امام صادق علیه السّلام فرمودند: اذا صمت فلیصم سمعك و بصرك و شعرك و جلدك؛ آنگاه كه روزه مى گیرى باید چشم و گوش و مو و پوست تو هم روزه دار باشند.(یعنى از گناهان پرهیز كند.) الكافى ج 4 ص 87

زید شحام گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: آیا کسى از پدران شما ماه شعبان را روزه مى گرفتند؟، حضرت فرمودند: نَعَمْ أنَّهُ کانَ آبائى یَصُومُونَهُ وَ أنَا أصُومُهُ، وَ آمُرُ شیعَتى بِصَوْمِهِ؛ آرى، پدرانم آن ماه را روزه مى گرفتند، من هم روزه مى گیرم، و شیعیانم را هم به روزه آن فرمان مى دهم. [وسائل الشیعه 7: 377 ح 32]

از امام حسین علیه السلام سؤال شد: چرا خداوند روزه را بر بندگانش واجب کرد؟ حضرت فرمودند: لِیَجِدَ الْغَنىُّ مَسَّ الْجُوعِ فَیَعُودَ بِالْفَضْلِ عَلَى المَساکینَ؛ براى این که ثروتمند سختى گرسنگى را بچشد و در نتیجه از زیادى ثروتش به بیچارگان کمک کند. [موسوعة کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص 692، ح 759.]

امام سجاد علیه السّلام فرمودند: صَومُ الإعتکاف واجبٌ؛ روزه گرفتن (در) اعتکاف واجب است. الکافي/ ج4/ ص 83

امام علی علیه السلام فرمودند : حُبِّبَ إلَیَّ الصَّومُ بِالصَّیفِ؛ روزه در تابستان، نزد من محبوب است. مستدرک الوسایل، ج 7، ص 505