مدرسه علمیه الزهرا (س) نصر تهران

نه دی

رهبر انقلاب: روزهای سال، به طور طبیعی و به خودی خود همه مثل همند؛ این انسانها هستند، این اراده‌‌‌‌‌ها و مجاهدتهاست که یک روزی را از میان روزهای دیگر برمیکشد و آن را مشخص میکند، متمایز میکند، متفاوت میکند و مثل یک پرچمی نگه میدارد تا راهنمای دیگران باشد. روز عاشورا - دهم محرم - فی نفسه با روزهای دیگر فرقی ندارد؛ این حسین بن علی (علیه السّلام) است که به این روز جان میدهد، معنا میدهد. روز نهم دىِ امسال هم از همین قبیل است. این مردمند که ناگهان با یک حرکت روز نهم دی را هم متمایز میکنند. ١٣٨٨/١٠/١٩

‌‌

جهت اطلاع !

27 آذر 1391 توسط الزهرا (س) نصر

از دیرباز مرسوم بوده است وقتی عرصه بر عده ای تنگ می آید، آن عده دست به ناجوانمردانه ترین روش های دست می زند و سعی بر تخریب جریان مخالف می زند. وقتی قرن ۲۱ را قرن اسلام نامیدند و بر همگان اثبات گردید که در این قرن «اشهد انّ محمد رسول الله» سراسر دنیا را فرا خواهد گرفت؛ دولت های غربی که با انتشار اسلام منافع سلطه جویانه خود را در خطر می دیدند، بیکار ننشسته و با مخارج هنگفت سعی بر مخدوش کردن چهره مقدس اسلام ناب محمدی کردند؛ هرچند به قول مولانا «کی شود دریا ز پوز سگ نجس / کی شود خورشید از پف منطمس»

توهین به مقدسات مسلمانان، از راه های گوناگون ابتدائی ترین راهکارهایی بود که به ذهن معلول سران غربی می رسید. آتش زدن قرآن، ساخت فیلم های موهن و … از جمله کارهایی بود که در سالهای اخیر به وفور در سراسر دنیا مشاهده می گردد.

ساخت آهنگهای هتاکانه با خریداری خواننده های سست ایمان و کوته پندار نیز یکی دیگر از راهکارهایی بود که توسط سران اسرائیلی و آمریکائی در دستور کار قرار گرفت. آهنگ هتاکانه شاهین نجفی و محسن نامجو که چند ماه قبل در فضای مجازی پخش گردید نیز در همین راستا بود؛ اما براستی مسئولین فرهنگی کشور در برابر این هتک حرمت ها چه کاری مثبتی انجام دادند؟ نه تنها کار فرهنگی درستی انجام نشده است ،لکه تسامح و بی توجهی به برخی اتفاقاتی که در گوشه و کنار شهر رخ می دهد نیز می تواند نمکی باشد بر زخم دل میلیون ها مسلمان سراسر کشور.

متاسفانه مدتی است مشاهده می شود تصاویر این خواننده ها در اطراف میدان انقلاب به صورت وسیع و گسترده فروخته می شود اما نه نیروهای انتظامی برخورد جدی می کنند نه مسئولین فرهنگی.متاسفانه سی دی فروش ها در اتوبان همت با شگرد ی لابه لای اهنگ ها مضحک ،آهنگ خواننده های هتاک را می گذارند.

توزیع و فروش تصاویر خواننده های لس آنجلسی، کتاب های موهن پیش از انقلاب، تصاویر و پوسترهای بازیگران دوران پهلوی و … نه بصورت پنهانی؛ بلکه بصورت علنی در خیابان های اطراف میدان انقلاب، بدون هیچ گونه ترس و واهمه ای، صورت می گیرد که متاسفانه! هیچ اقدامی نیز از مسئولین ذیربط در این راستا شاهد و ناظر نیستیم.

مسئولین محترم فرهنگی خواهشنمدیم جلو گیری در راستای تولید آثار فاخر و در خیابان های پایتخت از انتشار علنی تهاجم فرهنگی غرب جلوگیری کنید.

با تشکر از نکته نیوز

پیاده رو هنر!!!

27 آذر 1391 توسط الزهرا (س) نصر

داشتم میرفتم سمت خانه که یه پوستر نگاهم رو به خودش جلب کرد.
درشت نوشته بود 24 آوریل و زیرش : “جنایت بی کیفر نمی شود” !!!
در حالیکه به سمت خانه میرفتم نوشته هاش رو خوندم فقط فهمیدم ارتباطی با ترکیه و ارمنستان داره.
رفتم تو اینترنت گشتم به این رسیدم و ماجرا اومد دستم.

بحرین در خون

پیش خودم گفتم جای یه پیاده رو هنر از همون هایی که تو خیابون انقلاب گهگاه راه میندازن یا توی خیابون ولیعصر خالیه تا یه معبر هنری از مظلومیت و رنجی که مردم بحرین میکشند راه بندازیم!
شاید با این کار بتونیم غفلت زده ها رو مجبور کنیم که از غفلتشون غافل بشند،
شاید با این کار بتونیم حتی شده حرکتی کوچک اما موثر برای کمک به مردم بحرین بکنیم،
شاید …
هنوز هم در بند عادت ها گیر کردیم و صدای هل من ناصر ینصرونی مردم بحرین رو نمیشنویم!!!
عادت کردیم به تن آسایی …

———————————————

پ.ن : اگر کسی میدونه چطوری میشه پیاده رو هنری تو خیابون انقلاب و ولیعصر راه بندازیم در همفکری دریغ نکنه … هل من ناصر ینصرنی؟!

بقلم ح.الف

سالهای غریبی...

26 آذر 1391 توسط الزهرا (س) نصر

از امروز باید شمارش کنی، یازده ماه را…

تا برسی به سی روزی که، سالی دگر آغاز می شود…

مُحرم را می گویم، ماهی که مَحرَمانِ بسیار دارد…

مـــــــاه دوازدهم امــــــــا،

هزاران یازده ماه_ به انتظار نشسته، تا هزاران بغضِ در گلویِ عاشقان را رها کند…

و سالهاست نه هر مُحرم که هر روزِ این عالم

چشمانش، اشکواره ی خونی به ناحق ریخته است…

و آن خون؛ خون سرخ ح س ی ن ی است که؛ تا بی نهایت سرشار از خداست…

بگذار این سالهای غریبی بگذرد، آنگاه خواهی دید بیرق بر دوش، غریب ترین ماهِ آسمان و زمین…

انتظارش به پایان می رسد و با اِذن ظهور خویش،

نوایِ سرخ و رسایِ لثارات الحسین سر می دهد…

و بغض تلخ عاشورای بی یاوری ح س ی ن را با لبیکی می شکند…

آن روز نزدیک است…

کافیست، گوش دل بسپاری به نغمه ی عالم آرایِ دلبرانه اش…

بقلم بانو ترنج

اسامی برگزیدگان مسابقه کتابخوانی پیوندهای نماز

25 آذر 1391 توسط الزهرا (س) نصر

اسامی برندگان مسابقه پیوندهای نماز مدرسه علمیه الزهرا طی مراسم قرعه کشی اعلام شد .
شرکت کنندگان این مسابقه بالغ بر 120 نفر بودند که اسامی زیر به قید قرعه برگزیده شد :
- فرزانه چوپانی از مدرسه علمیه حجت
- میترا نجبا از مدرسه علمیه حضرت زینب
- حسینی ( نام مدرسه را قید نکرده اند)

جوایز این عزیزان هزینه نقدی است که باید شماره ی کارت بانک ملی و یا شماره حساب بانک ملی خود را برای ما در همین وبلاگ بصورت نظر اعلام فرمایند تا جوایزشان برایشان واریز شود .

وادی افسونگر خیال...

25 آذر 1391 توسط الزهرا (س) نصر

هر شب جمعه به دنبال تو آواره می شوم به وادی افسونگر خیالم…در رویا پر میگیرم به دشت بلا و عصر هجرت ملائک به صحرای جنون…
بر بلندی مناره ی عقل می ایستم و می نگرم به وسعتِ تمام تاریخ، و جنون بی تکرار عاشقانه ی بزمی پر از شیدایی ملکوتیات را میهمان می شوم…
رایحه ی یاس در خاک کرب و بلا فدک را جلوه می کند و سخن از مِهر است، اینک باز تاریخ تکرار می شود و آبـــــــ اکسیر عطشناک زبان های خشک در وادی تفتیده خون می شود…
در میان یاران کیمیای حسین، سر آغازِ مهاجران دل از خاک_ برکنده و دل به افلاک سپرده اذن میدان میگیرد! آنکه تا دیروز با تو نبود امروز آزاده میشود به اذن تو؛ و سر بر زانوی عشق جان میدهد… زان پس، پیر عشق عزم میدان می کند و دقایقی بعد هیچ یاری نیست…

هل من ناصر سر میدهد مظلومی بی یاور…خیمه گاهش لبیک گویان به سویش می شتابند…
با نوای عمو جان روبرویت ایستاده و دلبری می کند…کام میگیرد از شیرین تر از عسل …
و بعد رشید و دلیر چشم در چشم پیامبر میدان کربلا می دوزد حسین … عبا بیاورید که آرام جانش می رود…
و اینک بر بلندای خیالم نشسته ام! قلبم به تپش افتاده، علم به دوش، قرص ماهی، مَشک بر میگیرد و عزم فرات می کند…اما امانش می دهند بی امان تو… دریغ که سر فرود آورد بی تو، دم میگیرد به رجزی عاشقانه که اگر سر و دست اندازم از برای حسین باز مرا اندک است… سینه فشرده میشود از دردی جانکاه، دریاب برادر را … جگری می سوزد و میشکند،کمرِ راست قامتی که به دیاری می رفت تامهمان شود صاحبانِ انبوه و مشتاقانِ دروغین نامه هایی که روزی برایش نگاشته بودند بیا که بی امیریم، و امروز دیوار حاشایشان تا سلسله جنبان تاریخ تمامِ عالم بلند است… در کنار دستانی سرخ که اینک دو بال پر گرفتن، به سوی مولایشان شده اند اندکی تامل می کنم… اشکی نیست، شیدایی سقا می گوید آب ننوش و خوب که می نگرم از پشت خیمه گاه آخرین یار اذن میدان گرفته…

تشنه نیست آب هم نمی جوید آمده تا آخرین حرف های پدر را واگویه کند… او یک حقیقت محض است خاموش نخواهد ماند، حتی اگر تمام تیرهای سه شعبه ی عالم به سویش راونه شوند… او نشانه ی عدالت و است و اثبات بی چون و چرای علی…افسانه ها با تیر تمام می شوند! اما ماهی کوچک اینبار درس استقامت میدهد بی شکایت از عطش، و بر دستان بابا به یاری می شتابد؛ حال که دیگر او را یاری نیست…
بر دستی که به بالا می رود نگاهش سوی آسمان پر میگیرد ؛ با زبان دل فریاد بر می آورد که: من یارم، به کودکیم منگرید! که بزرگی سرباز به شجاعت نیست که به اطاعت است… رجز شش ماهه کوبنده تر ندا سر میدهد که گلویم سرخی می طلبد! تا بگوید در ره اصلاح و امر دین فدایی پیر و جوان ندارد… پدرم قیام کرده به خورشیدی کردنِ ظلمت ها، آهای ظلمت های بی پایان، از خویش دریغ نکنید روشنی را… کیست که بشنود؟ و این بار خونی سرخ بر کهکشان رسید، تا آن دل که با خود داشتش با دل ستانش برود…

از اینجا خوب معلوم نیست…
مرثیه خوان، نشسته و ضجه میزند…. چشمانم تار می بیند این خمیده پیکر که زنی است در هیبت جوانمردان، چشم بر کجا دارد… بگذار بیایم اندکی نزدیکتر…با رخی پریشان کنار اقیانوس صبرِ دشت بلا روی تل ایستادم و نوح کربلا را می نگرم…دارد میرود و باز نمی گردد…
چشمان منتظر و در اشتیاق دیدار کربلای تو عاشقانه ترین روایت از حکایت بلند ظهر عاشورا را مهمان می شود…از اینجا خوب پیداست… گودی را می گویم… دیگر صدای هل من ناصری نیست…فقط …

مرا میشناسی غریبه ای که بر سینه ام سنگینی می کنی؟
خوب میشناسمت… تو حسین فرزندِ علی و فاطمه و از نسل رسول خدایی…
میدانی آمده ام برای قیامی از جنس رهایی تو؟
و باز هم لقمه ی حرام، چشم دنیابینش را نابینایی بخشیده… برای رهایی من؟با زبان آتشینش گستاخانه فریاد میکشد که تو را قطعه قطعه کرده و دقایقی بعد در آتش می بینم حسین…
اما این چه روایتی است غریب! که مقتول عشق باز پندش می دهد…خویش را رها کن از بند دنیا…
اما بعید نیت از او …چرا که چراغ افروخته و عجب نیست که در این طوفان بلا عزم دارد کشتی نجات باشد برای قاتل خویش!می گویدش به گندم ری، دل خوش مباش که جویی هم دستان گناهت را نخواهد گرفت…
آرام و آرام چشم هایم به سرخی می نشیند… حسین دیگر بس است! بگذار به آتش افتد تا کجا دل بر او میسوزانی؟رهایش نمی کنی… هنوز امید اصلاح داری این جرثومه ی فساد را؟
ازمن بگذر که نمی فهمم عشق به هدایت تو را…حق داری که تو مصباح الهدیی ، تو برای امر به نیکی و نهی از زشتی ها تا گودال و مسلخ خون، خویش را کشانده ای…

و تو ای پلیدترین ادمیان! در خیالت راهش را بستی؟ اما وقتی او به شهادت رسید بدان که راه حقیقی اش نتوانستی ببینی! تا ببندی… او تا انتهای زمان تو را خواند! اما گوش های زهیری تو، در همان عهد الست که بلی نگفته بودی جا مانده بود…

و اینجا من زانو میزنم…. گودال رنگ سرخ میگیرد، و هنوز زینب استوارتر ایستاده است و جز زیبایی هیچ نمی بیند!… راه گرانی در پیش است این کاراوان را و اسارت… رقیه باید آرام شود…

من اما، اینجا صبرم تمام است… می خوام از رویای هرشب جمعه خلاص شوم! طاقتی نمانده برای دیدن کاروانی اسیر و خورشیدهای بر نیزه…

این طالب بدم المقتول به کربلا…
آه…

بقلم بانو ترنج