم،

گفتند: نه، به هر کسی که گفتم: زیارت نامه بخوانم، گفتند: نه!

به ذهنم رسید که یک تسبیح چوبی دارم و همین را می فروشم!

به کسی گفتم این تسبیح را می‌خری، نگاه کرد و گفت: دو ریال، آن زمان نان یک تومان بود، گفت: دو ریال می‌خرم!

دیگه هر کاری که به نظرم می‌رسید، انجام داده بودم، در همین صحن ایستادم به امام رضا(ع) گفتم: یا امام رضا(ع) جد شما در خانه فقرا شب‌ها چیزی می‌دادند، حالا من امشب فقیر شدم، من نمی‌خواهم در ماه عسل حاج خانم بفهمد، حالا من پول ندارم، اینجا می‌ایستم، کسی اینجا بیاید و به من پول بدهد!

بعد گفتم: یا امام رضا(ع) نانوایی می‌بندد، اگر می‌خواهی پول بدهی، یک مقدار زودتر بده وگرنه نانوایی ها می‌بندند!

یکی از علما که جوان بود، ده سالی هم امام جماعت بود، پیش من آمد و گفت: حاج آقا قرائتی من مدتی است که دنبال شما می‌گردم!

چون چند شب قبل من را دیده بود و من به او گفته بودم، تابستان‌ها چون هوای قم و کاشان گرم است، مشهد می‌آیم تا مقداری به درس‌هایم برسم و تا آخر تابستان هم اینجا هستم.

گفت: فردا می‌خواهیم برویم، پول زیادی داریم، چون چند روز پیش گفتی می‌خواهی تا آخر تابستان بمانی، من پول زیادی دارم، ممکن است بزنند! بعد مبلغی پول به ما داد و ما هم از امام رضا(ع) تشکر کردیم.

استاد میگوید :

بعضی را ملائک قبض روح میکنند ( الذین تتوفاهم الملائکه : کسانی که ملائک جانشان را میگیرند )

بعضی را خود عزرائیل قبض روح میکند ( یتوفاکم الموت : ملک الموت جان شما را میگیرد )

و بعضی را خود خدا قبض روح میکند ( الله یتوفی الانفس حین موتها : خدا هنگام مرگ جان ها را میگیرد )

ادامه میدهد :

عاشق و محب را خود خدا می میراند !

 استاد از مرگ می گفت و من زیر لب ذکر یا ضامن آهو  …

 ح.الف