مسجد النبی  - روبه روی گنبد خضرا – حدیث کسا ! قرار وسوسه انگیزی بود . در تاریکی شب روی سنگ های سفید صحن مسجد چهارزانو نشستیم . زل زدیم به گنبد و شروع کریم به خواندن خاطرات روزهایی دور در جایی همین حوالی . انگار حسنین را میدیدیم که در کوچه های مدینه می دوند و علی (ع) را که دارد چاه می کند یا نخل می کارد و رسول خدا(ص) را که  همین اطراف با کودکان گردوبازی می کند .

 سیاهی شب ، سبزی گنبد ، عطر حدیث کسا و بودن در کنار همسفری که بهترین هدیه ی خدا و رسولش بود باعث شد آن لحظات  بشود یکی از قشنگ ترین خاطرات سفرم  .

 حالا دیگر مدت هاست بقیع فقط چند ساعتی صبح ها باز است . آن هم مخصوص آقایان . بقیه ی ساعات روز در بین الحرمین هم نمی توانی بنشینی . فقط می توانی چنددقیقه ای روبه بقیع بایستی اگر طولانی شود یا بنشینی بلندت می کنند و می گویند صبح بیا . غربت مدینه غیرقابل وصف است و بقیع در تمام سفر مثل بغضی وانشده می ماند و تو را آب می کند . غربت بقیع آنقدر زیاد شده که ما زائرها هم کم کم یادمان می رود . با عجله صحن ها را رد میکنیم تا به خنکای داخل مسجد برسیم و چهار قبر زیر آفتاب را فراموش می کنیم . برای ساعت های روضه النبی برنامه ریزی می کنیم  و صبح های بین الحرمین را از دست می دهیم . انگار فقط وقت رفتن یادمان می آید که چهار امام هم بودند اینجا و ما چه کم یادشان کردیم . شاید چون نه حرمی داشتند و نه قبه و بارگاهی . شاید چون ما آدم هایی که همه چیزمان به ظاهر بند است  قبرشان را حتی از دور هم ندیدیم . غربت بقیع را که می بینم دلم بیشتر برای رسول خدا می سوزد . پیامبر رحمتی که غربت فرزندانش را می بیند و آدم هایی که از حدیث ثقلین فقط قرآنش را گرفته اند و به عترت که رسید خودشان را به فراموشی زدند . همین شد که به ضلالت افتادند که گفت : انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی اهل بیتی ما ان تمسکتم بهما لن تضلو ابدا 

 کنار همه ی کج فهمی ها و بغض و کینه ها قشنگ ترین رفتار مردم اینجا هنگام نماز است . در پنج نوبت نماز همه ی مغازه ها ، دور یا نزدیک ، کارشان را تعطیل می کنند برای نماز به حرم می آیند . پنج بار در شبانه روز تکرار این کار بستن مغازه ، تا حرم آمدن و برگشتن خیلی همت می خواهد . مخصوصا که مشتری در مغازه ات ایستاده باشد . خیلی ها دیگر همه چیز را جمع و جور نمی کنند طاقه های پارچه کنار مغازه رها شده یا لباس ها همان طور آویزان است  . حتی یک روز گاری میوه فروشی را دیدم که تنها یک چادرشب کوچک کشیده بود روی میوه های تازه و براق و رفته بود نماز . 

از سفر قبلی یک یادگار برای خودم آورده بودم . خوب به یاددارم یک شب روبه روی گنبد خضرا ایستادم و سعی کردم آنقدر نگاهش کنم که تصویرش برای همیشه در ذهنم بماند . ماند . تمام این شش سال تصویر آن شب در ذهنم می درخشید . امسال دوباره رفتم جای قبلی . مثل دفعه ی قبل شب بود و روبه روی سبزی گنبد ایستاده بودم . یک تصویر توی ذهنم بود و یکی پیش چشمم . تصویرها را انداختم روی هم . لحظه ی قشنگی بود . اشک هایم روان شده بودند .

بقلم بانو صاد

بقلم بانو حبیب

کاغذهای رنگی روبرویم پخش ِ زمین است ، فرصت ِ خوبی است برای پرسش و مرور هرآنچه که تا امروز با بچه ها کار کرده ایم . چشم هایشان روی کاغذهای رنگی مانده …. قیچی راه می رود در امتداد خطوط ِ موازی روی کاغذها …بچه ها ذوق می کنند …. حواسم به مسیر ِقیچی نیست که ردِ نگاه بچه ها و لبخند های ممتدشان حواسم را حسابی پرت کرده … سراسر غرق ِ هیجان اند از اینکه تا دقایق دیگری یک مربع رنگی 10 در 10 سانتی متر را صاحب خواهند شد (!)

ذهنم می پرد به تهران و بچه هایش……

راستی می شود آنها را هم به همین غایت ، به مدد ِ همین چند کاغذ ِ ساده رنگی اینچنین خوشحال کرد ؟

بچه های تهران …بچه های هوتبان …. نمیدانم !

گوشه های مربع را یک در میان سوزن می کنم میچسبانم به سرچوبک ،سوال بعدی را می پرسم … چند نفری با صدای بلند ، درون ِتونل ِگوش هایم ، جواب می دهند، پرده گوشم میلرزد !!

سرود می خوانیم …. دست می زنند …. ناهماهنگ و با فریاد صلوات می فرستنند … میخندند … میخندم ….. قرآن می خوانند …. گیر می کنند …. تکرار می کنم … تکرار می کنند …. بغض میکنم … می خندند ….

میشمارم فرفره ها را …. پونزده تا ! هنوز خیلی کم است …

بچه ها نشسته و ایستاده دورم حلقه زده اند ، گاهی اوقات در هجوم مهربانی هایشان ، نفس کشیدن سخت می شود …

“رقیه ” وارد کلاس می شود ، درماندگی مرا که می بیند می نشیند کنارم ، در به سامان کردن فرفره ها یاری َم می دهد …. حالا جمعِ بچه ها ، جمع است … بی مقدمه آقارضا می گوید : برای خاله ریحانه ” محکم ” صلوات …. یکی دیگر ادامه می دهد برای خودتون صلوات …. خنده ام می گیرد و هنوز درگیر استعمال آقا رضا از واژه ” محکم ” برای امر صلوات هستم که کسی میگوید برای پدرمادرهاتون صلوات ! …

فرفره ها را میشمارم … به گمانم کافیست … نزدیک سیُ پنج و شش تایی شده ….

صلوات ها گویی به مذاق ِ بچه ها خوش امده که یکی از این فنچول ها ،با بهره گیری از تمام تارهای صوتی َش و ایضا تمام قوای حنجره اش در گوشم فریاد میزند برای خودتون صلوات ! … البته که گوشم هایم در عین ناباوری هنوز شنوایی خودشان را از دست نداده اند و این است از معجزات ِاردوی های جهادی (!) که از هربلای ِ جانی در امانی به مدد ِ امداد های غیبی !

میگویم همه به صف ، ساکت بایستند …دست به سینه تخت ِ دیوار ، می شوند … خیره می شوند به دست های پر از فرفره ام … !!! چقدر احساس ِ نیاز در چَشم هایشان موج میزند ….

خجالت می کشم …. خجالت … از همین بچه های قد و نیم قد خجالت می کشم ….. تو هم بودی شرم میکردی …باور کن ! …این چیزا دلی نیست …. یک احساس ِ درد ِ مشترک است که مستقیم از شاهرگ ِ چَشم هایشان میریزد روی قلبت ! .. این همه نیاز ، تو را له می کند ….باور کن

آخ که کاش میشد تمام خانه هایشان را – ببخشید کپرهایشان را – پُر از کاغذ های رنگی کرد ! آخ خدا … گاهی چقدر آروزهایم کودکانه می شود ….

به همه فرفره می دهم .. .. آقا رضا انگشت اشاره اش را میچسباند به فرفره ی بنفش رنگ ! … میخندم ! این بشر کلا هر وقت میخواهد برای خاله اش ، تیپ بزند همین بلوز همیشگی بنفش رنگش را می پوشد … در تمام جهادی ها، همین بلوز دوست داشتنی اش را دیده ام در پیکره ی باوقارش !

* راستی آن هنگام که وقتت را بی بها میفروشی به گردش در بازار و دغدغه ات میشود نوع ِ لباس و رنگ لباس َت که شاید چند صباحی رخساره شان برایت ، تکراری شده است،خوب است فکرت بچرخد به این جور جاها ……شاید نظرت عوض شد (ریحانه !)….. اصلا حواست کجاست دختر ؟ …. البته که می شود ،هم شعار گونه خواند کلمه هایم را ، هم ………………. نمیدانم !

جهادی نوشت های بانو ریحانه

 بقلم میم یکتا

 بقلم میم معلمی